Του Βασίλη Σαμπράκου
Περίπου 27 χρόνια πίσω, στις 10 Δεκεμβρίου του 1991 βρέθηκα, ως σπουδαστής μιας δημοσιογραφικής σχολής, σε μια συνέντευξη Τύπου να παρακολουθώ τις δηλώσεις των προπονητών του Παναθηναϊκού και της Σαμπντόρια ενόψει του αγώνα της επόμενης ημέρας στο Ολυμπιακό Στάδιο για την δεύτερη αγωνιστική της πρώτης φάσης ομίλων στη ζωή του Κυπέλλου Πρωταθλητριών, στο πρώτο πείραμα της UEFA για την δημιουργία του Champions League. Στα “πριν” και τα “μετά” αυτής της εκδήλωσης άκουγα τους Ιταλούς δημοσιογράφους να συζητούν με τα διοικητικά στελέχη της Σαμπντόρια σχετικά με αυτή τη νέα εμπειρία. Ανυπομονούσαν να ζήσουν την αναβάθμιση. Μεσήλικες και ακόμη μεγαλύτεροι ερασιτέχνες παράγοντες συζητούσαν με ενθουσιασμό για αυτή την αναβάθμιση της κορυφαίας ευρωπαϊκής διοργάνωσης. Ο μεγαλύτερος – σε ηλικία – της ομήγυρης, ένας Ιταλός, άνω των 60 ετών, μέλος του διοικητικού συμβουλίου της Σαμπντόρια έκοψε τον ενθουσιασμό των υπόλοιπων. “Ναι, εσείς ονειρεύεστε, αλλά όλο αυτό θα εξελιχθεί σε μια μηχανή παραγωγής εσόδων που θα τη χρησιμοποιήσουν οι μεγάλοι για να γίνουν μεγαλύτεροι, μέχρι την ημέρα που θα τους είναι άχρηστη επειδή θα έχουν αντιληφθεί πλήρως πώς λειτουργεί και θα φτιάξουν μόνοι τους μια ίδια προκειμένου να φτάσουν στην εποχή της απόλυτης εκμετάλλευσής της”. Στα 18 μου δεν είχα εγκατεστημένο λογισμικό για να επεξεργαστώ και να φιλοσοφήσω τα λόγια του Ιταλού, που ακούγονταν σαν υπερβολική προφητεία στα αφτιά μου. Στη διάρκεια των τελευταίων περίπου 25 ετών που παρατηρώ επαγγελματικά την εξέλιξη του Champions League όμως τα λόγια του ερασιτέχνη παράγοντα εκείνης της εποχής έχουν έρθει άπειρες φορές ξανά στο μυαλό μου. Και τούτο μου συνέβη για πολλοστή φορά με την αφορμή τη νέα διαρροή πληροφοριών από τα Football Leaks περί των ζυμώσεων και της επεξεργασίας του πλάνου που κάνουν επτά από τα μεγαλύτερα ποδοσφαιρικά brands, οι Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, Αρσεναλ, Ρεάλ, Μπαρτσελόνα, Γιουβέντους, Μίλαν, Μπάγερν για την αποχώρηση από το Champions League και την δημιουργία μιας ανεξάρτητης Superleague. Σύμφωνα με όσα δημοσιοποίησε το Spiegel, το όραμά τους είναι να κάνουν πρεμιέρα το 2021 με ένα πρωτάθλημα 16 ομάδων. Οι 11 συμμετέχουσες να έχουν “κλειδωμένη” τη θέση τους (Ρεάλ, Μπαρτσελόνα, Μπάγερν, Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, Λίβερπουλ, Μάντσεστερ Σίτι, Τσέλσι, Αρσεναλ, Παρί Σεν Ζερμέν, Γιουβέντους, Μίλαν) και οι υπόλοιπες 5 να είναι οι πρώτες προσκεκλημένες για προσωρινή συμμετοχή (Ιντερ, Ρόμα, Ατλέτικο, Ντόρτμουντ, Μαρσέιγ). Η ιδέα δεν αποτελεί προϊόν παρθενογένεσης: μια κλειστή λίγκα, “εμπνευσμένη” από την Euroleague και τις αμερικάνικες λίγκες, από την οποία δεν θα “υποβιβάζεται” κανείς, και στην οποία θα μπαινοβγαίνουν αυτοί που δεν ανήκουν και δεν πρέπει ποτέ να γίνουν σταθερά μέλη της ελίτ ώστε να μην τολμήσουν να διεκδικήσουν ποτέ μεγαλύτερο κομμάτι από την πίτα των εσόδων.
Αυτή η διαρροή περί του σεναρίου δημιουργίας μιας κλειστής ευρωπαϊκής λίγκας μου έφερε στο μυαλό την ανακούφιση του σημερινού γενικού γραμματέα της UEFA Θόδωρου Θεοδωρίδη το καλοκαίρι του 2016, όταν ως υπηρεσιακός γενικός γραμματέας τότε, στην εποχή που ήταν ακέφαλη η Ευρωπαϊκή Συνομοσπονδία μετά την καθαίρεση του Μισέλ Πλατινί, είχε κληθεί να διαχειριστεί μόνος του την διαπραγμάτευση με την Ενωση των Ευρωπαϊκών Συλλόγων (ECA) για μια συμφωνία προκειμένου οι σύλλογοι να καθίσουν φρόνιμα και να μείνουν εντός Champions League για την 3ετία 2018 – 2021. Ο Θεοδωρίδης πανηγύριζε τότε απολύτως δικαιολογημένα, αφού είχε καταφέρει, χάρη και στο χαρτί της εγγυημένης παρουσίας στην φάση των ομίλων του Champions League τεσσάρων ομάδων από κάθε μεγάλο πρωτάθλημα, να πάρει τις υπογραφές που δέσμευαν τους συλλόγους ότι δεν θα πάνε να στήσουν δίπλα τον δικό τους πάγκο για να πουλήσουν μόνοι το προϊόν τους. Οπως τώρα, έτσι και τότε οι μεγάλοι σύλλογοι έφταναν να μιλούν, μέσω διαρροών σε μεγάλα ευρωπαϊκά media, για το πλάνο τους να φτιάξουν μια δική τους λίγκα. Εκαναν χρήση της απειλής, πήραν αυτά που ήθελαν, δηλαδή ακόμη μεγαλύτερο κομμάτι από τα έσοδα της UEFA από το Champions League, και ξέχασαν, για περίπου μια διετία όπως σήμερα αποδεικνύεται, τα οράματά τους για την δική τους Super League. Αυτή η νέα διαρροή των διεργασιών τους μοιάζει με επανάληψη της ιστορίας. “Κορνάρουν” απειλητικά προς την UEFA ενόψει της μεταξύ τους διαπραγμάτευσης για την τριετία 2021-’24. Της στέλνουν το “δεν φτάνουν αυτά, θέλουμε κι άλλα για να καθίσουμε φρόνιμα και να συνεχίσουμε να παίζουμε μπάλα στο σαλόνι σου” μήνυμα. Αυτό μοιάζει να είναι, και όχι το ότι το έχουν αποφασίσει να … αυτονομηθούν.
Το ποδόσφαιρο δεν είναι μπάσκετ. Και η UEFA, ειδικά σε αυτή την εποχή που η διοίκησή της ουσιαστικά συνδιοικεί το παγκόσμιο ποδόσφαιρο μαζί με την FIFA, δεν είναι FIBA. Αφενός έχει τα αντανακλαστικά και τη διορατικότητα για να μαγειρεύει προτού πεινάσει, όπως δείχνει η ιστορία του 2016 και αφετέρου έχει τον τρόπο και τον μηχανισμό για να δείξει πυγμή, να αρχίσει και αυτή τις απειλές και να … προειδοποιήσει ότι θα βάλει τους “αποστάτες” συλλόγους σε μεγάλες περιπέτειες και μπλεξίματα επειδή θα κάνει δύσκολη τη ζωή των ποδοσφαιριστών τους στην περίπτωση που επιχειρήσουν να στήσουν δικό τους πρωτάθλημα.
Η διοίκηση της UEFA δεν ανησυχεί για την τριετία 2021-’24. Το “μετά” είναι που παραμένει ασαφές και απροσδιόριστο. Ετσι κι αλλιώς είναι ακόμη απροσδιόριστο, υπό διαπραγμάτευση και διαμόρφωση το αγωνιστικό καλεντάρι που θα δημιουργήσει η FIFA (το ισχύον καλεντάρι θα παραμείνει σε ισχύ μέχρι το 2024). “Από σήμερα έως το 2024, όταν ένα νέο Διεθνές Αγωνιστικό Ημερολόγιο θα έρθει να αλλάξει το τοπίο, το παιχνίδι θα εξελιχθεί με πολλούς αξιοσημείωτους τρόπους. Οι σύλλογοι θέλουν να αποτελέσουν βασικούς παράγοντες στην εκπόνηση του νέου προγράμματος, καθώς είμαστε οι μόνοι φορείς της βιομηχανίας που δοκιμαζόμαστε από τους επιχειρηματικούς και αθλητικούς κινδύνους”, δήλωσε στις 11 του περασμένου Σεπτεμβρίου ο Αντρέα Ανιέλι, σημερινός πρόεδρος της Ενωσης Ποδοσφαιρικών Συλλόγων (ECA). Το 2024 παύει και η ισχύς του σημερινού μνημονίου κατανόησης μεταξύ της UEFA και της ECA. Κι ακριβώς όπως το λέει ο ιδιοκτήτης της Γιουβέντους, ένας εκ των πιο διορατικών παραγόντων του σημερινού ποδοσφαίρου, μέχρι το 2024 μπορούν να συμβούν πολλά, που θα αλλάξουν πολύ το σκηνικό των ευρωπαϊκών διοργανώσεων.
Στην προσπάθειά της να κρατήσει όλους τους εκλεκτούς καλεσμένους, δηλαδή όλους τους μεγάλους παίκτες στο σαλόνι της, στις διοργανώσεις της, η UEFA θα έχει τη συμπαράσταση μεγάλου μέρους της παγκόσμιας βιομηχανίας του ποδοσφαίρου και την γενική συμπαράσταση της παγκόσμιας κοινωνίας των ποδοσφαιρόφιλων που δεν θα θέλουν να αλλοιωθεί τόσο πολύ η φύση του αθλήματος, δηλαδή να χαθούν από το τερέν της κορυφαίας διοργάνωσης οι “Δαβίδ” και να μείνουν μόνο οι “Γολιάθ”. Η δύναμη των ισχυρών συλλόγων όμως έχει γίνει μεγαλύτερη από ποτέ στην εποχή της παγκοσμιοποίησης. Το ίδιο και η δύναμη των οικονομικών συμφερόντων που τους διοικούν. Και επειδή πολλά από αυτά τα συμφέροντα είναι αμερικάνικα, γίνονται ολοένα και περισσότερες οι φωνές για τη δημιουργία ενός αλα NFL κλειστού πρωταθλήματος, στο οποίο είναι έτοιμοι να επενδύσουν πολλοί πολλά. Και επειδή στην παγκόσμια αγορά κυκλοφορούν και αρκετοί “δυσαρεστημένοι” από την UEFA παίκτες, που θα είναι έτοιμοι να επενδύσουν σε μια νέα διοργάνωση προκειμένου να αγοράσουν μια προνομιακή θέση προβολής των προϊόντων τους, την οποία δεν έχουν καταφέρει να αγοράσουν ή να διατηρήσουν στις διοργανώσεις της UEFA, ουδείς μπορεί να προβλέψει ποιος και πώς θα επικρατήσει σε αυτό το μπρα ντε φερ.
Πηγή: Gazzetta
