Η Μακάμπι στον Πειραιά, πέτυχε αυτό που είχε επιτύχει και ο Ολυμπιακός στη Χάιφα. Γκολ, νωρίς. Το παιγνίδι “βρείτε τις ομοιότητες” τελειώνει κιόλας, κάπου εδώ. Για το 0-4 (σε αντιδιαστολή με το 1-1 εκεί) πρέπει να πάμε στο παιγνίδι “βρείτε τις διαφορές”. Η βασική διαφορά είναι ότι εκεί ο Ολυμπιακός, σε όλη την υπόλοιπη νύχτα εν συνεχεία, σφιχταγκάλιασε το γκολ και έσπρωχνε τον χρόνο γαντζωμένος πάνω σε αυτό. Η Μακάμπι με το δικό της μηδέν-ένα, σε όλη την υπόλοιπη νύχτα το μόνο που την απασχολούσε ήταν το μηδέν-δύο.
Οι Ισραηλινοί έμειναν ανοιχτοί στο γήπεδο, σ’ ένα 3-4-1-2 (με τον Σούντγκρεν δεξιό στόπερ πολύ κοντά στους “κανονικούς” σέντερ-μπακ). Αμύνθηκαν, όσο πιο ψηλά γινόταν. Πίεσαν, όσο πιο επιθετικά μπορούσαν. Κράτησαν τα επικίνδυνα, μακρυά. Οι μπάλες του Ολυμπιακού “κατέβαιναν” με αίμα. Θέλει φρεσκάδα και θάρρος, γενναιότητα, για να το κάνεις αυτό. Μακρυά από την έδρα, ιδίως. Εκτός από πληρέστερα δουλεμένη στο ποδόσφαιρό της ομάδα, οι Ισραηλινοί επιπλέον έβγαλαν ψυχοπνευματικά χαρίσματα. Το έλεγε, με μια κουβέντα, η καρδιά τους.
Ολο αυτό, σταδιακά κούρασε τον Ολυμπιακό. Τον κούρασε, πολύ. Ο Μανωλάς, ο Σισέ, ο Ραμπτσούκ, ο Βρσάλικο δεν έμειναν ήσυχοι, να πάρουν μια ανάσα, ούτε δευτερόλεπτο. Πήγαιναν οι αντίπαλοι καταπάνω τους, και ξαναπήγαιναν. Δύο φορ, ένα δεκάρι, δύο ακραίοι. Τους αλάφιασαν. Υστερα, μια αλαφιασμένη “τελευταία γραμμή άμυνας” ούτε σέντρες προλαβαίνουν να κόβουν οι πλάγιοι ούτε πρώτοι να φτάνουν στη μπάλα, με το που έρχεται η σέντρα, οι κεντρικοί. Μια αλαφιασμένη τελευταία γραμμή άμυνας, αργά ή γρήγορα τη βάζεις μες στα δίχτυα.
Μεταξύ μας, όχι τώρα, από καιρό, ο Ολυμπιακός έχει πάψει να είναι (αυτό που εννοούμε όταν λέμε) “ομάδα Τσάμπιονς Λιγκ”. Για να το προχωρήσω και ένα παραπέρα, μη το ζορίζουμε, δεν υπάρχει στην ελληνική Σούπερ Λιγκ “ομάδα Τσάμπιονς Λιγκ”. Του χρόνου επιστρέφουμε στο να παίζουν δύο ομάδες Σούπερ Λιγκ, στους θερινούς προκριματικούς γύρους του Τσάμπιονς Λιγκ. Με αυτό το μέσο επίπεδο, όχι δύο, και τρεις και τέσσερις να παίξουν, πάλι ο όμιλος θα είναι εξίσου πολύ μακρινός.
Δεν παίζεις ποδόσφαιρο, δεν σε παίζει το (υψηλό) ποδόσφαιρο. Ο Ολυμπιακός δεν παίζει καλά το ποδόσφαιρό του, εδώ και ένα χρόνο. Πλέον, αφού μεσολάβησε η (επαν)ανάπαυση ότι πάλι, ακόμη και έτσι, κατέκτησε άνετα το πρωτάθλημα, αυτό που σήμερα έχει αλλάξει είναι ότι ο Ολυμπιακός δεν παίζει καλά…ούτε το αντιποδόσφαιρο. Το αντιποδόσφαιρο, επίσης είναι μία εκδοχή τέχνης. Dark art, αλλά art. Οποιος το νομίζει για εύκολο, απατάται.
Η φθορά πρόλαβε τον Ολυμπιακό, είναι ξεκάθαρο, προτού ο Ολυμπιακός προλάβει τη φθορά. Επήλθε αποκλεισμός, με αντίπαλο συνολικής market value (κάτω των) είκοσι εκατομμυρίων. Του Ολυμπιακού, η συνολική market value είναι (πάνω από) εκατόν είκοσι. Εξαπλάσια, και. Αν κάτι “φωνάζει” το 0-4, αυτό δεν είναι χρήματα. Είναι η ανάγκη ν’ αναδομηθεί το οργανόγραμμα του κλαμπ…χθες. Δεν περνά απαρατήρητο στην ίδια αυτή φάση, πόσο βελούδινα ρέει και εξελίσσεται η πραγμάτωση του καλοκαιρινού σχεδιασμού, ενόψει Πρέμιερ Λιγκ, στη Νότινγκαμ Φόρεστ.
Το μόνο που έχει στην Ευρώπη ο Ολυμπιακός και δεν το έχουν ο ΠΑΟΚ, ο Παναθηναϊκός, ο Αρης, είναι τα μαξιλαράκια. Είναι, απολύτως διαφορετικό. Σαν “Εκατομμυριούχος” με βοήθειες και “Εκατομμυριούχος” δίχως βοήθειες. Οι άλλοι χάνουν, φεύγουν, γεια σας, του χρόνου. Για να παίξουν όμιλο, καλούνται να κάνουν 3/3 ο ΠΑΟΚ και ο Αρης, 2/2 ο Παναθηναϊκός, προκρίσεις σερί. Ανευ αλεξίπτωτου. Με κανένα περιθώριο λάθους. Ο Ολυμπιακός…για να μη παίξει όμιλο, πρέπει να κάνει 3/3 αποκλεισμούς σερί. Ηδη, το πρώτο μαξιλαράκι ενεργοποιήθηκε. Υπάρχει, στο worst-case σενάριο, και δεύτερο. Τρίτο, όχι. Και οι βοήθειες, κοινού, πενήντα-πενήντα, τηλεφώνου, ό,τι άλλο, κάποτε εξαντλούνται.
Ο γενικός κανόνας στην Ευρώπη είναι ότι οι αντίπαλοι, ανεξαρτήτως market value, παίζουν “όσο τους αφήνεις” να παίξουν. Εάν αφήσεις, λίγο-πολύ όλοι ξέρουν να παίξουν. Για να συμμετέχουν, έστω σε προκριματικό Κόνφερενς Λιγκ, σημαίνει πως όλο και κάτι έχουν καταφέρει στη χώρα τους. Ηταν αντιληπτό, και στις άνισες αναμετρήσεις Αρη-Γόμελ. Ο Αρης έθεσε εν κινδύνω, μία νίκη. Εάν ο καθρέφτης, το επόμενο πρωινό, ρωτούσε “σας περισσεύουν οι νίκες και είπατε να δωρίσετε, έτσι για γούστο, μία;” κανείς δεν θα είχε πειστική απάντηση.
Μετά από πέντε-ένα, σε ζέστη, δίχως κόσμο, φυσικά δεν παίζεις σε φουλ ένταση διαρκείας παρά μόνο με αυξομειώσεις ανά διαστήματα. Κατανοητό. Ακατανόητο είναι, να μη παίζεις σε φουλ συγκέντρωση και σοβαρότητα. Σαν να απασχολούσαν το μυαλό, άλλα πράγματα. Εκλαιγε το μωρό στο σπίτι; Το έλλειμμα συγκέντρωσης και σοβαρότητας, μόνο και μόνο επειδή ο Αρης προκρίθηκε, δεν σημαίνει πως είναι δίχως κόστος. Στον Ντιόπ ας πούμε, κόστισε το να αντικατασταθεί στο μέσον του πρώτου ημιχρόνου. Ενδεχομένως θα του κοστίσει, και συμμετοχή στους αγώνες του επόμενου γύρου.
Στον Μόνο Μπούργος, οι ποδοσφαιριστές του Αρη…έχουν μπλέξει με τζόρα! Ο προπονητής ήθελε να “τιμωρήσει” όλες τις κίτρινες κάρτες που σωρηδόν μάζευαν οι παίκτες του, αδιανόητο σε τέτοιο ματς, σαν να ήταν οι κάρτες διαφημιστικά φυλλάδια. Αλλ’ οι κίτρινες κάρτες στο παθητικό του Αρη ήταν έξι, και έξι αλλαγές δεν προβλέπονται. Τιμώρησε, όσους γινόταν.
Ο πιο συγκεντρωμένος από την περασμένη Πέμπτη (βγάζω εκτός συζητήσεως, γιατί είναι και…εκτός συναγωνισμού από πάσης πλευράς, τον υπέροχο κύριο Μπράμπετς) ήταν ο πεινασμένος Πάλμα. Σαν να μη μεσολάβησαν έξι ημέρες, μόνον…έξι λεπτά, το συνέχισε από εκεί που το είχε αφήσει. Σήμερα, θα μπορούσε ο μικρός να έχει καταγράψει all-time “ρεκόρ ασίστ” εάν τα τελειώματα των συμπαικτών ήταν, στην πλειονότητα, τα ακριβή.
Μιλώντας για τελειώματα δε, αυτομάτως η συζήτηση μεταφέρεται στο καινούργιο εννέα, τον Γκρέι. Ισχύει μετά και το δεύτερο δείγμα ό,τι καταλάβαμε μετά το πρώτο. Ενας υψηλός βαθμός, για την όλη κινησιολογία του Γκρέι στα τελευταία τριάντα μέτρα. Δίνει επιλογές στους συμπαίκτες, να τον βρίσκουν σε “καθαρές θέσεις”. Δίνει επιλογές στον εαυτό του, να αθροίζει νούμερα εκτελώντας από καθαρές θέσεις. Ο Αρης θέλει από τον Γκρέι, γκολ. Τα “αυτονόητα” γκολ. Ας μη είναι, wow γκολ. Ας είναι μόνο, πολλά.
Ο Αρης πηγαίνει στα “ντέρμπι” εναντίον της Μακάμπι Τελ Αβίβ, με τίποτα λιγότερο από το 50% των πιθανοτήτων. Υπό μία λεπτή προϋπόθεση. Να μη συμβεί κάτι το αστάθμητο τις επόμενες δεκαπέντε μέρες, στον άξονα. Μη πάθει κάτι ο γκολκίπερ, μη γίνει κάτι στους σέντερ-μπακ, να είναι καλά οι χαφ, να είναι καλά ο φορ. Για τους πλάγιους και για τη θέση-δέκα, διατίθενται εναλλακτικές. Για τους έξι του κεντρικού κορμού, προς το παρόν όχι.
Μία σημείωση εν τέλει, περί εναλλακτικών. Τα παιγνίδια με τη Γόμελ μας έδειξαν ένα 26χρονο σέντερ-μπακ από την Ακτή Ελεφαντοστού, ονόματι Αφί, αριστερός στόπερ στο πρώτο ματς, δεξιός στόπερ στο δεύτερο ματς. Γερός σαν βράχος, ασφαλής στην πρώτη πάσα, άμεσος στις επεμβάσεις, γρήγορος στις καλύψεις του χώρου, με ευχέρεια στα πόδια τέτοια που δεν σε αφήνει να καταλάβεις εύκολα ποιο από τα δύο είναι το “καλό”. Ιδού.
Πηγή: sdna.gr
