Του Κώστα Κεφαλογιάννη
Η ΑΕΚ προερχόταν από δυο κακά αποτελέσματα στην έδρα της κόντρα σε Ολυμπιακό και Παναθηναϊκό, έπαιζε στην γεμάτη και ορεξάτη Τούμπα και επιπλέον στο 7ο λεπτό βρέθηκε μπροστά σε μια ακατανόητη απόφαση από έναν ελίτ διαιτητή που ούτε ο ίδιος ξέρει τι ακριβώς έδωσε. Το γεγονός ότι οι παίκτες του Αλμέιδα δεν άφησαν το ακυρωθέν γκολ (τυπικά δεν υπάρχει γκολ, ο Κουλμπάκοφ σφύριξε νωρίτερα, ουσιαστικά πρόκειται για ακύρωση ενός πεντακάθαρου τέρματος) να τους χαλάσει το μυαλό δείχνει ότι πνευματικά ήταν απολύτως συγκεντρωμένοι και έτοιμοι να διαχειριστούν οποιαδήποτε κατάσταση. Και αυτό στα πλέι – οφ μπορεί να παίξει τελικά τον πιο καθοριστικό ρόλο. Θεωρώ ότι τα περισσότερα ντέρμπι θα είναι όπως αυτό της Τούμπας ή το ΑΕΚ – ΠΑΟ της πρώτης αγωνιστικής: μοιρασμένα, χωρίς κάποιον εκ των δυο να κυριαρχεί κατά κράτος, με στιγμές και λεπτομέρειες που θα κρίνουν και το αποτέλεσμα.
Την Κυριακή η ΑΕΚ μπήκε καλύτερα στο ματς, χάρη στην δική της, αναμενόμενη πίεση ψηλά αλλά και εξαιτίας τους Σβάαμπ που ήταν σε κακή μέρα και διαρκώς πουλούσε μπάλες. Συνολικά υπερείχε ελαφρώς στο πρώτο μέρος, όπως ο ΠΑΟΚ υπερείχε ελαφρώς στο δεύτερο. Οι γηπεδούχοι δεν σκόραραν στην δική τους καλή στιγμή, όταν η άμυνα της ΑΕΚ αδράνησε και ο Αθανασιάδης τοποθέτησε λάθος τα χέρια του στο σούτ του Ολιβέιρα που σταμάτησε στο δοκάρι. Οι φιλοξενούμενοι τιμώρησαν στην αντίστοιχη αδράνεια της άμυνας του ΠΑΟΚ και στην κακή έξοδο του Κοτάρσκι και με τον άψογο συνδυασμό Μάνταλου – Αραούχο και την εκτέλεση ποιότητας του αρχηγού σκόραραν και πήραν τη νίκη. Εκείνο που αξίζει αναφοράς από εκεί και πέρα είναι η ευκολία με την οποία ο ΠΑΟΚ δημιούργησε τουλάχιστον τέσσερις αξιόλογες προϋποθέσεις για ισοφάριση μέσα σε 10-15 λεπτά. Τις σπατάλησε με τσαπατσούλικα και αγχωμένα τελειώματα, ενώ σε μια περίπτωση επενέβη σωτήρια ο Βίντα. Αλλά η απορία παραμένει: μήπως ο ΠΑΟΚ σεβάστηκε περισσότερο από όσο έπρεπε την ΑΕΚ και αν πίεζε πιο έντονα και πιο ψηλά νωρίτερα, πριν δεχτεί γκολ δηλαδή, το ματς θα είχε άλλη εξέλιξη; Δεν θα μάθουμε ποτέ και δεν έχει και σημασία τελικά. Σημασία έχει ότι η ΑΕΚ πήρε μια τεράστια σημασίας νίκη, την οποία ουδείς μπορεί να ισχυριστεί ότι δεν άξιζε. Μια νίκη δε που αποκτά ξεχωριστή σημασία διότι για τους παίκτες και τον κόσμο της ήρθε παρά την «σφαγιαστική διαιτησία». Δεν είναι έτσι βέβαια, αλλά σε μια διαδικασία τόσο σφιχτή όσο τα φετινά πλέι – οφ, οτιδήποτε μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να συσπειρώσει και να πορώσει ακόμα περισσότερο ομάδα και κόσμο, είναι θεμιτό – το χαρτί «μόνοι μας εναντίον όλων» θα το παίζουν άπαντες, ευκαιρίας δοθείσης, κάθε εβδομάδα.
Δυο κουβέντες για Κουλμπάκοφ. Στο 7ο λεπτό έκανε ένα από τα λάθη της χρονιάς – η ΑΕΚ μιλάει για τη μεγαλύτερη σφαγή εδώ και χρόνια, δικαίωμά της φυσικά. Από εκεί και πέρα, παρότι η εμπειρία του δεν προδίκαζε κάτι τέτοιο, αντέδρασε ως μέτριος Έλληνας διαιτητής. Προσπάθησε να πατσίσει το λάθος, σφυρίζοντας υπέρ της ΑΕΚ σχεδόν σε κάθε φάση 50-50. Προσωπικά βέβαια δεν είδα φάουλ στον Αουγκούστο στο ξεκίνημα του 0-1. Ένα δυνατό μαρκάρισμα σε παιχνίδι γεμάτο τέτοια είδα Κάποια δόθηκαν, κάποια όχι, δεν αξίζει να σταθούμε παραπάνω. Γενικά όμως, πιστεύω ακράδαντα ότι θα ήταν καλύτερα για τον ΠΑΟΚ να έχει μετρήσει το γκολ στο 7ο λεπτό. Αφενός επειδή δεν μου αρέσει η ομάδα μου να παίρνει τέτοια σφυρίγματα, αφήστε που μετά από αυτό ακόμα κι αν κέρδιζε ο ΠΑΟΚ θα του έβγαινε (ή τέλος πάντων θα μας έβγαινε) από τη μύτη. Αφετέρου επειδή θεωρώ ότι χωρίς να έχει κάτι να χάσει, μπορεί να έπαιζε πιο ελεύθερα και ορμητικά και να έβαζε και την Τούμπα στο παιχνίδι (η οποία για μεγάλο διάστημα του ενενηντάλεπτου ήταν υποτονονική). Μπορεί βεβαίως και να έτρωγε τρία. Ας μετρούσε και ας γινόταν ό,τι ήταν να γίνει.
Πλέον η ΑΕΚ έχει μπροστά της τα ματς με τον Βόλο και τον Άρη (που έκαναν ζημιές) για να εδραιώσει τη θέση της στην κορυφή. Πρόκειται για τεστ χαρακτήρα – η Ένωση όταν σηκώνει ψηλά τη μύτη και νιώθει άτρωτη και ομαδάρα, την πατάει. Αν διαχειριστεί τον ενθουσιασμό της με επιτυχία, τότε θα μπει στην τελική ευθεία ως πρώτο φαβορί για τον τίτλο.
Ο ΠΑΟΚ επίσης έχει μπροστά του ένα τεστ – χαρακτήρα. Μπήκε στα πλέι – οφ με χάντικαπ που εν αντιθέσει με τους άλλους δεν του επέτρεπε να γκελάρει σχεδόν πουθενά. Γκέλαρε (αν και η ήττα σε ντέρμπι δεν είναι γκέλα). Παραμένει μεγάλο και ξεκάθαρο αουτσάιντερ. Αλλά επειδή δεν υπάρχει μόνο η πρώτη θέση, υπάρχει και η δεύτερη, οφείλει να συνεχίσει με την ίδια προσήλωση, να διαχειριστεί την απογοήτευσή του, να παλέψει για την νίκη στο «Καραϊσκάκης» και να εξαντλήσει τις πιθανότητές του για τον τίτλο.
Το έγραψα ήδη: το αμιγώς αγωνιστικό σκέλος είναι φυσικά σημαντικό, όμως ο πρωταθλητής θα κριθεί σε μεγάλο βαθμό και στο πνευματικό. Ως προς το δεύτερο η ΑΕΚ πήρε στην Τούμπα άριστα δέκα.
Υ.Γ. Ο Άρης έχει ήδη κόψει φέτος πέντε βαθμούς από τον Ολυμπιακό – πέντε υπερπολύτιμους βαθμούς στη μάχη για τον τίτλο. Δεν έχει κερδίσει δε, κανέναν εκ των άλλων τριών της κορυφής. Προφανώς η σχέση των δυο ομάδων δεν «χάλασε» και όσοι έχουμε σχολιάσει κατά καιρούς διάφορα «παράξενα» δεν τα βγάλαμε από το κεφάλι μας.
Οφείλουμε όμως ή έστω οφείλω συγγνώμη στον Άρη και τους ανθρώπους για το γεγονός ότι θεωρούσα τους έξι βαθμούς δεδομένους για τον Ολυμπιακό στα ματς με τον Άρη. Ο Τερζής και οι παίκτες μας απάντησαν με τον πλέον αποστομωτικό τρόπο.
Πηγή: Sdna
