Αυτή ήταν η ξεγραμμένη ΑΕΚ που έμπαινε στα πλέι-οφ σαν φαβορί να βγει πέμπτη; Είπαμε, και το είπαμε εγκαίρως, δεν κρίνουμε ποτέ βάσει της τελευταίας εντυπώσεως. Αυτή στη Λεωφόρο την Κυριακή, στην πραγματικότητα ήταν η ΑΕΚ που έκανε το καλύτερο παιγνίδι της όλη τη χρονιά εφέτος. Η ευτυχής λεπτομέρεια στη συγκυρία, είναι ότι η ΑΕΚ είχε στα εσωτερικά αποθέματά της τον Οφρυδόπουλο και τον Κυριακίδη. Ο Οφρυδόπουλος και ο Κυριακίδης ανήκουν στη χορεία των Καλών του ποδοσφαίρου.
Στον πρώτο γύρο, ξεκινώντας στο Στάδιο μ’ ένα γκολ του Σιμάνσκι στο 2′, η ΑΕΚ ήταν επιεικώς κακή…και νίκησε 1-0. Τώρα στην έδρα του, ξεκινώντας με το γκολ του Κανταλαπιέδρα στο 4′, μετά ο Παναθηναϊκός φάνηκε ακόμη χειρότερος από εκείνη την ΑΕΚ των πρώτων ημερών του Δεκεμβρίου, και φυσιολογικά δεν νίκησε. Εβαλε το γκολ, αλλά ξέχασε ότι έπρεπε και να παίξει. Για την ακρίβεια έπρεπε, να συνεχίσει να παίζει.
Aυτό με τα δύο εξάρια μαζί στον άξονα, δεν. Κατεπνίγησαν. Οταν αποσύρθηκε ο Γκατσίνοβιτς δε, η έκτοτε επιλογή ενός 4-2-4 οδηγούσε μαθηματικά τους Πράσινους σε Νύχτα Αγίου Βαρθολομαίου. Δεν θυμάμαι άλλη φορά, τον Γιοβάνοβιτς να πηγαίνει σε ανασχηματισμό με τρεις μαζεμένες αλλαγές πριν το 60′. Με το παλαιό σύστημα (στο οποίο τρεις, αντί πέντε, ήταν όλες οι αλλαγές) αυτό το ποτάμι δεν αναστρεφόταν ποτέ. Με 4-3-3 και το καλό τρίο του Παναθηναϊκού στο κέντρο, το ποτάμι καταλάγιασε. Ο τρόμος, παρήλθε.
Η ΑΕΚ αυτή τη φορά, μπήκε πληρώνοντας cash το πρώτο λάθος σε δική της κατοχή μπάλας. Την απερίσκεπτη κοντινή πάσα του Μήτογλου, σε μαρκαρισμένο παίκτη. Ο Μήτογλου, και αυτό είναι που έχει σημασία, όλη νύχτα δεν το ξανάκανε. Η ΑΕΚ, δεν το ξανάκανε. Ενώ απέναντι ο Διούδης ας πούμε, τα δικά του λάθη, λάθη απερισκεψίας ή λάθη ελλειμματικής συγκέντρωσης, τα έκανε και τα ξανάκανε και τα ξανάκανε. Ακριβώς εκεί και τότε λοιπόν, στο κοστοβόρο λάθος Μήτογλου, έβγαλε η ΑΕΚ ένα πολύ δυνατό spirit, εγωισμό αν θέλετε, προσωπικότητα αν θέλετε, λιοντάρια που έβαζαν τα κορμιά τους αψηφώντας, στην κάθε μάχη στην οποία “έπεφταν κορμιά”.
Και βέβαια, ποδόσφαιρο. Ενα ποδόσφαιρο με ισορροπία δεξιών/αριστερών ποδιών επάνω στο χορτάρι, παίκτες με διαφορετικά/συμπληρωματικά χαρακτηριστικά, Χατζισαφί ιδέα-κλειδί λόγω διαφορετικότητας με τον Αντρέ Σιμόες (…μιλώντας για “δύο εξάρια μαζί στον άξονα” σε αντιδιαστολή με τα δύο “ίδια” εξάρια του Παναθηναϊκού). Κι εκείνος ο Αμραμπάτ, πέρα από ένα μόνιμο αγκάθι που μάτωνε το αντίπαλο υπογάστριο, ένας αληθινός λόγος λατρείας. Πόσοι στο ποδόσφαιρο του 2022, ακόμη ευφραίνουν την ψυχή του θεατή παίζοντας street football;
Μία πτυχή της ομορφιάς του πραγματικού ποδοσφαίρου είναι ότι “κάθε μέρα” γεννά μια καινούργια άσκηση, πολλές φορές απρόοπτη, να τη λύσουν εκείνοι που το υπηρετούν. Μέσα Μαρτίου ένας πόλεμος αλλού, τι σενάριο, έφερε από το πουθενά στην Ελλάδα τον Κριχόβιακ! Εδώ η άσκηση είναι, η άμεση ενσωμάτωση/αφομοίωση μιας απίθανης μετεγγραφής…με μπασκετική κουλτούρα.
Πιο πολύ στο μπάσκετμπολ είναι διαδεδομένα, τα δίμηνα συμβόλαια “να κάνουμε τη δουλειά μας” σε μονοψήφιο αριθμό υπολειπόμενων αναμετρήσεων “κι ύστερα βλέπουμε”. Αλλ’ αυτό το ύστερα, ο “κάποιος τρόπος” να ψήσουμε τον Κριχόβιακ πως η Ελλάδα είναι παράδεισος ξένων εργαζόμενων τριάντα-άνω, ιδίως εργαζόμενων του δικού του διαμετρήματος, ας δει τον Βαλμπουένα, ας δει τον Ελ Αραμπί, ας δει τον Κούρτιτς, αυτό το ύστερα είναι πιο σημαντικό από τις υπολειπόμενες σήμερα, μόλις εννέα, αναμετρήσεις.
Αλλη “καινούργια άσκηση” της ημέρας, αυτή από τον χειρότερο λόγο που νοείται στο ποδόσφαιρο, ανακύπτει (με τον τραυματισμό του Μιχαηλίδη) στην ατζέντα του ΠΑΟΚ. Οι υπολειπόμενες αναμετρήσεις εδώ, η τελική ευθεία μιας σεζόν με τόσους στόχους ανοικτούς, είναι αρκετά περισσότερες από εννέα. Δείχνει νομοτελειακά βέβαιον, πως τσίμα-τσίμα τρεις ενεργοί κεντρικοί οπισθοφύλακες δεν πρόκειται να φτάσουν. Θυμόμαστε και τα…καλά του Ολυμπιακού παλαιότερα, πόσο ταλαιπωρήθηκε ο Πέντρο Μαρτίνς με τον κακοσχεδιασμένο (ελάχιστο) αριθμό διαθέσιμων σέντερ-μπακ. Εβαζε τον Μ’Βιλά. Και τον Χολέβα!
Ο Λουτσέσκου φυσικά, στην ώρα ανάγκης είναι ικανός να χρησιμοποιήσει σέντερ-μπακ…τον Μπίζεσβαρ. Ετσι κι αλλιώς δεν θα μας τρελάνει περισσότερο με κάτι τέτοιο, απ’ όσο μας τρέλανε ότι με τον ΠΑΣ (ενόψει Γάνδης) η μόνη εξαίρεση στο rotation ήταν εκείνος από τον οποίον έπρεπε να αρχίσει το rotation, δηλαδή ο Μπίζεσβαρ! Δυνητικά οι δρόμοι του ΠΑΟΚ μπροστά, για ν’ αφήσουμε τα χωρατά στην άκρη, είναι οι εξής τρεις.
Ο ένας, να βρει ένα εφεδρικό στόπερ…από τον ίδιο πόλεμο που βρήκε η ΑΕΚ τον Κριχόβιακ. Δύο, να προετοιμάσει εαυτόν και αλλήλους για ελαφρώς σουρεάλ επιλογές τύπου “στόπερ ο Κούρτιτς” (ή και, ανάλογα με τα χαρακτηριστικά του εκάστοτε αντίπαλου, ένας ακραίος μπακ ενδεχομένως). Ο τρίτος, ο μάλλον πιο ρεαλιστικός διότι είναι ο πιο λογικός και ο πιο προσιτός, να παραμεριστούν τα issues και να επανενεργοποιηθεί ο Βαρέλα. Αυτό με τα κλαμπ να (χρυσο)πληρώνουν συμβόλαια ως τις 30 Ιουνίου και για άλφα-βήτα-χι-ψι λόγους να απαρνούνται πολύ νωρίτερα τις υπηρεσίες τις οποίες πληρώνουν, μοιάζει παράνοια.
Πηγή: sdna.gr
