Η κατηγορία είναι, γκολ με σπόντα. Σε Ελλάδα και Ευρώπη, το τρέχον σκορ είναι εννέα-μηδέν. Αστέρας στην Τρίπολη, ένα στα δύο γκολ μπήκε με σπόντα (Ατιένθα). ΠΑΣ στα Γιάννενα, δύο στα τρία γκολ μπήκαν με σπόντα (Παντελάκης και Μπακαδήμας). Αρης στο Καραϊσκάκη, ένα στα τέσσερα (Μπράμπετς). Λαμία στο Καραϊσκάκη, ένα στα τέσσερα (Βασιλαντωνόπουλος). Ατρόμητος στο Καραϊσκάκη, δύο στα τέσσερα (Ντε Μποκ και Εδερ). Ουέστ Χαμ στο Καραϊσκάκη, δύο στα δύο (Μαυροπάνος και Ογκμπόνα).
Ως ένα σημείο, βάσιμα θα μπορούσε κανείς να σκεφτεί την παράμετρο-εύνοια. Ρέντα, που λέμε. Αλλά, μόνον ως ένα σημείο. Το μεγαλύτερο κομμάτι είναι, νόμος πιθανοτήτων. Εκτελείς εναντίον πολλών σωμάτων πίσω από τη μπάλα, κάποια φορά κάπου θα βρει και κάπως θα γράψει. Κι ο Ολυμπιακός, είναι ομάδα που εκτελεί πολύ και καλά. Αυτό το “τεχνικό τάιμ-άουτ” της σεζόν στη Σούπερ Λιγκ, τον βρίσκει να διαθέτει ποδοσφαιριστές που είναι ψηλά στη λίστα των σκόρερ, ποδοσφαιριστές που είναι ψηλά στον αριθμό των τελειωμάτων, πρωτίστως ποδοσφαιριστές που είναι νούμερο-ένα και νούμερο-δύο στην αναλογία τελειώματα/γκολ (Ντανιέλ Ποντένσε και Μασούρας).
Μετά από έντεκα αγωνιστικές, ο Ολυμπιακός μετρά τον ολόιδιο αριθμό τελειωμάτων με την ΑΕΚ (στην οποία, αρκετές φορές εδώ έχουμε αναφέρει πόσο τείνει προς το να της μοιάσει…), φυσικά μοιράζονται την πρώτη θέση σε αυτή τη λίστα, μάλιστα ο Ολυμπιακός σε 41+ αγωνιστικά λεπτά λιγότερα. Και βέβαια, τα 28 γκολ του Ολυμπιακού στην επίσημη βαθμολογία, όλοι ξέρουμε πως δεν είναι 28, είναι 29. Η βαθμολογία δεν καταγράφει, το γκολ του Καμαρά στο ντέρμπι. Επίσης, η βαθμολογία όλοι ξέρουμε πως δεν καταγράφει την αγωνιστική πραγματικότητα. Στην πραγματικότητα του γηπέδου οι 24 πόντοι του Ολυμπιακού είναι σίγουρα 25, και +1 τη στιγμή της διακοπής του ντέρμπι στο ένα-ένα. Τι θα γινόταν, δίχως την κροτίδα, ύστερα;
Οποιος πει ότι ξέρει, ή έστω προσπαθεί να το προβλέψει, είναι πατεντάτος τσαρλατάνος. Ποτέ δεν ξέρεις. Κανείς δεν ξέρει. Ο αγώνας Ολυμπιακός-ΠΑΟΚ είχε έξι γκολ. Εάν διακοπτόταν στο 49′, θα χάναμε τα πέντε από τα έξι γκολ. Δεν θα γνωρίζαμε καν τότε, στο μηδέν-ένα, ότι έρχονται άλλα πέντε γκολ. Εκείνο που γνωρίζουμε είναι ότι, εάν το ντέρμπι τελείωνε ισόπαλο, σήμερα η βαθμολογία θα ήταν Παναθηναϊκός 26, Ολυμπιακός 26. Η διακοπή έφερε ένα τεχνητό συν-πλην τέσσερα, και ανέδειξε ένα μεγάλο τιμωρημένο. Το γκρουπ του Ολυμπιακού. Τον προπονητή και τους παίκτες. Δεν έφταιξαν σε κάτι, το γκρουπ επαναλαμβάνω, για να τρέχουν πίσω από αυτό το -4.
Ο Ολυμπιακός είναι μια καινούργια ομάδα που δεν έχει μεστώσει. Φάνηκε ξεκάθαρα, στα μεγάλα παιγνίδια. Σε κανένα δεν ήταν υπέρτερος. Της ΑΕΚ, του Παναθηναϊκού, του ΠΑΟΚ. Σε κανένα δεν ήταν ισοϋψής, καν. Στη Νέα Φιλαδέλφεια υπέφερε, και κλείστηκε για να σώσει την ισοπαλία. Με τον Παναθηναϊκό, επί ένα ολόκληρο ημίχρονο έχασε τη μπάλα. Με τον ΠΑΟΚ, σε μισό ημίχρονο μέσα, διολίσθησε από το μηδέν-ένα στο μηδέν-τέσσερα. Θα ήταν αθλητικά παράξενο εδώ που τα λέμε, κιόλας να έχει μεστώσει. Αν με ρωτάτε, ακόμη και πριν τη ζημιά στο ντέρμπι, ένιωθα πως οι πιθανότητές του εφέτος έναντι του ανταγωνισμού δεν είναι ισότιμες. Μπορεί να είναι, ισότιμες ή και κάτι περισσότερο, του χρόνου.
Και εννοείται, δεν είναι…ντροπή ότι χρειάστηκε αυτούς που χρειάστηκε να έλθουν από τον πάγκο για να νικήσει στην Τρίπολη. Αν η Ρεάλ ξεκινήσει στην έδρα της Οσασούνα με τον Μπραχίμ Ντίαθ και τον Χοσέλου, κι έπειτα φέρει τον Βινίσιους Ζούνιορ και τον Ροντρίγκο για να κερδίσει την παρτίδα, τι θα πούμε; Ντροπή στη Ρεάλ; Αυτοί που ο Ολυμπιακός χρειάστηκε να έλθουν από τον πάγκο για να νικήσει στην Τρίπολη, είναι πολύ καλοί παίκτες…για να μη κάνουν τη διαφορά (κι ένα παραπάνω, εναντίον ήδη καταπονημένων αντιπάλων). Ο Ντανιέλ Ποντένσε στα πρώτα δεκαπέντε λεπτά του δεύτερου ημιχρόνου, δημιούργησε περισσότερα από όσα είχαν δημιουργήσει στα 45 λεπτά του πρώτου ημιχρόνου (αθροιστικά) ο Γκουστάβο Σκάρπα, ο Πεπ Μπιέλ και ο Σολμπάκεν. Δεν είναι ίδια, όλα τα δάχτυλα.
Εν συνεχεία, επιπλέον με τον Μασούρα και τον Φορτούνη μέσα, όλα έγιναν ζήτημα χρόνου. Πότε. Οχι εάν. Επί της ουσίας είναι η, σε παγκόσμια κλίμακα, νέα πραγματικότητα του ποδοσφαίρου με τις πέντε αλλαγές. Οι πέντε αλλαγές άνοιξαν κι άλλο, έγινε κοινή συνείδηση πια, το gap ανάμεσα στις ισχυρότερες ομάδες και στις υποδεέστερες. Την Κυριακή ο Ολυμπιακός είχε και έφερε από τον πάγκο τον Ντανιέλ Ποντένσε, τον Φορτούνη, τον Μασούρα, τον Γιόβετιτς. Ο Παναθηναϊκός τον Μπερνάρ, τον Παλάσιος, τον Ιωαννίδη, τον Βέρμπιτς. Η ΑΕΚ τον Μάνταλο, τον Τσούμπερ, τον Πόνσε, τον Πισάρο. Ο ΠΑΟΚ τον Ντεσπόντοφ, τον Μπράντον, τον Σβαμπ, τον Βιεϊρίνια. Αν σε μία τέτοια συνθήκη είσαι ο Αστέρας, η Κηφισιά, η Λαμία, ο Παναιτωλικός…άντε παίξε!
Στην Τρίπολη ο Ολυμπιακός, επί ενάμισι ημίχρονο δεν είχε γκολ. Και δεν έβγαζε κάποια ιδιαίτερη αγωνία, επειδή δεν είχε γκολ. Αγωνία έβγαλε, πότε; Από την ώρα που έβαλε γκολ, και μετά. Ηταν πια, η αγωνία για ό,τι “είχαν να χάσουν”. Η αγωνία έφερε αταξία. Μία αλληλουχία, λίγο-πολύ αβίαστων λαθών. Η αταξία οδηγούσε κατευθείαν, στον ρεαλιστικό κίνδυνο που από καλή τύχη τον προσπέρασαν. Είναι αυτό που σημειώσαμε, για τον πρώιμο βαθμό ωρίμανσης. Σε ενδεχόμενο συνδυασμό και με την, άδικη για το γκρουπ, πιεστική κατάσταση του -4. Δεν είναι μία κατάσταση, εύκολα διαχειρίσιμη. Οπωσδήποτε, δεν είναι μία κατάσταση που το γκρουπ την αξίζει.
Το κλαμπ, είναι κάτι άλλο. Το κλαμπ υπέστη, την κύρωση που αντιστοιχούσε στα γεγονότα. Και το δόγμα του κλαμπ για τα γεγονότα, είναι αυτό που είναι. Το εξής. Εάν τα γεγονότα δεν είναι όσο βολικά θα θέλαμε να είναι, τόσο το χειρότερο…για τα γεγονότα.
Πηγή: Sdna
