Του Κώστα Κεφαλογιάννη
Η ποιοτική διαφορά της Εθνικής Ελλάδος από την Εθνική Βελγίου τη δεδομένη στιγμή είναι τεράστια. Οι «Κόκκινοι Διάβολου» διαθέτουν μερικούς από τους καλύτερους παίκτες στον κόσμο και αν βρουν αυτό το κάτι που τους λείπει στις μεγάλες διοργανώσεις (πάθος, ίσως;) έχουν το ταλέντο να φτάσουν σε κατακτήσεις! Υπό αυτή την έννοια, η Ελλάδα δεν είχε άλλη επιλογή το βράδυ της Κυριακής από το επικό ταμπούρι. Το οποίο, μάλιστα, το έπαιξε και καλά. H ήττα ήταν περίπου άδικη – αλλά όχι και τόσο.
Η συζήτηση για το στιλ ποδοσφαίρου της Εθνικής μας, από την εποχή των επιτυχιών με τον Ότο Ρεχάγκελ και τον Φερνάντο Σάντος στον πάγκο μας , κινείται σταθερά στα όρια της μοιρολατρίας. Αυτοί είμαστε, όποιος νομίζει ότι μπορούμε να παίξουμε καλύτερα και περισσότερο επιθετικά, δεν ξέρει τι του γίνεται. Η καταστροφική διετία μετά το Μουντιάλ του 2014 ενίσχυσε το επιχείρημα: Είδατε τι συνέβη όταν πήγαμε να αλλάξουμε φυσιογνωμία, μας έκαναν πλάκα οι ψαράδες των Φερόε.
Με αυτά και με αυτά, δεχόμαστε ως αναπόφευκτη την εικόνα της δικής μας Εθνικής απέναντι σε Εθνικές του βεληνεκούς του σημερινού Βελγίου. Και επειδή τη δεχόμαστε ως αναπόφευκτη, δεν θα αλλάξει ποτέ.
Ωστόσο ειδικά το σημερινό Βέλγιο αποτελεί το ιδανικό παράδειγμα του πόσο λάθος είναι αυτή η προσέγγιση. Μιλάμε για μια χώρα 11 εκατομμυρίων κατοίκων και μικρής ψυχικής ενότητας. Μιλάμε, επίσης, για μια χώρα που ποδοσφαιρικά γνώρισε άνθιση τη δεκαετία του 80’ και έκτοτε κινούταν στην μετριότητα. Δεν μιλάμε, δηλαδή, για την Βραζιλία, την Αργεντινή ή την Γερμανία.
Η εξαιρετική σημερινή φουρνιά, δεν έτυχε. Πέτυχε. Και η αφετηρία της ήταν μια αποτυχία: Η κάκιστη εικόνα του Βελγίου στο Euro που συνδιοργάνωσε με την Ολλανδία το 2000. Από εκεί και πέρα άλλαξαν όλα. Περισσότερα μπορείτε να διαβάσετε εδώ.
Για ποιο λόγο, λοιπόν, αντιμετωπίζουμε την πασιφανή ποδοσφαιρική τους ανωτερότητα ως δεδομένη και όχι ως παράδειγμα προς μίμηση;
Πρώτον και κύριον, διότι οι λέξεις «οργάνωση», «πλάνο», «προγραμματισμός» ήταν και είναι από άγνωστες έως ενοχλητικές για την ελληνική πραγματικότητα – όχι μόνο την ποδοσφαιρική.
Δεύτερον και ενοχλητικότερο, διότι εμείς την επιτυχία την μετράμε πάντα και μόνο αποτελέσματα. Με τον συγκεκριμένο τρόπο παιχνιδιού, περάσαμε από την εποχή που βλέπαμε τις μεγάλες διοργανώσεις μονάχα από την τηλεόραση, στις συνεχόμενες προκρίσεις – και την κατάκτηση ενός Euro. Για ποιο λόγο να συζητήσουμε καν για αλλαγή αυτού του μοντέλου λοιπόν, έστω και μέσα από ένα οργανωμένο σχέδιο με ορίζοντα δεκαετίας. Τι είμαστε; Φλώροι Βέλγοι είμαστε; Που στο κάτω – κάτω δεν έχουν πετύχει και τίποτα σπουδαίο ακόμα και ενδεχομένως να μην πετύχουν και ποτέ; Ενώ εμείς, ως γνωστόν, «π…α στην πρεμιέρα, π…α και στον τελικό»;
Εντάξει. Απλώς όσο αυτοί θα «αποτυγχάνουν», τα μάτια των οπαδών τους θα απολαμβάνουν μια θαυμάσια Εθνική. Ενώ τα δικά μας μάτια θα πονάνε.
Τελικά, όλα στη ζωή είναι ζήτημα προτεραιοτήτων.
Πηγή: Sport DNA
