Του Αντώνη Καρπετόπουλου
Η Βραζιλία σώθηκε και συνεχίζει. Η νίκη της κόντρα στους Γιαπωνέζους με 2-1 μαρτυρά χαρακτήρα, αλλά τα προβλήματα πάντα υπάρχουν και φαίνονται. Απλά οι Βραζιλιάνοι φάνηκε χθες πως βρήκαν ένα προπονητή που ξέρει να ζει με αυτά. Να δούμε μέχρι πόσο θα τα μασκαρεύει. Να τα λύσει αποκλείεται.
Τι είπε στα αποδυτήρια
Δεν ξέρω τι μπορεί να είπε ο Κάρλο Αντσελότι στο ημίχρονο στους παίκτες του, που χάνοντας με 0-1 από μια σοβαρή και ηρωική Ιαπωνία έμοιαζαν έτοιμοι να εγκαταλείψουν το Παγκόσμιο κύπελλο: πιθανότατα θα το μάθουμε σήμερα. Αυτό που γνωρίζω είναι τι έκανε. Το ματς γινόταν στο Χιούστον, γνωστό και για την γνωστή αμερικάνικη φράση «Χιούστον έχουμε πρόβλημα». Για να λύσεις ένα πρόβλημα χρειάζονται δυο πράγματα. Πρώτον να το αναγνωρίσεις. Και δεύτερον να το αντιμετωπίσεις με ψυχραιμία.
Ο Αντσελότι οδήγησε την Βραζιλία στη φάση των 16 – όπου θα αντιμετωπίσει είτε την Ακτή Ελεφαντοστού είτε τη Νορβηγία – ξυπνώντας τους παίκτες του, που μπήκαν με άλλη διάθεση στο δεύτερο ημίχρονο αλλά και δείχνοντας εμπιστοσύνη σε κάποιους από τους ηγέτες της ομάδας του που δυσκολεύονταν για 45 λεπτά πολύ. Ο Καζεμίρο έμοιαζε χωρίς ρόλο. Ο Μπρούνο Γκιμαράες σε έκανε να αναρωτιέσαι αν η Βραζιλία δεν έχει ένα καλύτερο χαφ από αυτόν. Ο Ντανίλο υπέφερε στα δεξιά κι έμοιαζε ο αδύναμος κρίκος μιας άμυνας που έπρεπε να είναι η σταθερότερη γραμμή μιας ομάδας του Αντσελότι. Ολοι παρέμειναν στο γήπεδο παρά το ότι στο πρώτο ημίχρονο πρόσφεραν ελάχιστα. Η απόφαση απέδωσε: ο πρώτος ισοφάρισε με κεφαλιά, ο Ντανίλο συμμετείχε στην προσπάθεια για να γίνει το 2-1 λίγο πριν τη λήξη – το βρήκε ο Μαρτινέλι μετά από πάσα του Γκιμαράες.
Τρία γκολ για ένα μυθιστόρημα
Τα τρία γκολ είναι κατά κάποιο τρόπο όλη η ιστορία του παιγνιδιού γιατί δείχνουν αρετές και αδυναμίες της Βραζιλίας. Ο Σάνο άνοιξε το σκορ στο πρώτο ημίχρονο τρέχοντας μόνος με την μπάλα το μισό γήπεδο κι αφού την κέρδισε μετά από μια επιπόλαια προσπάθεια του Ντανίλο. Ο Σάνο έχει μια σπάνια για Γιαπωνέζο ιστορία: το 2024, εξέτισε 15 ημέρες φυλάκισης κατηγορούμενος για σεξουαλική επίθεση. Λέγεται ότι πλήρωσε κι έφτασε σε μια συμφωνία: για αυτό και μόνο δεν τον ήθελαν στην Εθνική – χθες παραλίγο να γίνει ο ήρωας της χώρας – δεν έχει ξαναμιλήσει ποτέ για όλο αυτό. Ισοφάρισε ο Καζεμίρο σαν φορ με κοντινή κεφαλιά σε μια στιγμή που όλοι αναρωτιόντουσαν γιατί ακόμα υπάρχει στο γήπεδο και πόσο αργή κάνει την Βραζιλία με την παρουσία του. Ο Μαρτινέλι βρήκε το γκολ του 2-1 στις καθυστερήσεις κι ανακηρύχθηκε ο παίκτης του αγώνα. Αλλά αυτός ήταν μάλλον ο Μπρούνο Γκιμαράες που στο 95ο λεπτό τον βρήκε στην περιοχή έχοντας το καθαρό μυαλό να μην σεντράρει όπως έκαναν πολλοί συμπαίκτες του απέναντι στην γιαπωνέζικη άμυνα: ο παίκτης της Αρσεναλ κοντρόλαρε την μπάλα σε κλάσματα δευτερολέπτου και έστειλε τη Βραζιλία στη φάση των 16. Αποδείχτηκε χρυσή αλλαγή. Δηλαδή κίνηση του Αντσελότι.
Η τάξη είναι πρόοδος
Η Ιαπωνία διάβασε το πρώτο μέρος αυτό που είναι γραμμένο στη βραζιλιάνικη σημαία και το πήρε ως παράδειγμά της: «Ordem en progreso», η «τάξη είναι πρόοδος». Η πειθαρχία της ήταν το όπλο της, μια πειθαρχία που χαρακτηρίζει όχι απλά την ομάδα του Μοριγιάσου, αλλά την χώρα γενικότερα. Ο Καμάντα και οι συμπαίκτες του, οργανωμένοι και πειθαρχημένοι, προσέγγισαν τον αγώνα σωστά: έκλειναν πάσες από το πρώτο λεπτό, πύκνωναν στα μετόπισθεν, δεν άφηναν καθόλου χώρο στο πλάι γνωρίζοντας πως στον άξονα λείπει από την βραζιλιάνικη ομάδα ένας καλός πασέρ – η Βραζιλία δεν έχει ούτε ένα οργανωτή που να δίνει τον τόνο από τα μετόπισθεν, ένα χαφ σαν αυτά που ο Αντσελότι αγαπάει (ένα Πίρλο ή ένα Μόντριτς), αλλά ούτε κι ένα «δεκάρι» ικανό να γεμίσει τον χώρο πίσω από τον Κούνια.
Περισσότερο κι από κατενάτσιο, αυτό που έπαιζαν οι Γιαπωνέζοι ήταν ένα πολύ αρμονικό «όλοι για έναν και ένας για όλους»: ο σχηματισμός τους, ένα εύκαμπτο 5-4-1 για να υπάρχει βάρος στην άμυνα, γινόταν 3-4-3 αλλά ο σκοπός ήταν πρώτα από όλα η κάλυψη του χώρου και η βοήθεια στον συμπαίκτη – ο κατά τα άλλα εξτρέμ Νακαμούρα κυνηγούσε τον Ραγιάν —έχει σκοράρει 14 γκολ στη Ρεμς φέτος — και ο Ντόαν από την άλλη έκανε ότι μπορούσε για να βοηθήσει στην αντιμετώπιση του Βινίσιους.
Υπάρχει μια ωραία γιαπωνέζικη λέξη: η λέξη «σοκούνιν» που δεν μεταφράζεται στα ελληνικά. Σημαίνει κατά κάποιο τρόπο «επιδίωξη της τελειότητας» – κάτι τέτοιο ήταν το γιαπωνέζικο πρώτο ημίχρονο. Με προσοχή στα μετόπισθεν, πρέσινγκ και τον Ουεντά να τρέχει σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της επίθεσης στο πρώτο ημίχρονο, οι Σαμουράι επέβαλαν τον δικό τους ρυθμό. Και είχαν και το αβαντάζ του ενός γκολ.
4-2-4 όπως τα παλιά χρόνια
Πώς λοιπόν αλλάζεις τον ρυθμό; Με ψυχραιμία αλλά και με μια κίνηση όχι ακριβώς προβλεπόμενη. Εκτός από ψυχραιμία ο Αντσελότι έχει και ιδέες. Στο ημίχρονο, σε ένα ματς που έμοιαζε με τελικό, έβαλε τον 19χρονο Έντρικ, αγχωμένο κομμάτι από την αρχή του τουρνουά στη θέση ενός ανύπαρκτου Πακέτα και εμφάνισε μια Βραζιλία που έπαιξε ένα 4-2-4, με δύο κινητικούς φουνταριστούς, στους οποίους οι τρεις κεντρικοί αμυντικοί της Ιαπωνίας δυσκολευόταν να προσαρμοστούν γιατί δεν είχαν μπροστά τους στατικούς παίκτες.
Η ενστικτώδης αντίδραση μιας άμυνας που δεν μπορεί να προσαρμοστεί στην αντίπαλη επίθεση γιατί δεν περιμένει αυτή την διάταξη είναι τα πίσω βήματα: οι Γιαπωνέζοι οπισθοχώρησαν, κλείστηκαν και κάπως έτσι ήρθε ο αποκλεισμός τους. Ο τερματοφύλακας Σουζούκι αρνήθηκε την ισοφάριση στη Βραζιλία δύο φορές: πρώτα έβγαλε ένα σουτ του Γκιμαράες, που χωρίς τον Πακετά δίπλα του μπήκε στο ματς, και στη συνέχεια σταμάτησε τον Βινίσιους όταν έκανε την καλύτερη ενέργεια της βραδιάς. Ακολούθησε μια άλλη ηρωική προσπάθεια όταν δυο παίκτες έβγαλαν την μπάλα από την γραμμή: αλλά όλα έδειχναν πως η Βραζιλία είχε βρει τον δρόμο για να μπαίνει στην περιοχή χάρη στις επιλογές του προπονητή της. Μια τελευταία από αυτές, ο Μαρτινέλι, βρήκε και το γκολ της νίκης. Στα πανηγύρια πολλοί αγκάλιασαν τον παίκτη της Αρσεναλ, σωτήρα της πατρίδας, αλλά και πολλοί τον Αντσελότι, αυτό τον στοργικό πατέρα που ξέρει να δίνει και συμβουλές. Ο Πάολο Σορεντίνο, παρών στις κερκίδες γιατί γυρίζει ένα ντοκιμαντέρ για τον Κάρλο, πρέπει να το εκτίμησε.
Ένα ημίχρονο δεν αρκεί
Η Βραζιλία συνεχίζει. Χρειάζεται βελτίωση και φανερά το επόμενα ματς θα είναι κι αυτό μια δοκιμασία. Αλλά βλέποντας τι έπαθαν οι Γερμανοί και οι Ολλανδοί, δεν μπορεί παρά να νιώθει ανακούφιση. Οι Γιαπωνέζοι γυρίζουν σπίτι νωρίς. Στο δεύτερο ημίχρονο πλήρωσαν τους φόβους τους. Περίμενα άλλο τουρνουά από αυτούς. Ηταν πολεμιστές, αλλά χωρίς κατάνα. Το παιγνίδι τους κράτησε ένα ημίχρονο. Λίγο…
Πηγή: Karpetshow
