Του Αλέξανδρου Σόμογλου
Ήμουν 15 ετών το 1987 και δεν ανήκω στους 20.000 τυχερούς θεατές που βρέθηκαν εκείνο το ονειρεμένο βράδυ της 14ης Ιουνίου στις εξέδρες του Ειρήνης και Φιλίας.
Ανήκω στην κατηγορία των εκατομμυρίων Ελλήνων που βρισκόμουν κρεμασμένος πάνω από την τηλεόραση μαζί με συγγενείς και φίλους να εκτελούμε μαζί με τον Λιβέρη Ανδρίτσο (αρχικά) και τον Αργύρη Καμπούρη (στο φινάλε) τις ελεύθερες βολές που έστειλαν μια ολόκληρη χώρα στα ουράνια!
Με θυμάμαι τα μεσάνυχτα να έχω καβαλήσει το bmx μου και μαζί με την παρέα μου να γυρνάμε σαν τρελοί τα στενά της Νέας Μάκρης πανηγυρίζοντας ένα τρόπαιο που δεν τολμούσαμε να σκηνοθετήσουμε ούτε στα πιο τρελά μας όνειρα.
Και εννοείται δεν πίστευα ποτέ ότι 17 χρόνια αργότερα θα βίωνα ξανά ανάλογα συναισθήματα για την εθνική ποδοσφαίρου, κρατώντας δύο παιδιά στην αγκαλιά μου!
Σήμερα το πρωί, όμως, ομολογώ ότι έχω ξυπνήσει με μια αίσθηση μελαγχολίας. Βαθιά μέσα μου νιώθω ότι έχω προδώσει τους ήρωες μου! Τον Γκάλη, τον Φασούλα, τον Γιαννάκη, τον Χριστοδούλου, τον Φιλίππου, τον Καμπούρη. Όλους…
Νιώθω ότι όλοι αυτοί οι άνθρωποι άναψαν την σπίθα που θα φώτιζε το δρόμο για έναν ελληνικό αθλητισμό αντάξιο της δικής τους επιτυχίας και όλοι εμείς που κληθήκαμε να βαδίσουμε στα δικά τους χνάρια, καταστρέψαμε ότι υγιές κομμάτι επιχείρησαν να μας κληροδοτήσουν.
Γιατί μπορεί σε αγωνιστικό επίπεδο το ελληνικό μπάσκετ να εξαργύρωσε το έπος του 1987 πολύ περισσότερο απ’ ότι το έπραξε το ελληνικό ποδόσφαιρο με το θαύμα του 2004, σε επίπεδο όμως αθλητικής παιδείας δυστυχώς… επτωχεύσαμεν!
Και σήμερα το πρωί νιώθω ότι οφείλω μια τεράστια συγνώμη σε όλους όσοι φρόντισαν να με πλημμυρίσουν με περηφάνια και να γεμίσουν την καρδιά μου με συναισθήματα που είναι δύσκολο να περιγραφούν με το πάτημα ενός πληκτρολογίου…
Νίκο, Παναγιώτη, Φάνη, Αργύρη, Μέμο, Λιβέρη, Μιχάλη, Παναγιώτη, Κώστα, δυστυχώς δεν φανήκαμε αντάξιοί σας.
Αν το είχαμε πράξει, σήμερα τα ελληνικά γήπεδα θα έσφυζαν από υγεία. Θα είχαν πλημμυρίσει από φιλάθλους που θα αγάπαγαν αληθινά τις ομάδες τους και όχι μόνο τη νίκη των ομάδων τους…
Αν το είχαμε πράξει η λέξη «μίσος» θα απουσίαζε από το λεξικό του ελληνικού αθλητισμού. Σήμερα κυριαρχεί σε όλες τις σελίδες του…
Αν το είχαμε πράξει θα είχε επιβληθεί σε όλα τα γήπεδα της χώρας ο δημοκρατικός νόμος της υγιούς πλειοψηφίας και όχι η χούντα των κάφρων και της μειοψηφίας…
Ήρωες μου, χάσαμε! Και νιώθω ντροπή για την ομολογία μου. Αλλά, είναι η πραγματικότητα…
Πηγή: Sport DNA
