Του Αλέξανδρου Σόμογλου
Ξεκινάμε με το… αυτονόητο, το οποίο όμως καλό είναι να επαναλαμβάνουμε: Καμιά χρονιά δεν τελειώνει τέλη Αυγούστου για οποιαδήποτε ομάδα! Αν ίσχυε κάτι τέτοιο ο περσινός Ολυμπιακός, δεν έπρεπε καν να κατέβει στο πρωτάθλημα γιατί θα ξεφτιλιζόταν και ο Παναθηναϊκός του Στραματσόνι θα κατακτούσε την Ευρώπη με το ολοκληρωτικό του ποδόσφαιρο.
Μετά από ιστορικές επιτυχίες (γιατί τέτοια είναι η επιστροφή της ΑΕΚ στους ομίλους ευρωπαϊκής διοργάνωσης) και ιστορικά… στραπάτσα (σαν αυτό του ΠΑΟΚ από την Έστερσουντ), η ψυχραιμία αποτελεί πάντα τον καλύτερο σύμβουλο.
Δεν διαφέρουν πολύ, είναι αλήθεια, οι ποδοσφαιρικές ιστορίες των δύο «Δικεφάλων» τα τελευταία χρόνια. Αμφότεροι βρέθηκαν στα… τάρταρα της ποδοσφαιρικής ανυποληψίας, αμφότεροι είχαν την τύχη να δουν δύο ισχυρούς παράγοντες να τους σώζουν στο παρά πέντε από το βούρκο της οικονομικής εξαθλίωσης και μέσα από διαφορετικά μονοπάτια που ακολούθησαν, αμφότεροι είχαν την τύχη να σφραγίσουν αυτή τη νέα εποχή τους με τον ίδιο τίτλο: Την κατάκτηση ενός Κυπέλλου Ελλάδος.
Υπάρχει, όμως, και μια τεράστια διαφορά που εξηγεί τη σημερινή τους κατάσταση: Πόσο διαφορετικά αντιμετώπισαν το… νέκταρ που δοκίμασαν μετά από χρόνια στα χείλη τους.
Παρά την ανεξήγητη (στα δικά μου μάτια) καχυποψία ακόμη και μεγάλης μερίδας του κόσμου της, η οποία μάλιστα αρκετές φορές έφτασε σε επίπεδα… μοιρολατρίας, η ΑΕΚ όχι μόνο δεν έμεινε στην προπέρσινη κατάκτηση του κυπέλλου, αλλά αποτελεί ένα ποδοσφαιρικό project που διαρκώς μεγαλώνει και αναπτύσσεται.
Με λάθη; Προφανώς! Με απώλεια ψυχραιμίας πολλές φορές; Εννοείται! Με μια ανεξήγητη… δυσκοιλιότητα στη λήψη σοβαρών αποφάσεων; Κι αυτό μέσα…
Είναι όμως ένα project με συγκεκριμένη στόχευση, με σταθερά βήματα προς τα εμπρός και με σταδιακή αποκατάσταση χρόνιων παθήσεων.
Δεν ξέρω αν η ΑΕΚ είναι έτοιμη ακόμη να διαχειριστεί το βάρος του πρωταθλητισμού που απαιτεί ο κόσμος της. Ο χρόνος θα δείξει…
Με μαθηματική ακρίβεια, όμως, το δικό της project (σταδιακή αναβάθμιση της ποιότητας του ρόστερ στο πλαίσιο που επιτρέπουν οι οικονομικές δυνατότητες της ΠΑΕ, βελτίωση της λειτουργίας των ακαδημιών και παραγωγή δικών της ταλέντων, σταδιακή εμπιστοσύνη σε γηγενείς ποδοσφαιριστές, κατασκευή νέου γηπέδου) οδηγεί αργά ή γρήγορα και στον πρωταθλητισμό…
Ο ΠΑΟΚ, από την άλλη, θαρρείς και σταμάτησε να λειτουργεί ποδοσφαιρικά μετά από εκείνη την κατάκτηση του κυπέλλου στο Πανθεσσαλικό! Αντί να επενδύσει στη συγκεκριμένη επιτυχία και να τη χρησιμοποιήσει ως θεμέλιο λίθο της μελλοντικής του πορείας, καβάλησε το… ποδοσφαιρικό του καλάμι και όχι μόνο δεν φρόντισε να την αξιοποιήσει για να βελτιώσει τις δικές του αδυναμίες, αλλά αντίθετα μέσα σε λίγους μήνες… γκρέμισε και ότι ορθολογικό υπήρχε στην ομάδα.
Μην μένετε σ’ αυτόν καθ’ αυτόν τον αποκλεισμό από την Έστερσουντ. Κάθε ομάδα κουβαλάει στις πλάτες της τέτοια ιστορικά στραπάτσα. Οι λόγοι που έφεραν το συγκεκριμένο Βατερλό έχουν μεγαλύτερη αξία.
Για παράδειγμα, είναι αδιανόητο η ομάδα που εδώ και μια δεκαετία αποτελούσε πρότυπο λειτουργίας των τμημάτων υποδομής για τα ελληνικά δεδομένα, να έφτασε στο σημείο να μην έχει – όχι δικό της παιδί – αλλά ούτε έναν Έλληνα στην ενδεκάδα της!
Ο ΠΑΟΚ, νομίζω ότι πληρώνει την αλαζονεία που συνόδευσε τον τελικό του Βόλου. Μια ποδοσφαιρική αλαζονεία που οδήγησε σε υπερεκτίμηση των πραγματικών δυνατοτήτων της ομάδας, σε εφησυχασμό, σε διαδοχικά λάθη στρατηγικής σημασίας και φυσικά – όπως συμβαίνει σ’ αυτές τις περιπτώσεις – σε καταστροφικά αποτελέσματα.
Για τον ΠΑΟΚ θα γράψω ό,τι ακριβώς έγραφα πέρσι τέτοια μέρα για τον Ολυμπιακό, λίγες μέρας μετά το δικό του στραπάτσο από τη Χάποελ. Όταν γυρνάς την πλάτη στην ποδοσφαιρική λογική, μην περιμένεις να σε αφήσει ατιμώρητο.
Κι αυτό είναι το στοιχείο που χρειάζεται επειγόντως ο ΠΑΟΚ για να ορθοποδήσει: Ποδοσφαιρική λογική! Ο Ολυμπιακός την βρήκε ξανά μέσα σε λίγους μήνες και σήμερα εισπράττει τους… καρπούς της επανεκκίνησής του ως ποδοσφαιρικά σκεπτόμενος οργανισμός με την επιστροφή του στους ομίλους του Champions League. Το ίδιο οφείλει να κάνει και ο ΠΑΟΚ, για να μην πάει χαμένη ολόκληρη η χρονιά του…
Πηγή: Sport DNA
