Του Αντώνη Καρπετόπουλου
Ο Παναθηναϊκός κέρδισε τον Ολυμπιακό και το κύπελλο Ελλάδος στο μπάσκετ. Και τώρα πρέπει να διώξει και τον Αταμάν να ησυχάσουν όλοι. Κυρίως όσοι δεν μπορούσαν να ζήσουν μετά την ντροπή που ένιωσαν από τις ήττες από τον Αρη, τον Κολοσσό κτλ. Παρεμπιπτόντως είναι οι ίδιοι που χθες έτριβαν τα μάτια τους όχι βλέποντας την νίκη του ΠΑΟ, αλλά την ευκολία με την οποία αυτή ήρθε. Χάρη στην καλή εμφάνιση της ομάδας, αλλά κυρίως χάρη στο ότι ο Τούρκος προπονητής, απαλλαγμένος από πιέσεις, υστερίες και άλλα πολλά που χαρακτηρίζουν φέτος την σεζόν του ΠΑΟ, κατάφερε να παρουσιάσει την ομάδα που θέλει. Κι αν αυτό συμβεί υπάρχει και μεγάλη πιθανότητα η ομάδα αυτή να παίξει και το μπάσκετ που θέλει ο προπονητής της.
Η ηρεμία και η ανάγκη
Ολο το μυστικό στην περίπτωση του Αταμάν βρίσκεται στην προσέγγιση των παιγνιδιών. Ο Τούρκος, ως γνωστόν, δεν πιστεύει στην μια και μεγάλη Ιδέα του μπάσκετ για την οποία πρέπει να προσευχόμαστε: δεν είναι κατασκευαστής, είναι διαχειριστής – ίσως ο καλύτερος που υπάρχει. Αλλά δεν μπορεί να προετοιμάζει με μανιακούς τρόπους ασήμαντα (στο μυαλό και στην κρίση του ματς): αυτά πρέπει να τα παίρνουν οι παίκτες του, είτε είναι παιγνίδια του ελληνικού πρωταθλήματος, είτε ο ορυμαγδός των ασταμάτητων ματς στην Ευρωλίγκα. Αυτός θα ασχοληθεί με τα δέκα – δεκαπέντε ματς που μετράνε (για διαφορετικούς λόγους) και για αυτά μπορούμε σοβαρά να συζητήσουμε για ευθύνες, παρεμβάσεις, καταστροφές και θριάμβους: τα υπόλοιπα είναι μια τυπική διαδικασία. Μπορεί να την πατήσει με αυτή την θεώρηση; Προφανώς και ναι. Αλλά αυτός είναι ο Αταμάν: αν δεν τον καταλαβαίνεις, δεν μπλέκεις μαζί του και παίρνεις κάποιον να σχεδιάζει στα πινακάκια πως θα βγουν οι έξτρα πάσες στο ματς με τον Κολοσσό.
Στη διαδικασία του κυπέλλου μέτρησαν φυσικά και δυο άλλα πράγματα: η ηρεμία που είχε ο Τούρκος προπονητής να προετοιμάσει τα ματς και η ανάγκη, όπως αποδείχτηκε, όχι απλά να προσθέσει στην ομάδα τον Χέις Ντέιβις αλλά να χτίσει ένα μηχανισμό γύρω του. Για να γίνει το δεύτερο χρειαζόταν το πρώτο, δηλαδή να μην εμφανιστεί κανένας εκεί και να μετατρέψει τον τελικό σε one man show με χειρονομίες και σαχλαμάρες όπως πέρυσι στους τελικούς του πρωταθλήματος. Απαλλαγμένος από αυτό ο Αταμάν έπρεπε απλά να κάνει την δουλειά του, δηλαδή να παρουσιάσει στο ματς με τον Ολυμπιακό ένα άλλο Παναθηναϊκό σε σχέση με τα δυο προηγούμενα. Είναι δύσκολο, αλλά επειδή ο Τούρκος είναι πολύ καλός προπαρασκευαστής αγώνων την δουλειά την ξέρει. Στο ΣΕΦ φέτος υποχρεώθηκε να εμφανίσει ένα ΠΑΟ χωρίς τον Ναν, στηριγμένο πολύ στον Σορτς: πάλεψε το ματς, το έχασε αλλά κυρίως μέτρησε λάθος τον Ολυμπιακό και νόμιζε πως αρκούσε να έχει τον Ναν για να τον κερδίσει στο ματς – κλειδί στην Ευρωλίγκα όπου τον περίμενε σε σύγχυση. Πλήρωσε το λάθος με μια ήττα που έβαλε τον ΠΑΟ σε μια κρίση εσωστρέφειας (που μεγάλωσε μετά την απουσία του Ναν στον οποίο ο ΠΑΟ στηριζόταν), αλλά έπαθε κι έμαθε. Χθες εμφάνισε μια ομάδα πολυφωνική, στηριγμένη πολύ αλλά όχι αποκλειστικά στον νεοφερμένο Ντέιβις που έκανε στο ματς περίπατο. Το 16-2 στο δεύτερο κιόλας δεκάλεπτο, αποτέλεσμα μιας άμυνας σκληρής, αλλά όχι πρωτόγνωρης (ανάλογη έπαιζε και η Τουρκία που δυέλυσε την Εθνική μας το καλοκαίρι…), έβαλε τέλος στο ματς πριν αρχίσει. Ο ΠΑΟ έκανε περίπατο χάρη στην στρατηγική του προπονητή του παίρνοντας μόλις 7 πόντους από τον Ναν, μια καλή καθοδήγηση από τον Γκραντ και κάποιες πινελιές του Σλούκα. Οι πρωταγωνιστές δίπλα στον Ντέιβις ήταν ο Ρογκαβόπουλος και ο Μήτογλου, που βρήκαν χώρους, πήραν την μπάλα, έμπλεξαν πολύ τον Ολυμπιακό που άλλα εντελώς περίμενε.
Απόλυτο αδιέξοδο για ένα βράδυ
Ο Ολυμπιακός έχασε το ματς στο δεύτερο δεκάλεπτο, όταν έχασε τα αβγά και τα καλάθια κυρίως στην επίθεσή του. Ο Ντέιβις έβγαλε από το ματς τον ορεξάτο Βεζένκοφ, ο Ντόρσεϊ έκανε αυτή την εβδομάδα το Αθήνα – Νεα Υόρκη Κολιάτσου – Παγκράτι, ο Ντάντα Χολ θύμισε γιατί πολύ κόσμος φώναζε ότι ο Ολυμπιακός, εκτός από περιφερειακούς με προσωπικότητα, χρειαζόταν και ψηλό, ο Μόρις περισσότερο τρίκλιζε, παρά έπαιζε. Ο Ολυμπιακός έμεινε 15 πόντους πίσω στο ημίχρονο γιατί είχε 1 στα 13 τρίποντα, με τον Αταμάν να δίνει προκλητικά τα σουτ στους γκαρντ του. Στην πραγματικότητα αυτό που είδαμε στο πρώτο ημίχρονο, όταν και το ματς έληξε, είναι ο Ολυμπιακός που βλέπαμε πριν τον ερχομό του Ταρίκ Τζόουνς και των Αμερικάνων περιφερειακών που επιστρατεύτηκαν αργά για να βοηθήσουν. Ο Μιλουτίνοφ πάλευε μόνος του, ο Βεζένκοφ τον κράτησε ζωντανό στο πρώτο δεκάλεπτο, ο Φουρνιέ πάλευε αλλά με απόντα τον Ντόρσεϊ κανείς δεν μπορούσε να τραβήξει το σκορ και η κατάρρευση ήρθε περίπου μοιρολατρικά. Στο δεύτερο ημίχρονο μπήκε ο Ταρίκ αλλά το τραίνο είχε φύγει. Και τα 36 λεπτά παρουσίας του Γουόκαπ στο παρκέ μαρτυρούν το απόλυτο αδιέξοδο στο οποίο ο Ολυμπιακός βρέθηκε για ένα βράδυ.
Ο Μπαρτζώκας υπήρξε αυτή τη φορά θύμα των γνωστών εμμονών του. Εβαλε στην εξάδα των ξένων και τον Χολ και τον Τζόουνς και τον Μιλουτίνοφ κι έκοψε από αυτή όχι μόνο τον Πίτερς (πρόκειται για διαστρική κουταμάρα), αλλά και τους Νιλικίνα και ΜακΚίσικ προτιμώντας τον εντελώς ανέτοιμο Μόρις. Όλα αυτά έγιναν γιατί στο μυαλό του είχε μόνο ένα πράγμα: την αδυναμία του ΠΑΟ στους ψηλούς – ο Αταμάν κόβοντας τον Φαρίντ του έριξε το τυράκι κι αυτός το τσίμπησε. Πέρα από την μετριότητα του Χολ (που δεν χρειαζόταν ετσι κι αλλιώς γιατί αν μπορούσε να βοηθήσει σε τέτοια ματς δεν θα χρειαζόταν ο Τζόουνς) κανένα τέτοιου είδους ματς δεν κρίνεται από τα σέντερ, πόσο μάλλον όταν στον ΠΑΟ υπάρχει πια ο Ντέιβις που μπορεί την δεύτερη γραμμή άμυνας να την σκληρύνει. Ο Ολυμπιακός παραδόθηκε γιατί σούταρε κάκιστα, αλλά αυτό δεν είναι παράξενο: είναι το όριο του. Αν δεν μπουν τα σουτ δύσκολα μπορεί να παρακολουθήσει αντιπάλους που υπερτερούν στο physical game. Ειδικά όταν ο Γουόρντ παίζει λίγο, ο Παπανικολάου δεν είναι καλά, ο Βεζένκοφ χάνεται και τα γκαρντ είναι ο Γουόκαπ και κανείς άλλος.
Θρίαμβοι και φαντάσματα
Ο ΠΑΟ πανηγυρίζει ένα τρόπαιο που κατέκτησε πανεύκολα. Δεν είναι το μεγαλύτερο της χρονιάς αλλά το είχε ανάγκη για να κλείσει ένα τραύμα που άνοιξε μετά την ήττα από τον Ολυμπιακό στην Ευρωλίγκα στο ΟΑΚΑ. Σημαντικό δεν είναι τόσο το τρόπαιο, όσο το να αφήσουν τον Αταμάν να δουλέψει όπως ξέρει: δεν μου μοιάζει πολύ απλό. Ο Ολυμπιακός έχει κάμποσες δικαιολογίες (τα ταξίδια του Ντόρσεϊ, τους τραυματισμούς του Ταρίκ και του Μιλουτίνοφ που έπαιξαν με ενοχλήσεις, την απουσία του Τζόζεφ και την παρουσία του Μόρις κτλ), αλλά έχει τώρα μπροστά του τα δικά του φαντάσματα και να δούμε πως θα τα ξορκίσει. Πότε είπατε ότι ξαναπαίζουν;
Πηγή: Karpetshow
