Του Αντώνη Καρπετόπουλου
O Ολυμπιακός κέρδισε το τρίτο ματς των τελικών της Α1 επικρατώντας του Παναθηναϊκού με 102-92 στο ΣΕΦ. Το έκανε με τον τρόπο του κι αυτό συνέβη μάλλον για πρώτη φορά στην διάρκεια αυτών των τελικών. Αυτή την φορά η διάρκεια της καλής του απόδοσης ήταν μεγαλύτερη από όσο στο πρώτο ματς: τα δυο παιγνίδια μοιάζουν αρκετά καθώς και τώρα είχαμε επιστροφές του ΠΑΟ που αν και βρέθηκε πίσω στο σκορ (και μάλιστα με 13 πόντους στο τέταρτο δεκάλεπτο) δεν τα παράτησε. Η νίκη του Ολυμπιακού ήρθε απέναντι σε ένα λαβωμένο, αλλά πολύ καλό Παναθηναϊκό: το πράγμα έχει κι αυτό την σημασία του.
Το μόνο κομμάτι προβληματισμού
Ο Ολυμπιακός άρχισε αυτή την φορά το ματς σουτάροντας καλά: σίγουρα καλύτερα από οποιοδήποτε άλλο ματς στη σειρά. Δεν το έκλεισε όμως άψογα – κι αυτό (το τελευταίο του πεντάλεπτο δηλαδή…) είναι το μόνο κομμάτι προβληματισμού στο παιγνίδι του. Ο Ολυμπιακός επιτρέπει στον Παναθηναϊκό να επιστρέφει και να διεκδικεί παιγνίδια, που κάποια στιγμή στην διάρκεια του παιγνιδιού μοιάζουν τελειωμένα κι αυτό είναι που κατά την γνώμη μου κρατά την σειρά ανοιχτή. Στο πρώτο ματς ο ΠΑΟ ροκάνισε μια διαφορά 17 πόντων. Χθες τέτοια διαφορά ο Ολυμπιακός δεν πήρε, έχτισε όμως διψήφιες διαφορές σε τουλάχιστον τρεις περιπτώσεις στην διάρκεια του παιγνιδιού. Εχασε τις δυο πρώτες, αλλά όχι και την τρίτη και για αυτό και κέρδισε. Ωστόσο επειδή σύμπτωση επαναλαμβανόμενη δεν είναι σύμπτωση, αν δεν λύσει αυτό του το πρόβλημα αυτό απλά θα μεγαλώσει. Και δεν αποκλείεται να του στοιχίσει το πρωτάθλημα.
Γιατί το λέω αυτό; Γιατί μέχρι τώρα το τι συμβαίνει στην σειρά αυτή των αγώνων είναι αρκετά ξεκάθαρο: ο Ολυμπιακός και στα τρία ματς είναι η ομάδα που μπαίνει για να παίξει, για να πιέσει, για να αξιοποιήσει τους ψηλούς της, για να δείξει το πιο οργανωμένο παιγνίδι του. Ο ΠΑΟ από την μεριά του είναι μια Λερναία Υδρα που αντιδρά με συχνά αδόκιμα σχήματα, πολλή καρδιά, και σίγουρα πολλές διαβολιές του Αταμάν. Αυτή η διαφορά των δύο ομάδων δημιουργεί κάτι σαν επαναλαμβανόμενο σενάριο. Ο Ολυμπιακός έχει δυο νίκες στο ΣΕΦ γιατί ξέφυγε και άντεξε. Κι ο ΠΑΟ μια νίκη στο ΟΑΚΑ γιατί γύρισε ένα ματς στο οποίο και πάλι βρέθηκε πίσω, αλλά όταν πήρε κεφάλι το διαχειρίστηκε σωστά.
Πέντε ένας κι ένας
Γιατί ο Ολυμπιακός μπορεί να χτίζει αυτά τα μικρά μεγάλα σερί στην διάρκεια των παιγνιδιών και γιατί ο ΠΑΟ μπορεί να επιστρέφει είναι τα δυο ενδιαφέροντα χαρακτηριστικά των τελικών – αν θέλουμε να μιλάμε για μπάσκετ. Ο Ολυμπιακός το κάνει γιατί είναι περισσότερο πολυφωνικός. Μετά την ήττα στο ΟΑΚΑ η ερώτηση ήταν αν θα βρεθεί στην πορεία κάποιος να βοηθήσει τον (και πάλι) σπουδαίο Φουρνιέ στο σκοράρισμα: ο Γάλλος δεν πέτυχε απλά 28 πόντους – ήταν καθοριστικός και με ασίστ και στο τέλος με επιθετικά ριμπάουντ. Εσπευσαν ωστόσο να τον βοηθήσουν χθες τέσσερεις συμπαίκτες του και για αυτό κι ο Ολυμπιακός πέρασε τους εκατό πόντους. Ο Βεζένκοφ με 24 π (7/10 δίποντα, 1/4 τρίποντα, 7/8 βολές) έκανε το καλύτερό του ματς στην σειρά – με κερασάκι στην τούρτα δυο ασίστ στον Μιλουτίνοφ στο τέλος. Ο ίδιος ο Μιλουτίνοφ ήταν εκτελεστικά παραγωγικότατος με 17 π (8/8 δίποντα, 1/2 βολές, 6 ριμπάουντ, 3 ασίστ), κερδίζοντας τις μάχες από τον ΛεΣόρ κι όποιον άλλο ο Αταμάν χρησιμοποίησε σε πιο κοντά σχήματα. Εξαιρετικός (κι όχι μόνο για τους 12 πόντους του) ο Γουόρντ που με τις διεισδύσεις του έκανε πολύ μεγάλες ζημιές στον ΠΑΟ ειδικά στο πρώτο ημίχρονο όταν και φόρτωσε με φάουλ τον Χουάντσο που ξεκίνησε εξαιρετικά. Καταλύτης τέλος στο τέταρτο δεκάλεπτο με δυο μεγάλα σουτ και ψυχραιμία στις βολές ο Γουόκαπ που για δεύτερο ματς στο ΣΕΦ τιμωρεί την επιλογή του Αταμάν να του δώσει καθαρά σουτ: όταν ο Τεξανός περνά τους δέκα πόντους ο Ολυμπιακός δεν χάνει.
Με τέτοια επιθετική απόδοση πέντε παικτών, και για πρώτη φορά στους τελικούς με ένα καλό ποσοστό στο τρίποντο (10/25), ο Ολυμπιακός θα πρεπε να κερδίσει εύκολα. Αλλά αυτό δεν συνέβη γιατί παίζει κι ο ΠΑΟ. Που κάνει πολύ καλά ένα πράγμα: τις γρήγορες επιθέσεις όταν χρειάζεται να κυνηγήσει στο σκορ. Όταν ο Ολυμπιακός αρχίζει να παίζει με το χρονόμετρο και προσπαθεί να κοντρολάρει το ρυθμό κι ο ΠΑΟ πάει σε επιθέσεις στα πρώτα 10 δευτερόλεπτα τα ματς αλλάζουν: και γιατί για ένα παράδοξο τρόπο όταν ο Ολυμπιακός γίνεται αργός στην επίθεση, γίνεται και αργός στην άμυνα.
Τέσσερις καταπληκτικοί μαχητές
Ο Γιώργος Μπαρτζώκας, διορθώνοντας το λάθος που έκανε στο ΣΕΦ όταν προτίμησε τον Νιλικίνα από τον Γουόρντ για να έχει ένα παίκτη παραπάνω να παίξει άμυνα στον Ναν, παρουσίασε αυτή την φορά ένα Ολυμπιακό πιο γρήγορο – τουλάχιστον στο μεγαλύτερο διάστημα του παιγνιδιού. Η απουσία του Ντόρσεϊ πάλι φάνηκε (ο Μπαρτζώκας δεν μπορεί να σετάρει χωρίς αυτόν και χωρίς τους ΜακΚίσικ και Νιλικίνα την δεύτερη πεντάδα του Ολυμπιακού και παίζει υποχρεωτικά με λιγότερους παίκτες), αλλά αυτή την φορά η κυκλοφορία της μπάλας ήταν συνολικά καλύτερη και δεν έλειψαν και κλεψίματα και αιφνιδιασμοί. Αλλά ο ΠΑΟ έμοιαζε εφτάψυχος βρίσκοντας στην επίθεση διαφορετικούς πρωταγωνιστές. Ο Χουάντσο στην αρχή, ο Χέις Ντέιβις στο μεγαλύτερο μέρος του παιγνιδιού, ο καταπληκτικός κυρίως στο δεύτερο ημίχρονο Γκραντ και ο Σόρτς στο τέλος τράβηξαν τον ΠΑΟ επιθετικά και του επέστρεψαν να επιστρέφει ακόμα κι αν χανόταν ριμπάουντ (ο Ολυμπιακός τελείωσε με 11 επιθετικά), δεν έλειπαν λάθη και προέκυπταν δυσκολίες τεράστιες: ο Αταμάν έχασε τον Οσμαν πριν το ματς και τον Νίκο Ρογκαβόπουλο στο ημίχρονο. Ωστόσο ο Τούρκος είχε λύσεις στο μυαλό του και αυτό φάνηκε. Χωρίς τον Οσμάν, αλλά με τον Σλούκα παρόντα έστω και για μόλις 15 λεπτά, ο ΠΑΟ πήγε στο αγαπημένο σχήμα του Αταμάν με τα τρία γκαρντ κι αυτό για τον Ολυμπιακό και τις αλλαγές του υπήρξε πρόβλημα, αφού ο σέντερ του έπρεπε πάντα να κυνηγάει ένα από τους περιφερειακούς του ΠΑΟ πολύ μακριά.
Όταν ο Σόρτς παίρνει την εντολή να κάνει αυτό που αγαπάει, δηλαδή προσπάθειες και εκτελέσεις στα 10 πρώτα δευτερόλεπτα της επίθεσης ο Ολυμπιακός στην άμυνα αγκομαχεί: από την άλλη ο Φουρνιέ κι ο Γουόκαπ μπορούν πάντα να χτυπήσουν τον Σορτς στην επίθεση. Στο «κάτι κερδίζεις, κάτι χάνεις» στο τέλος ο Ολυμπιακός πήρε τη νίκη, ενώ ο ΠΑΟ διαμαρτύρεται για το μη καταλογισμό ενός φάουλ στον Ντέιβις στα 50 δευτερόλεπτα πριν το τέλος με τον γηπεδούχο 7 πόντους μπροστά. Ο Αταμάν αποβλήθηκε και εκεί κάπου το ματς έληξε. Τώρα ο Τούρκος πρέπει να βρει λύσεις στο αυριανό ματς στο ΟΑΚΑ στο οποίο πρώτα από όλα θα χρειαστεί ένα καλύτερο Ναν: αυτός είναι που του λείπει και με αυτόν πρέπει να ασχοληθεί κι όχι με τους διαιτητές που σε όλα αυτά τα ματς παίζουν λίγο έδρα. Με τον Ναν καλύτερο και με μεγαλύτερη προσοχή στη άμυνα ο ΠΑΟ μπορεί να πάει ξανά το Σάββατο στο ΣΕΦ να διεκδικήσει ένα πρωτάθλημα. Αλλιώς η σεμνή τελετή θα τελειώσει αύριο.
Είναι μια ενδιαφέρουσα σειρά τελικών γιατί υπάρχουν ελάχιστα δεδομένα. Ο Μπαρτζώκας χθες έκανε μάλλον το καλύτερο κοουτσάρισμά του στην τριάδα των αγώνων αλλά τα ερωτηματικά του Ολυμπιακού παραμένουν. Στον ΠΑΟ δεν υπάρχουν ερωτηματικά: θα παλέψει και στο επόμενο ματς με νύχια και με δόντια για να αντέξει. Ο Ολυμπιακός μπορεί να πάρει το πρωτάθλημα παίζοντας. Ο ΠΑΟ αντέχοντας. Αυτή είναι η απλή διαφορά των δύο.
Πηγή: Karpetshow
