Του Αντώνη Καρπετόπουλου
Τις προάλλες με φώναξε ο Σταύρος Θεοδωράκης για να σχολιάσουμε στη διαδικτυακή εκπομπή του «Γκάλοπ εν βρασμώ» μια δημοσκόπηση που έχει να κάνει με το ποδόσφαιρο. Μεταξύ των ευρημάτων υπήρχε και μια ερώτηση για το αν η Εθνική μας ομάδα άξιζε να βρίσκεται στο Μουντιάλ. Η απάντηση έχει ενδιαφέρον. Το 37% των ερωτηθέντων θεωρεί ότι το επίπεδο του ποδοσφαίρου στην Ελλάδα είναι ικανοποιητικό και έπρεπε να είχαμε μια θέση στο Μουντιάλ. Αντίστοιχο όμως είναι το ποσοστό (38%) που λέει ότι η Ελλάδα δικαίως αποκλείστηκε από την κορυφαία διοργάνωση. Όταν ρωτήθηκα για το τι πιστεύω απάντησα ότι η Εθνική μας δεν άξιζε να είναι στις ΗΠΑ και ότι είναι λάθος να το συζητάμε. Είπα ότι κατανοώ ότι ο κόσμος αγαπάει αυτή την ομάδα γιατί είναι αρκετά αγαπησιάρικη καθώς έχει αρκετούς ταλαντούχους μικρούς σε ηλικία ποδοσφαιριστές. Το ότι η Εθνική μας είναι αγαπησιάρικη αποδείχτηκε και από δεκάδες υβριστικά σχόλια που δέχτηκα γιατί είπα κάτι που δεν ικανοποίησε όσους την Εθνική ομάδα την αγαπάνε. Η αγάπη για μια ομάδα προκαλεί πάντα τέτοιες αντιδράσεις, αλλά τα δικά μου κριτήρια ποτέ δεν είναι συναισθηματικά ούτε για ποδοσφαιριστές, ούτε για προπονητές, ούτε φυσικά για ομάδες.
Τρίτη ήρθε και το ξεχνάμε
Ας αφήσουμε στην άκρη του ορθολογιστές του 38% κι ας ασχοληθούμε λίγο με τους άλλους. Πολύς κόσμος νομίζει ότι επειδή η Εθνική μας μοιάζει καλύτερη από το Ουζμπεκιστάν, το Κουρασάο, την Αϊτή και την Τυνησία θα μπορούσε να βρίσκεται στη θέση τους. Προφανώς δε θα μπορούσε να βρίσκεται γιατί η δική μας ομάδα βρίσκεται στην ευρωπαΐκή ζώνη – αυτές όχι. Υπάρχει επίσης κόσμος που πιστεύει ότι επειδή κάποιες ευρωπαϊκές ομάδες εμφανίστηκαν σ’ αυτή τη διοργάνωση κατώτερες των περιστάσεων η Εθνική μας θα μπορούσε να είναι στη θέση τους: αναφέρομαι στην Τσεχία, στην Τουρκία ακόμα και στη Βοσνία και στη Σουηδία που με τις εμφανίσεις τους απογοήτευσαν. Όμως αυτές οι ομάδες σε σχέση με την ομάδα του Ιβάν Γιοβάνοβιτς έκαναν κάτι πολύ σημαντικό: προκρίθηκαν. Ενώ η δική μας αγαπησιάρικη Εθνική δεν προκρίθηκε. Ήρθε μάλιστα τρίτη σε έναν όμιλο στον οποίο την πρωτιά πήραν οι Σκωτσέζοι και στη δεύτερη θέση ήταν Δανοί που δεν προκρίθηκαν καν στο Μουντιάλ χάνοντας στα μπαράζ από τους Τσέχους που στο Μουντιάλ απογοήτευσαν. Οι Σκωτσέζοι που προκρίθηκαν δεν κατάφεραν να μπουν στο δεύτερο γύρο: αποκλείστηκαν στη φάση των ομίλων χωρίς να κάνουν νίκη. Όλα αυτά μεγαλώνουν την αποτυχία της Εθνικής μας. Δεν χρυσώνουν το χάπι.
Μπορούμε να πιστεύουμε ότι η Εθνική μας ομάδα έχει τρομερές δυνατότητες. Αλλά αυτές πρέπει να τις δείχνει στο γήπεδο. Αν δεν τις δείχνει, υπάρχουν μόνο στο μυαλό μας. Αυτό είναι και το πρόβλημα της συγκεκριμένης Εθνικής ομάδας που έχουμε. Ακριβώς επειδή μας αρέσει γιατί έχει νέα παιδιά τα οποία κάνουν καριέρα στο εξωτερικό και έχουν μείνει μακριά από την τοξικότητα του ελληνικού μας πρωταθλήματος, πιστεύουμε ότι η ομάδα έχει και τρομερές δυνατότητες. Ίσως και να έχει. Αλλά πρέπει να τις δούμε. Μέχρι τώρα δεν έχουμε δει παρά μόνο κάποια καλά της παιχνίδια. Χωρίς μάλιστα συνέχεια. Και μετά τον αποκλεισμό της από το Μουντιάλ δεν έχουμε δει και κανένα τέτοιο.
Η περίπτωση Κωνσταντέλια
Όχι μόνο. Η ίδια ιστορία του Γιάννη Κωνσταντέλια που πρόσφατα ζήτησε να μην κληθεί ξανά στην εθνική μαρτυρά ότι κάτι δεν πάει καλά στο βασίλειο της Δανιμαρκίας. Διότι μπορεί να φτιάχνουμε διάφορες θεωρίες συνωμοσίας για τον Κωνσταντέλια, να δηλώνουμε ότι ξέρουμε τα μυστικά της άρνησης του και να κάνουμε και προγνωστικά για το τι θα γίνει στο μέλλον, αλλά το βέβαιο είναι ότι όταν ένας τόσο καλός ποδοσφαιριστής λέει ότι δεν θέλει να τον καλούν στην Εθνική κάτι δεν πάει καλά στην εθνική. Και μην πει κανείς ότι «δεν τρέχει και τίποτα γιατί ο Γιοβάνοβιτς έχει όπως κάθε ομοσπονδιακός το δικαίωμα να κάνει τις επιλογές του». Στην προκειμένη περίπτωση δεν έχουμε να κάνουμε με επιλογή του Γιοβάνοβιτς, που θα ήταν αξιοσέβαστη: έχουμε να κάνουμε με το γεγονός ότι ένας χαρισματικός ποδοσφαιριστής που καλείται στην Εθνική δηλώνει ότι δεν αντέχει άλλο να δίνει εξετάσεις για το αν πρέπει να είναι μέλος της. Γιατί αυτό είναι το βασικό πρόβλημα του Κωνσταντέλια.
Να αλλάξουμε επέτειο
Υπάρχει και κάτι τελευταίο. Πριν από μέρες είχαμε την επέτειο της κατάκτησης του Euro του 2004. Προσωπικά δεν μπορώ την επέτειο γιατί θεωρώ ότι όλη αυτή ιστορία κατά κάποιο τρόπο δημιουργεί ένα περίεργο βάρος για όλες τις Eθνικές ομάδες: θέλω να πω ότι δεν χρειάζεται κάθε χρόνο στις 4 Ιουλίου να θυμίζουμε ότι κάποτε στην Πορτογαλία έγινε ένα θαύμα – πρώτα απ’ όλα γιατί ένα θαύμα από τη φύση του δεν επαναλαμβάνεται και παραμένει κάτι μοναδικό: το ελληνικό ποδόσφαιρο χρειάζεται καλά σταθερά αποτελέσματα και όχι θαύματα. Από την άλλη επί της ευκαιρίας θέλω να υπενθυμίσω κάτι: αυτό που έκανε τις ελληνικές εθνικές ομάδες να έχουν παρουσία στις μεγάλες σπουδαίες διοργανώσεις δεν ήταν κάποιο θαύμα. Ήταν η ικανότητα με την οποία περνούσαν τα προκριματικά. Δεν το έκαναν πάντοτε εύκολα. Για να πάει η Εθνική στην Πορτογαλία το 2004 χρειάστηκε να κερδίσει την Ισπανία στη Σαραγόσα και την Ουκρανία και την Ιρλανδία στην Αθήνα με περιπετειώδεις τρόπους. Για να πάει στο Μουντιάλ του 2010 χρειάστηκε να αποκλείσει τους Ουκρανούς σε ένα μπαράζ, σε συνθήκες σχεδόν μυθιστορηματικές: ο Οτο Ρεχάγκελ το έχει καταφέρει με μια εντεκάδα πραγματικά πειραματική. Για να πάει στη Βραζιλία το 2014 η Εθνική μας χρειάστηκε να αποκλείσει τους Ρουμάνους: ο Σάντος θεωρούσε – και πολύ σωστά – τα δύο παιχνίδια με την Ρουμανία τα σημαντικότερα που η ομάδα του έδωσε στο διάστημα που αυτός ήταν στην Εθνική. Να θυμίσω ότι πριν από αυτά η Εθνική μας είχε καταφέρει να κερδίσει και την Κροατία στην Αθήνα, σε ένα παιχνίδι που κι αυτό είχε χαρακτήρα μπαράζ: αν το έχανε με τους Ρουμάνους δεν θα έπαιζε ποτέ.
Όνειρα και θαύματα
Η ικανότητα να περνάς τα προκριματικά είναι κάτι εξίσου σημαντικό με τα καλά αποτελέσματα στις τελικές φάσεις – ίσως και πιο σημαντικό. Εμείς ονειρευόμαστε συμμετοχή της Εθνικής μας ομάδας σε τελικές φάσεις μεγάλων διοργανώσεων και ελπίζουμε μάλιστα ότι αν ήταν παρούσα σε αυτές θα έχει και καλύτερα αποτελέσματα από ομάδες που σε αυτές βρέθηκαν γιατί πέρασαν τον σκόπελο των προκριματικών, χωρίς η Εθνική μας να έχει πλέον την ικανότητα να περάσει τα προκριματικά! Μου φαίνεται τρελό. Θα πρότεινα μάλιστα, για να υπάρξει η επιστροφή της λογικής, από του χρόνου, αντί να γιορτάζουμε την κατάκτηση του Euro, να γιορτάζουμε τις προκρίσεις, δηλαδή τις νίκες σε μπαράζ και τις κρίσιμες νίκες σε ματς με αντιπάλους τους ομίλους: να θυμηθούμε δηλαδή αυτά που κάποτε η Εθνική μας έκανε χωρίς να χρειάζεται να κάνει θαύματα αλλά γιατί είχε ποδοσφαιριστές με προσωπικότητα.
Από την άλλη βρίσκω πολύ ωραίο ότι υπάρχει κόσμος που αγαπάει τόσο πολύ αυτή την Εθνική ομάδα σε σημείο που να ονειρεύεται παρουσίες και διάκριση σε ένα μουντιάλ τόσο υψηλού επιπέδου σαν αυτό που παρακολουθούμε. Κι ελπίζω η ομάδα αυτή κάποια στιγμή με κάποιο τρόπο αυτή την αγάπη στον κόσμο να την ανταποδώσει.
Πηγή: Karpetshow
