Του Αλέξη Σπυρόπουλου
Αν τον Ιούλιο στην Ολλανδία, στην προετοιμασία του ΠΑΟΚ, μου έλεγε κανείς πως Μάρτιο ο Δικέφαλος θα έπαιζε για πρόκριση σε ευρωπαϊκό προημιτελικό με βασικούς τον Λύρατζη και τον Τσιγγάρα, θα τον έστελνα να κοιταχτεί. Οτι σήμερα ο Λύρατζης και ο Τσιγγάρας δεν είναι απλώς βασικοί αλλά ήταν και οι καλύτεροι του Δικέφαλου στο ματς με τη Γάνδη, αυτό είναι για να το κοιτάξει το κλαμπ. Είναι τροφή, για τη σκέψη και τη στρατηγική του κλαμπ. Είναι κάτι που πηγαίνει αρκετά μακρύτερα από το εάν ο ΠΑΟΚ θα φτάσει, την ερχόμενη εβδομάδα, στους “8” του Κόνφερενς Λιγκ. Οταν ο Φέργκιουσον λάνσαρε στη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ την περίφημη “τάξη του ’92”, οι σοφοί κήρυτταν πως δεν θα κερδίσει τίποτα “με παιδάκια”. Σε βάθος χρόνου, η απάντηση του Φέργκιουσον ήταν ότι δεν μπορείς να κερδίσεις τίποτα…δίχως παιδάκια.
Ετοιμάζοντας μπαγκάζια για το άμεσο, δηλαδή για το ταξίδι τώρα στο Βέλγιο, πλέον ο ΠΑΟΚ τα έχει όλα…πιάτο μπροστά του. Το πιο ωφέλιμο, για την ανάλυση, κομμάτι είναι τα πρώτα 15-20 λεπτά της Πέμπτης στην Τούμπα. Η Γάνδη, μία ομάδα τόσο ισορροπημένη όσο για να μη έχει δυνατή και αδύνατη πλευρά, πήρε τη μπάλα δική της και έτρεξε τον ΠΑΟΚ. Μα με την κατοχή, μα με τις αγκρέσιβ ανακτήσεις εκεί που η κατοχή προς στιγμήν χανόταν, μα με την έφεσή τους στις δεύτερες μπάλες, η ουσία είναι ότι χάλασαν το πλάνο του ΠΑΟΚ. Του ξέστρωσαν, ας πούμε, το τραπέζι. Με αμφότερους τους μπακ πολύ ψηλά, σχημάτιζαν ένα 3-2-4-1 που αναδείκνυε την αδυναμία του ΠΑΟΚ να διαπεράσει την πρώτη ζώνη πίεσης. Ο ΠΑΟΚ συνεχώς υποχρεωνόταν να κάνει χιλιόμετρα, κυνηγώντας τη μπάλα των άλλων. Ενα πράγμα που ξέρουμε πως δεν του(ς) αρέσει.
Ακόμη κι ο Πασχαλάκης, έπρεπε να δραστηριοποιηθεί αρκετά μακρυά από την περιοχή ασφαλείας. Να παίξει με τη μπάλα, αλλά και να τρέξει έξω για τη μπάλα. Το διάβασε, αμέσως. Το έκανε, με αρκετή επιτυχία. Δεν αποκλείεται δε, να ήταν αυτές οι επανειλημμένες ενέργειες που του πείραξαν τον προσαγωγό. Το πιο δύσκολο κομμάτι όμως, ήταν το πείραγμα του μυαλού της ομάδας. Οποτε ο ΠΑΟΚ, φτύνοντας ένα κάποιο αίμα, επιτέλους πλησίαζε στον αντίπαλο τερματοφύλακα, εκεί η ημερήσια διάταξη ήταν γεμάτη κακές αποφάσεις. Σκοτωμένες σέντρες, ανώδυνες εκτελέσεις στα κόρνερ, ή εκείνη η επιλογή του Ντάγκλας Αουγκούστο να σουτάρει επάνω στον τοίχο ενόσω είχε καθαρή πάσα δίπλα, στα τέσσερα-πέντε μέτρα, στον αμαρκάριστο Κούρτιτς. Φυσικά ωστόσο, ο Ντάγκλας Αουγκούστο δεν είναι ούτε δέκα ούτε εννιάμισι. Είναι οκτώ που παίζει δέκα/εννιάμισι.
Δέκα είναι ο Μπίζεσβαρ. Κι ο Μπίζεσβαρ πράγματι, είχε θετική επιρροή στην αργή αλλά σαφή “αλλαγή σκηνικού” μετά το 20′. Ο νούμερο-ένα σ’ εκείνη την καμπή, στο να επαναφέρει τον ΠΑΟΚ στα σύγκαλά του. Οντως στο δεύτερο μισό του α’ ημιχρόνου, όλα ήλθαν “στα ίσα”. Ενα ενδιαφέρον υλικό, ενόψει της ρεβάνς. Μήπως εκεί, απόντος του Κούρτιτς, έξι Τσιγγάρας οκτώ Ντάγκλας Αουγκούστο δέκα Μπίζεσβαρ; Εννοείται πως το κόβουμε εδώ, στην έκφραση μιας δυνητικής επιλογής, δεν θα κάνουμε περαιτέρω…τους προπονητές της κερκίδας, μπορούμε όμως (με αφορμή τις, αναμφισβήτητα “μη αποδεκτές”, κάρτες του Ζίβκοβιτς και του Κούρτιτς) να βάλουμε στη συζήτηση κάτι άλλο. Μήπως ο “πάγκος” της ομάδας είναι υπερβολικά θορυβώδης, παίρνουν κι αυτοί…τις κάρτες τους κάθε τρεις και λίγο, και αυτό δεν λειτουργεί για το καλό; Για το καλό παράδειγμα;
Το 1-0 στο τέλος της ημέρας, ήταν το σωστό σκορ. Το ακριβές, στο να αποτυπώνει τη συνολική εικόνα, σκορ. ΠΑΟΚ-Γάνδη ήταν πέρα ως πέρα, ματς “του ένα-μηδέν”. Διότι στο β’ ημίχρονο ο ΠΑΟΚ υπήρξε, ανεβάζοντας τις γραμμές, και ο πιο δυνατός/απαιτητικός…και ο πιο απρόσεκτος επίσης. Ως προς την απροσεξία, ευτυχώς ο βοηθός έπιασε στον αέρα το όφσαϊντ στο “γκολ” της Γάνδης στο μηδέν-μηδέν. Ελάχιστα μετά, το (άνευ εισαγωγικών) γκολ του ΠΑΟΚ ήταν η εύλογη επιβεβαίωση υπεροχής και ανωτερότητας. Ενα δύο-μηδέν εν συνεχεία, θα ήταν καλοδεχούμενη μεν, υπερβολή δε. Ο ΠΑΟΚ έφτασε σε ορισμένες υποσχόμενες καταστάσεις, ανολοκλήρωτες. Στο τέλος, πάντοτε κάτι συνέβαινε ή κάτι έλειπε.
Εκείνο που κυρίως επιβεβαιώθηκε, θα έλεγα επανεπιβεβαιώθηκε για άλλη μία φορά, ήταν η αξιοσημείωτη πρόοδος που έχει επιτελέσει μες στο τελευταίο δίμηνο-τρίμηνο ο ΠΑΟΚ στην όλη οργάνωση των αμυντικών μεταβάσεών του. Εμπνέει η οργάνωση, μια σιγουριά που δεν προϋπήρχε. Στο ίδιο αυτό δίμηνο-τρίμηνο, κι όχι μόνο λόγω Λύρατζη και Τσιγγάρα, ο ΠΑΟΚ βάθυνε και το ρόστερ του. Η μάστιγα τραυματισμών/αποκαταστάσεων, σαν να κουμαντάρεται πια. Με τη Γάνδη σταδιακά, στη ροή του β’ ημιχρόνου, ο Λουτσέσκου άλλαξε όλη την αριστερή πλευρά (Βιεϊρίνια, Κούρτιτς, Μπίζεσβαρ) και…δεν φάνηκε κάτι. Εκανε ο προπονητής και τις πέντε αλλαγές, κι αν επιτρέπονταν είχε και άλλες να κάνει. Ο προπονητής της Γάνδης, έκανε δύο όλες κι όλες. Η συνθήκη ευνοεί ένα εκτεταμένο rotation, και το να φτάσει στη ρεβάνς ο ΠΑΟΚ ακμαίος.
Και μια τελευταία ιδέα, κοινής λογικής. Οταν (σε τόσο προχωρημένη φάση της σεζόν) το Πέμπτη-Κυριακή είναι εντός έδρας όπως τώρα, Πέμπτη Γάνδη στην Τούμπα Κυριακή ΠΑΣ στην Τούμπα, καλώς είναι Πέμπτη-Κυριακή. Οταν τα παιγνίδια είναι εκτός έδρας όπως θα είναι την άλλη εβδομάδα, Γάνδη-ΠΑΟΚ στη Φλάνδρα ΑΕΚ-ΠΑΟΚ στην Αθήνα, τότε το νορμάλ θα ήταν Πέμπτη-Δευτέρα. Η συνήθης, σε σχεδόν όλη την Ευρώπη, πρακτική. Δεν είναι κάτι φοβερό, οπωσδήποτε δεν είναι κάτι αδύνατον, το να μπορούμε να συνεννοούμαστε (η Σούπερ Λιγκ, ο ΟΤΕ και η Nova, τα κλαμπ) στα ελάχιστα αυτονόητα.
Πηγή: sdna.gr
