Του Κώστα Κεφαλογιάννη
Τι είναι η Ελλάδα; Μην είναι ο κάμποι, τα ψηλά βουνά; Μην είναι ο Παύλος ο Πολάκης και η Ραχήλ Μακρή; Μην είναι η αγένεια, η λαμογιά και η κουτοπονηριά; Μην είναι η φιλοξενία, η λεβεντιά και το φιλότιμο; Ο Γκάλης και ο Γιαννάκης ή ο Βασιλακόπουλος; Ο Ζαγοράκης και ο Καραγκούνης ή ο Γκαγκάτσης;
Η ιστορία με την γιορτή της ΕΟΚ για τα 30 χρόνια από την κατάκτηση του Ευρωμπάσκετ θα ήταν για γέλια, αν δεν ήταν για κλάματα. Γιορτή για το Ευρωμπάσκετ δίχως τον Γκάλη και τον Γιαννάκη; Δεν θέλω να υποτιμήσω τους υπόλοιπους παιχταράδες όπως ο Φασούλας και ο Φάνης αλλά το όλο πράγμα έμοιαζε με εκδήλωση για τους Σικάγο Μπουλς της δεκαετίας του 90’, χωρίς τον Τζόρνταν και τον Πίπεν: Ανούσιο.
Και ταυτόχρονα απολύτως ενδεικτικό.
Ο Νίκος Γκάλης αποτελεί τον σημαντικότερο άνθρωπο στην ιστορία του ελληνικού αθλητισμού. Δεν χωράει debate εδώ. Ακόμα κι αν δεν είναι ο καλύτερος Έλληνας αθλητής όλων των εποχών, είναι εκείνος με την μεγαλύτερη επίδραση. Αυτά έχουν γραφτεί και αναλυθεί χιλιάδες φορές. Πιθανόν να έχει δύσκολο χαρακτήρα. Πιθανόν να έχει ξενερώσει με κάτι ασήμαντο και να απέχει εδώ και χρόνια από τις επετειακές εκδηλώσεις, δίχως σοβαρό λόγο. Πιθανόν και η πρόσφατη απουσία του να οφείλεται στον υπέρμετρο εγωισμό του. Αλλά οποιαδήποτε σοβαρή χώρα, οποιαδήποτε σοβαρή Ομοσπονδία δεν θα άφηνε ποτέ τα πράγματα να φτάσουν σε τέτοιο σημείο. Αντιθέτως θα έλυνε τις παρεξηγήσεις μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας, και μετά θα ύψωνε ασπίδα γύρω του για να μην φθαρεί ποτέ. Να παραμείνει ένα αιώνιο είδωλο, αναγνωρίσιμο και αξιοποιήσιμο για δεκαετίες.
Πάνω – κάτω τα ίδια ισχύουν και για τον Παναγιώτη Γιαννάκη, με την διαφορά ότι ο ίδιος έχει σαφέστατα πιο ενεργή παρουσία στο ελληνικό μπάσκετ σε όλα τα επίπεδα από τον Γκάλη. Άρα στην περίπτωση του είναι πιο λογικό να προκύψουν κόντρες και εντάσεις. Δεν είναι επίσης λογικό να μην λύνονται και να μην προστατεύεται και αυτός, ακόμα και από πιθανά δικά του λάθη.
Όμως δυστυχώς, στον ηλιόλουστο τόπο μας οι φουσκωμένοι εγωισμοί, ο παραγοντισμός που επί σειρά ετών θέτει τον εαυτό του πάνω από τους αθλητές, τα πείσματα και η ανύπαρκτη αθλητική παιδεία μας απαγορεύει να κάνουμε ακόμα και αυτά τα αυτονόητα . Και μας οδηγεί , στα 30 χρόνια από την πιο καθοριστική επιτυχία στην ιστορία του ελληνικού αθλητισμού, αντί για μια γιορτή αντάξια του κατορθώματος της Εθνικής , να διοργανώνουμε ένα μάλλον πικρόχολο πανηγυράκι, με πολιτικάντικη χροιά.
Γιατί τελικά αυτή είναι η Ελλάδα: Μια χώρα ικανή να παράγει ήρωες, ανίκανη να τους αξιοποιήσει ή έστω να τους σεβαστεί!
Πηγή: Sport DNA
