Του Αλέξη Σπυρόπουλου
Η αζέρικη ομάδα έχει τον ίδιο (ντόπιο) προπονητή, τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια. Ο Ολυμπιακός έχει παίξει με τρεις διαφορετικούς προπονητές, τις τελευταίες δεκαπέντε (ή περίπου) εβδομάδες. Η αζέρικη ομάδα το καλοκαίρι, πώλησε ένα σέντερ-φορ για ένα εκατομμύριο. Πήρε για 350 χιλιάρικα ένα αμυντικό χαφ που έπαιξε αλλαγή στον Πειραιά, και για 125 χιλιάρικα ένα επιθετικό χαφ που είναι τραυματίας και δεν μπήκε στο Φύλλο Αγώνος. Α, πήρε κι ένα αναπληρωματικό τερματοφύλακα. Τρεις, το όλον, αγορές. Ο Ολυμπιακός στο δικό του καλοκαίρι, μη λέμε πάλι τα ίδια, ξέρετε. Οπότε, πάσα συζήτησις παυσάτω!
Οι Αζέροι ως το 90′ της ρεβάνς στα πλέι-οφ του Τσάμπιονς Λιγκ διεκδικούσαν εισιτήριο ομίλου, ο Ολυμπιακός σε αυτό το μέτωπο είχε αποκλειστεί δύο προκριματικούς γύρους νωρίτερα. Το καταφανές αβαντάζ των Αζέρων έναντι του Ολυμπιακού, είναι η συνοχή του γκρουπ. Η πλειονότητα των ξένων τους, δεν είναι χθεσινοί. Ορισμένοι με τα χρόνια εκεί, έφτασαν να πάρουν την υπηκοότητα και παίζουν στην Εθνική του Αζερμπαϊτζάν. Μια ομάδα εκπαιδευμένη, και στο να υποφέρει καρτερικά όταν πιέζεται και στο να κάνει τον αντίπαλο να υποφέρει. Με την άνεσή της στο παιγνίδι “ανάμεσα στις γραμμές” και με τις άμεσες κάθετες αφίξεις της στην περιοχή.
Η σκέψη ήταν, επιτέλους οι μεταγραφές τελείωσαν, κάπως η σκόνη κατακάθεται, η δουλειά μπορεί να αρχίσει. Οσο ακόμη η δουλειά είναι Ελλάδα+Ευρώπη, ο ήρωας προπονητής υποχρεώνεται να ετοιμάζει αγώνες…ανά ζεύγη. Αντλώντας ποδοσφαιριστές, αυτός για την Κυριακή εκείνος για την Πέμπτη, από δύο διαφορετικές λίστες. Αντε να φτιάξεις κορμό, έτσι. Επιπλέον, ποδοσφαιριστές με προβληματικό fitness! Για το ματς με τη Γκαράμπαγ ο Μίτσελ επεξεργάστηκε μια ιδέα που, βλέποντάς την εφαρμοσμένη στο χορτάρι, προσέδωσε στον Ολυμπιακό ενέργεια, ισορροπία, λειτουργικότητα.
Ενας ρεαλιστικός τρόπος, αυτό το 3-4-1-2, για να παίρνει από τον κάθε παίκτη το μάξιμουμ εφικτό. Ο Βρσάλικο ήταν μονάχα ζήτημα χρόνου και ποδοσφαιρικού νου, να τοποθετηθεί στη μοναδική θέση στην οποία μπορεί κάτι ουσιαστικό να δώσει. Δεξιός στόπερ. Δίπλα ο Μ’Βιλά ως κεντρικός στόπερ, ας τον πούμε…λίμπερο με την παλαιά ορολογία, έκανε μια ηγετική εμφάνιση-statement. Ξεκινώντας από εκεί που πρέπει, από την άμυνα δηλαδή, ο Μίτσελ φάνηκε να πλησιάζει στο να βρει, για να μη πω ότι βρήκε κιόλας, το καλό. Μία γραμμή, και για να κόβει και για να εκκινεί το παιγνίδι της ομάδας. Μια τριάδα σέντερ-μπακ…με (τον εξής) ένα σέντερ-μπακ, τον Σισέ.
Το πιο πιθανό είναι πως και πάλι, με τον χρόνο λόγω fitness εχθρό, όχι σύμμαχο, αργά ή γρήγορα ο Ολυμπιακός θα την έχανε την παρτίδα. Για να την κερδίσεις άλλωστε, το πρώτο βήμα είναι να βρίσκεις τον στόχο. Οι παίκτες του Ολυμπιακού τελείωσαν on target 4/14 φάσεις, οι άλλοι 11/15. Θα πήγαινε μάλλον, ένα γκολ διαφορά. Πήγε εν τέλει, τρία. Μπορούσε, και τέσσερα ή πέντε. Για ένα, και μοναδικό, λόγο. Οτι ο Μίτσελ στο 60′ άλλαξε τη δομή του αμυντικού μηχανισμού. Την πείραξε, μόνο και μόνο για να κάνει το accomodation στον Μαρσέλο.
Αριστερός στόπερ στη θέση του Σισέ ήλθε ο Ραμπτσούκ, ο Μ’Βιλά ανέβηκε στη μεσαία γραμμή, κεντρικός στη θέση του Μ’Βιλά πήγε ο Σισέ. Δεν άξιζε ο κόπος. Εκεί και τότε, η Γκαράμπαγ ξεκίνησε να παίζει υδατοσφαίριση. Διαδοχικές επιθέσεις “με παίκτη παραπάνω”. Η κάθε μετάβασή της, ήταν για γκολ. Εκεί και τότε επίσης, με ανεπανόρθωτα πειραγμένη την κόκκινη δομή, αίφνης όλοι οι κόκκινοι, μα όλοι, άρχισαν να πέφτουν σε λάθη. Μόνο λάθη. Στοιχειώδη λάθη. Λάθη ανισορροπίας, λάθη ανασφάλειας, λάθη εκνευρισμού, λάθη αποσυντονισμού. Από τον Πεπ Μπιέλ στη μία άκρη του γηπέδου, ως τον Ραμπτσούκ και τον Σισέ στην απέναντι. Εμελλε να την πληρώσει στο φινάλε, ο Σισέ.
Το εισόδιο του Μαρσέλο ήταν παντελώς άκαιρο και ακατανόητο, παντελώς άτοπο και πρόωρο, παντελώς ανάξιο για το όνομά του. Το έλλειμμα προστασίας και αυτοπροστασίας, ήταν ασυγχώρητο. Η εικόνα του Μαρσέλο σε αυτό το ημίωρο, μιλούσε. Ηταν εικόνα, από μελλοντικό ματς των leyendas της Ρεάλ Μαδρίτης (Μίτσελ, Καρεμπέ κ.λπ.) για φιλανθρωπικό σκοπό ή για μια εορταστική περίσταση στο Μπερναμπέου. Με κριτήριο ποδοσφαίρου, καν δεν έπρεπε να πιάνει ο Μαρσέλο θέση στην ευρωπαϊκή λίστα του Ολυμπιακού. Αλλά, με τι ψυχή να τον αφήσει απέξω, όταν τη σχημάτισε, ο Κάρλος Κορμπεράν;
Το κριτήριο ποδοσφαίρου είναι αυτό που έλειψε περισσότερο απ’ ο,τιδήποτε άλλο, και στον Ολυμπιακό και στη Νότινγκαμ Φόρεστ. Ο Ολυμπιακός έκανε αμέτρητες μεταγραφές, και ύστερα έφερε τον Ανιγκό να βοηθήσει τον Μίτσελ μήπως βρουν κάποια άκρη με το ήδη χαοτικό ρόστερ. Προς το παρόν, άκρη δεν προκύπτει ότι βρίσκεται. Η Νότινγκαμ Φόρεστ έκανε αμέτρητες μεταγραφές, και τώρα (αφού τις έκανε, όχι πριν τις κάνει) προσέλαβε αθλητικό διευθυντή ενόσω πρόκειται να ξηλωθούν αρκετά κεντρικά στελέχη του οργανογράμματος στο κλαμπ.
Ο,τι άλλο εκτός από υποβιβασμός στην Τσάμπιονσιπ, πλέον της κάνει. Και θα είναι έκπληξη. Ο,τι άλλο εκτός από τελευταία θέση στον όμιλο του Γιουρόπα Λιγκ, πλέον κάνει στον Ολυμπιακό. Και θα είναι έκπληξη.
Πηγή: Sport DNA
