Του Κώστα Κεφαλογιάννη
Οι πιθανότητες να μείνει η Λίβερπουλ χωρίς τίτλο και το 2018-2019 δεν είναι απλώς μεγάλες: είναι συντριπτικές. Παρότι το Ανφιλντ έχει ζήσει πολλές μαγικές ευρωπαϊκές βραδιές, το 3-0, απέναντι σε αυτόν τον Μέσι (και όχι τόσο απέναντι σε αυτήν την Μπαρτσελόνα) δεν γυρίζει. Και παρότι επίσης στην Αγγλία όλα γίνονται, το ενδεχόμενο να γκελάρει η εξαιρετική Μάντσεστερ Σίτι στις τελευταίες δυο αγωνιστικές μοιάζει πλέον μακρινό.
Οι «Κόκκινοι» λοιπόν με συγκομιδή 90+ βαθμούς στην Πρέμιερ Λιγκ και με μόλις μια ήττα στη σεζόν (εκτός απροόπου) θα μείνουν δεύτεροι. Και δεν θα είναι καν αδικία: όσο το αξίζουν εκείνοι, άλλο τόσο το αξίζει και η αρμάδα του Πεπ.
Επιπλέον, θα μείνουν και έξω από τον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ, παρότι έπαιξαν μέσα στο «Καμπ Νου» την Μπαρτσελόνα όπως ελάχιστες άλλες ομάδες στην πρόσφατη ιστορία του θεσμού. Αλλά και πάλι δεν θα είναι αδικία: ο Λέο Μέσι με τα όργια που κάνει και φέτος, αξίζει και με το παραπάνω το τρεμπλ.
Με πιο απλά λόγια η Λίβερπουλ τρέχει μια σχεδόν τέλεια σεζόν. Αλλά το «σχεδόν» θα την αφήσει και πάλι με άδεια χέρια!
Ωραία, και; Τι πρέπει να κάνουμε εμείς οι εκατομμύρια άνθρωποι που την αγαπάμε; Να στεναχωρηθούμε και να τα βάψουμε μαύρα ή να χειροκροτήσουμε;
Διαβάζω στα social media την διασκεδαστική καζούρα των Ελλήνων οπαδών της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ. Μια ομάδα της οποίας η μοναδική φετινή χαρά είναι η «αποτυχία» της Λίβερπουλ.
Αποτυχία βεβαίως μονάχα αν μετράς την επιτυχία αποκλειστικά με κούπες. Υπό αυτήν την έννοια, πράγματι η Λίβερπουλ του Κλοπ αποτυγχάνει συστηματικά. Ενώ η αποκρουστική Γιουνάιτεντ του Μουρίνιο, που πήρε και Γιουρόπα Λιγκ πρόπερσι ήταν περισσότερο επιτυχημένη, σωστά; Λάθος. Πλην των απολύτως κολλημένων, ουδείς μπορεί να ισχυριστεί κάτι τέτοιο.
Η Λίβερπουλ είναι την τελευταία διετία μια από τις τέσσερις – πέντε καλύτερες ομάδες στην Ευρώπη. Η φετινή βερσιόν μάλιστα είναι σαφώς καλύτερη από την περυσινή, κι ας υπήρξε η περυσινή περισσότερο θελκτική στο μάτι. Ο Κλοπ έχει παρουσιάσει ένα σύνολο ισορροπημένο, με πολύ καλή αμυντική λειτουργία και υψηλές ταχύτητες στην επίθεση – αυτά τα δυο «κρύβουν» τις δεδομένες αδυναμίες στο κέντρο που δεν καλύφθηκαν με τις προσθήκες των Κεϊτά και Φαμπίνιο.
Κυρίως έχει παρουσιάσει ένα σύνολο με αυτοπεποίθηση τεράστιου club. Η Λίβερπουλ έχασε και τα δυο ματς – τίτλου στη σεζόν της: στο Μάντσεστερ από την Σίτι, στην Βαρκελώνη από την Μπάρτσα. Και στα δυο ήταν ισάξια, αν όχι καλύτερη των σπουδαίων αντιπάλων της. Δεν φοβήθηκε να τα παίξει, δεν κρύφτηκε, δεν προσπάθησε να τα «κλέψει».
Κι αυτό οφείλεται πρώτα από όλα στον υπέροχο Γερμανό που έχει στον πάγκο της. Έναν εκρηκτικό τύπο, ο οποίος απέχει πολύ από το να χαρακτηριστεί υπόδειγμα sportsman ( και διαμαρτύρεται και γκρινιάζει και αντιδρά υπερβολικά και πανηγυρίζει κάποιες φορές με τρόπο προκλητικό) αλλά διαθέτει ισχυρή προσωπικότητα, ενδιαφέρουσα κοσμοθεωρία, ξεκάθαρη αντίληψη, βαθιά αγάπη και ειλικρινή σεβασμό για το άθλημα και τους πρωταγωνιστές του.
Ο Κλοπ παίζει για την νίκη αλλά παίζει και για να το ευχαριστηθεί. Το βράδυ της Τετάρτης, με μια καταδικαστική τριάρα στην πλάτη, μπήκε στο γήπεδο και συνεχάρη χαμογελαστός τόσο τους δικούς του παίκτες, όσο και τους αντιπάλους.
Δεν χάρηκε με το αποτέλεσμα προφανώς, χάρηκε όμως με την απόδοση της ομάδας του και χάρηκε και το ίδιο το παιχνίδι.
Η δική του Λίβερπουλ κάνει το ίδιο: χαίρεται το παιχνίδι, σέβεται και τιμά την ιστορία της, κυρίως σέβεται και τιμά το ίδιο ποδόσφαιρο. Για αυτό, όταν κοπάσουν τα επιφωνήματα θαυμασμού για τον καλύτερο ποδοσφαιριστή όλων των εποχών, ο Κλοπ και η ομάδα του αξίζουν κι εκείνοι τον θαυμασμό μας.
Και είτε το ποδόσφαιρο τους ανταποδώσει κάποια στιγμή με τίτλους τον σεβασμό που του δείχνουν, είτε όχι, μπορούν να είναι βέβαιοι για ένα πράγμα: They’ ll never walk alone.
Πηγή: Sport DNA
