Του Αλέξη Σπυρόπουλου
Πέρασε το εύλογο διάστημα, να μάθουν οι παίκτες της ΑΕΚ την ιδέα του Αλμέιδα. Και να μάθει ο Αλμέιδα, τον τρόπο που οι παίκτες της ΑΕΚ νιώθουν πιο άνετα για να μετουσιώσουν την ιδέα σε πραγματικότητα. Τώρα διανύουμε το εύλογο διάστημα, που οι αντίπαλοι μαθαίνουν να διαβάζουν την ιδέα και τον τρόπο της ΑΕΚ. Ο Ατρόμητος μες στη Νέα Φιλαδέλφεια τις προάλλες, έδωσε ένα πρώτο δείγμα. Ενα δείγμα, ποδοσφαιρικής γενναιότητας. Ο Λεβαδειακός, προσαρμόζοντας το δείγμα στο δικό του υλικό, με πλάνο που παρέπεμπε αρκετά και σε Αστέρα την Κυριακή στην Τούμπα, 4-4-2 με δύο μπροστά που κανείς δεν είναι σέντερ-φορ, προσπάθησε επάνω στην ίδια κεντρική λογική. Να ενοχλεί, με τις μεταβάσεις του. Δεν τα κατάφερε, λόγω ποιότητος ίσως. Ηθελε, όμως.
Εάν επιλέξεις να περιμένεις την ΑΕΚ πίσω από τη σέντρα, αυτή είναι η κεντρική λογική που αναφέραμε, απλώς είσαι τελειωμένος. Της το δίνεις στο πιάτο, όλο το έργο δικό της. Θα σου έρθουν, οι επτά ή οι οκτώ στους έντεκα που κάνουν επίθεση, και θα στήσουν πάρτι. Θα χορεύουν, μες στην περιοχή σου. Θα χοροπηδούν, επάνω σου. Με την ΑΕΚ η μοναδική επιλογή είναι, να της πιέσεις τη μπάλα. Ψηλά. Να της κρατάς το μυαλό, στην ανασφάλεια. Απασχολημένο, ότι κάτι μπορεί να της συμβεί στα νώτα. Αλλά φυσικά, θέλει κότσια για να το κάνεις. Να το λέει, η καρδιά. Και, εννοείται, πνευμόνια. Pulmones, που έλεγε κάποτε ο Μανόλο Χιμένεθ. Δεν το μπορούν, όλοι.
Η ιδέα του Αλμέιδα και ο τρόπος των παικτών, και εδώ ερχόμαστε στο εύλογο διάστημα να δούμε τι μαθαίνουν στην ΑΕΚ αυτόν τον καιρό, δεν αντέχουν εκπτώσεις σε ένταση, σε ταχύτητα, σε ορμή. ‘Η το κάνεις όπως προβλέπεται, ή δεν το κάνεις καθόλου. Δεν υπάρχει κάποια…ξεκούραστη εκδοχή, μονάχα η κοπιαστική, για να παίξει κανείς αυτό το gegenpressing. Ενα gegenpressing δίχως ένταση/ταχύτητα/ορμή, είναι ένα ξεφούσκωτο μπαλόνι. Η αντίθεση στη Λιβαδειά, πώς μπήκε η ΑΕΚ στο πρώτο ημίχρονο και πώς μπήκε η ΑΕΚ (με την ολόιδια ενδεκάδα στον ολόιδιο αγωνιστικό χώρο) στο δεύτερο ημίχρονο, δηλοί ακριβώς αυτό. Στο δεύτερο ημίχρονο, φούσκωσαν το αδειανό μπαλόνι. Σε είκοσι λεπτά, είχαν κιόλας τελειώσει με τη δουλειά της ημέρας.
Πλέον, βγαίνοντας ο Οκτώβριος, μπορεί κανείς να πει νεράκι, σαν ποίημα την 28η Οκτωβρίου στο σχολείο, ολόκληρη την ενδεκάδα της ΑΕΚ. Τι σημαίνει αυτό; Κορμός, σειρά, συνοχή, ιεραρχία, ρόλοι, πλάνο. Και επιμονή, στον ορθόδοξο δρόμο. Η επιμονή στον δρόμο, είναι το ασφαλέστερο στήριγμα τις φορές, διότι πάντοτε θα έρχονται φορές, που τα παιγνίδια στραβώνουν. Αν θυμηθούμε πώς κυνήγησε ως το τέλος η ΑΕΚ το παιγνίδι με τον Ατρόμητο, και συγκρίνουμε πώς ματαιοπονούσε να το κυνηγήσει με τον Βόλο στη Ριζούπολη τον Αύγουστο, η πρόοδος είναι εμφανής.
Να λες την ενδεκάδα νεράκι, είναι ίδιον των ομάδων που χτίζουν σερί. Η ΑΕΚ, αισίως καταγράφει πέντε (έξι, με το κύπελλο) διαδοχικές νίκες. Ο Βόλος μετά την ισοπαλία στο Καραϊσκάκη, επίσης καταγράφει πέντε διαδοχικές νίκες. Και την ενδεκάδα του Βόλου, τη λέει κανείς νεράκι πια. Ενώ εκεί που οι παίκτες μπαινοβγαίνουν και η ενδεκάδα διαρκώς αλλάζει για τον άλφα ή για τον βήτα λόγο, σερί δεν γίνονται. Ο ΠΑΟΚ διαδοχικές νίκες, έχει τις εξής δύο (Παναιτωλικός στην Τούμπα και Ατρόμητος στην Τούμπα) στην εκκίνηση. Ο Ολυμπιακός έχει τις εξής δύο (Ατρόμητος στον Πειραιά και ΟΦΗ στην Κρήτη) μετά το Χαριλάου. Ο Αρης έχει τις εξής δύο, Αστέρας στην Τρίπολη και Ολυμπιακός στη Θεσσαλονίκη. Τρίτη νίκη στη σειρά, ΠΑΟΚ/Ολυμπιακός/Αρης δεν έχουν καταφέρει. Ράβουν, ξηλώνουν, μία έτσι, μία αλλιώς.
Ο Παναθηναϊκός είναι…η εξαίρεση των εξαιρέσεων. Ο μοναδικός άτρωτος είναι ο Μπρινιόλι, λίγο-πολύ όλοι οι υπόλοιποι κάποιες φορές έχουν μείνει έξω, η βασική ενδεκάδα υφίσταται στη θεωρία αλλά στην πράξη ο Γιοβάνοβιτς αναγκάζεται να την αλλάζει συνεχώς, κι όμως το κοντέρ γράφει σερί. Ενας ύμνος στη “βάση ποδοσφαίρου” του γκρουπ, όποιος έρχεται από την εφεδρεία να μη επιτρέπει να φανεί διαφορά. Η βάση ποδοσφαίρου είναι ο λόγος για να μη χρειάζονται κλαψουρίσματα, τι θα γίνει στο εξής δίχως τον Κανταλαπιέδρα. Θα παίξει, επάνω στην κοινή βάση όλων, ο επόμενος. Και θα ανθίσει ο επόμενος, όσο ο Κανταλαπιέδρα. Ο Κανταλαπιέδρα, να το θυμίσουμε αν δεν περιττεύει, όσο δεν υπήρχε βάση ποδοσφαίρου ήταν ένα “βαρίδι” από το οποίο ο Παναθηναϊκός έπρεπε, υποτίθεται, να απαλλαγεί. Με βάση ποδοσφαίρου, έφτασε να είναι κορυφαίας σημασίας το να ανανεώσει το συμβόλαιό του στον Παναθηναϊκό. Πράγμα που παρεμπιπτόντως, τώρα μάλλον θα επιτευχθεί βελούδινα.
Δεν χρειάζονται κλαψουρίσματα, λοιπόν. Και δεν χρειάζεται, να το επισημάνουμε κι αυτό τώρα που τα κεφάλια κρύωσαν, ούτε η τόση μικροπολιτική πάνω από φορεία ή ασθενοφόρα με τραυματισμένους παίκτες του Παναθηναϊκού. Είναι ανάξια, η τόση μικροπολιτική. Βοήθεια χριστιανοί, τα βρωμόπαιδα της Λαμίας έδειραν τα παιδιά μας. Απάδει, και ενώπιον του δυσθεώρητου όγκου του κλαμπ και ενώπιον της τρομερής δουλειάς του γκρουπ. Αλλωστε, όταν η σκόνη της μικροπολιτικής έκατσε, τα πράγματι σοβαρά περιστατικά στα τελευταία δύο ταραχώδη ματς αποδείχθηκε πως ήταν, μόνον, του Γάλλου και του Αϊτόρ. Δύο οδυνηροί αυτοτραυματισμοί, δηλαδή.
Πηγή: Sdna
