Του Αλέξανδρου Σόμογλου
Είναι αλήθεια ότι όλες αυτές τις μέρες απέφευγα όπως ο διάβολος το λιβάνι να γράψω το παραμικρό για την παρουσία της εθνικής μπάσκετ στο Ελσίνκι. Όχι μόνο εδώ, αλλά ακόμη και στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.
Αυτή η νέα μόδα της εποχής, το πιο σύγχρονο από τα… κουσούρια που μας χαρακτηρίζουν ως λαό – η τάση δηλαδή να σχολιάζουμε τους πάντες και τα πάντα και να παίρνουμε θέση επί παντός επιστητού – ομολογώ ότι μου προκαλεί, πλέον, τεράστια αποστροφή.
Θα προσέθετα, μάλιστα, ότι δεν είναι τόσο κακή αυτή καθ’ αυτή η διάθεση να εκφράζεις την άποψή σου για οποιοδήποτε θέμα, αλλά ο τρόπος που το πράττεις. Άλλο πράγμα να την καταθέτεις με ψυχραιμία, νηφαλιότητα και να παραδέχεσαι ότι μπορεί να υπάρχουν και πιο ορθές απόψεις από τη δική σου και άλλο να το πράττεις ισοπεδώνοντας, κράζοντας κυριευμένος από μια ανεξήγητη υστερία και διεκδικώντας το αλάθητο του Πάπα! Έχει διαφορά…
Μου φαίνεται, όμως, ότι ως λαός – στην πλειοψηφία μας τουλάχιστον – έχουμε χάσει κάθε μέτρο στις αντιδράσεις μας. Θαρρείς και έχουμε την ανάγκη να ξεσπάμε διαρκώς για το παραμικρό. Και τις περισσότερες φορές το πράττουμε με αρνητική προδιάθεση. Ρίξτε μια ματιά στα σχόλια που βλέπετε καθημερινά στο διαδίκτυο, ανεξαρτήτως θέματος. Πόσα γίνονται για να εκφράσουν θετική άποψη για ένα συμβάν ή ένα πρόσωπο και πόσα για να… κράξουν;
Το ίδιο ακριβώς συνέβη και στην περίπτωση της εθνικής ομάδας. Η απόλυτη… υστερία! Τόσο στον τρόπο αντίδρασης των τριών διαδοχικών ηττών από Γαλλία, Σλοβενία, Φινλανδία, όσο και σ’ αυτόν που ακολούθησε τη νίκη επί των Πολωνών και την πρόκριση στους «16» της διοργάνωσης.
Επειδή, λοιπόν, έχω βαρεθεί να περιστρέφεται η καθημερινότητά μας γύρω από οτιδήποτε αρνητικό, θα ήθελα σήμερα να σταθούμε σε δύο πρόσωπα των ημερών που μας θυμίζουν καθημερινά (ο ένας, εννοείται πολλά περισσότερα χρόνια από τον δεύτερο) τι θα πει σεμνότητα και προπάντων ψυχραιμία στον αθλητισμό και τη ζωή μας γενικότερα. Αναφέρομαι στον Γιώργο Πρίντεζη και τον Παναγιώτη Ρέτσο.
Μέσα σε ένα γενικότερο κλίμα παράνοιας και ακραίων αντιδράσεων οι δύο διεθνείς αποτελούν όαση σε ότι αφορά τη συμπεριφορά και τη νοοτροπία τους. Θα έλεγα, μάλιστα, ότι αποτελούν πρότυπο για κάθε νέο παιδί που επιθυμεί να πραγματοποιήσει επαγγελματική καριέρα στον αθλητισμό.
Η σεμνότητα και η ταπεινότητά τους, αποτελούν… αντίβαρο και φωτεινή εξαίρεση στο γενικότερο περιβάλλον υστερίας που ζούμε. Σε μια εποχή όπου το πιο εύκολο για οποιονδήποτε αθλητή, παράγοντα, οπαδό ακόμη και δημοσιογράφο είναι να πουλήσει… φτηνό οπαδιλίκι για να επιβιώσει, τόσο ο Πρίντεζης, όσο και ο Ρέτσος μας θυμίζουν ότι υπάρχουν κι άλλοι δρόμοι που οδηγούν στην κορυφή και την καταξίωση. Δρόμοι που περνούν μέσα από τη σεμνότητα και την ταπεινότητα.
Σεμνότητα και ταπεινότητα που ο Πρίντεζης επιδεικνύει εδώ και χρόνια τόσο μετά από μεγάλους θριάμβους, όσο και μετά από βαριές απογοητεύσεις (δείτε πόσο νηφάλια αντιμετώπισε όλη την κριτική που δέχτηκε η εθνική μας ομάδα για την παρουσία της στο Ελσίνκι).
Σεμνότητα και ταπεινότητα που έχει επιδείξει στο ξεκίνημα της καριέρας του και ο Ρέτσος, παρά το γεγονός ότι εδώ και μήνες έβλεπε έναν τρελό χορό εκατομμυρίων να έχει στηθεί γύρω από το όνομά του.
Μήπως, λέω μήπως, πρέπει όλοι μας να παραδειγματιστούμε από τη δική τους συμπεριφορά; Μήπως πρέπει σιγά – σιγά να ανακτήσουμε νηφαλιότητα και ψυχραιμία σε κάθε μας αντίδραση (από τη συμπεριφορά μας στα social media, μέχρι τη συμπεριφορά μας στο γήπεδο και την κοινωνία γενικότερα);
Μήπως τελικά πρέπει να επαναφέρουμε το «παν μέτρον άριστον» στην καθημερινότητά μας; Ποιος ξέρει; Μπορεί με αυτόν τον τρόπο να αρχίσουμε να απολαμβάνουμε περισσότερο την κάθε μας στιγμή. Και κάποια μέρα να δούμε το συγκεκριμένο μονοπάτι να μας οδηγεί και στην προσωπική μας επιτυχία. Ο Πρίντεζης και ο Ρέτσος που το ακολούθησαν, μόνο χαμένοι δεν βγήκαν…
Πηγή: Sport DNA
