Του Αντώνη Καρπετόπουλου
Θυμάμαι μια ωραία ιστορία με τον Χάαλαντ όταν ακόμα ήταν μικρός. Το 2019, αν δεν με απατάει η μνήμη μου, είχε σκοράρει με την φανέλα της Σάλτσμπουργκ σε ένα ματς κόντρα στην Λίβερπουλ για το Τσάμπιονς λιγκ: δεν ήταν καν το πρώτο του γκολ στην διοργάνωση. Σε μια ιταλική αθλητική εκπομπή ήταν καλεσμένος ο μακαρίτης Σβεν Γκόραν Ερικσον και ο Μάρκο Ταρντέλι. Ο Ερικσον είπε πως ο Νορβηγός είναι ο καλύτερος ποδοσφαιριστής που έχει έρθει ποτέ από τον Βορρά και θα γίνει κι ο καλύτερος φορ στον κόσμο. Ο Ταρντέλι, χωρίς να διαφωνήσει, του είπε πως για τον κόσμο που αγαπάει το ποδόσφαιρο υπάρχει πρόβλημα. «Μεγαλώνουμε τα παιδιά μας λέγοντάς τους πως ο καλύτερος φορ στον κόσμο είναι κάποιος Βραζιλιάνος, κάποιος Αργεντίνος, κάποιος Γάλλος, κάποιος Αγγλος, κάποιος Γερμανός – κατά περιόδους ίσως και κάποιος Ιταλός. Πως διάβολε θα τα μεγαλώσουμε λέγοντας πως ο καλύτερος είναι ένας ψηλός ξανθός από την Νορβηγία;».
Η ερώτηση έμεινε αναπάντητη. Αλλά την θυμάμαι πάντα όταν βλέπω βραδιές του Χάαλαντ όπως η χθεσινή. Η Βραζιλία έχει προβλήματα, αλλά έχει και κάμποσες αρετές. Εχει ιστορία, έχει κόσμο που την υποστηρίζει και την κάνει αξιοσέβαστη στις μεγάλες διοργανώσεις, έχει και μερικούς καλούς παίκτες – μάλλον πιο πολλούς από όσους έχουν οι Νορβηγοί. Αλλά η Βραζιλία δεν θα μπορούσε να αποκλείσει την Νορβηγία γιατί αυτή έχει τον Χααλαντ. Ενώ η ίδια δεν έχει σέντερ φορ ούτε για δείγμα. Και κάπως έτσι εξηγείται η ήττα της με 2-0.
Η σπάνια ευκολία
Η ευκολία με την οποία φτάνει στο γκολ ο Χααλαντ είναι κάτι σπάνιο. Ο ΕμΠαπέ πχ πρέπει να ντριπλάρει, να διαβάσει την αντίπαλη άμυνα, να ξεφύγει με την μπάλα στα πόδια από όλο τον κόσμο. Ο Μέσι πρέπει να είναι δυο βήματα μπροστά από όλους και να ξέρει που θα καταλήξει η μπάλα – ειδικά στα 40 του. Ο Ρονάλντο πρέπει να κάνει ακροβατικά, να είναι υπεργυμνασμένος να πατάει και να σηκώνεται στο Θεό. Ο Χάρι Κέιν πρέπει να ξεφύγει από την προσοχή όλης της αντίπαλης άμυνας, να ζητήσει την μπάλα, να συνεργαστεί. Ο Χααλαντ απλά σηκώνει το χέρι και κάποιος τον ψάχνει, όπως χθες ο Σιελντρουπ στη φάση του πρώτου γκολ: αν αυτή φτάσει κοντά του θα καταλήξει με κάποιο τρόπο στα δίχτυα. Στη φάση του δεύτερου γκολ δείχνει και ότι για να σκοράρει δεν χρειάζεται να είναι καν εντός της αντίπαλης περιοχής: αρκεί την μπάλα να την πάρει.
Η προβλεπόμενη αποτυχία του Αντσελότι
Η είδηση βέβαια δεν είναι η σαγηνευτική ικανότητα του Χααλαντ στο γκολ: είναι το δράμα των Βραζιλιάνων. Που γνωρίζοντας συνεχώς αποκλεισμούς από ευρωπαϊκές ομάδες σκέφτηκαν ότι μπορεί να λύσουν αυτό το πρόβλημα προσλαμβάνοντας ένα ευρωπαίο προπονητή και μάλιστα ένα από τους καλύτερους. Ο Κάρλο Αντσελότι κατέκτησε την καρδιά των Βραζιλιάνων οπαδών προσπαθώντας να τραγουδήσει τον Εθνικό Υμνο και την καρδιά των ποδοσφαιριστών του με συμβουλές και παρεμβάσεις: «στη θεωρία μας εξηγεί πάντα τι θα γίνει στο ματς – είναι σαν να το βλέπουμε πριν γίνει» είπε πριν το παιγνίδι με τους Νορβηγούς ο Κούνια. Ο Ιταλός κόουτς κατάλαβε την αγάπη της χώρας για τον Νεϊμάρ – τον χρησιμοποίησε κιόλας κι αυτός πέτυχε το γκολ της χαμένης τιμής της Βραζιλίας με πέναλτι στο 98΄. Εχει επίσης εξαιρετικές σχέσεις ο καλός Κάρλο με τον Βινίσιους, τον Καζεμίρο, τον Μαρκίνιος, τον Ντανίλο. Ε και; Αν αυτά αρκούσαν για να κερδίσεις το Παγκόσμιο κύπελο θα το κέρδιζαν όλοι.
Fake Βραζιλία, fake ομάδα Αντσελότι
Η Βραζιλία που εμφανίστηκε στις ΗΠΑ ήταν τα πάντα εκτός από Βραζιλία, αλλά και εκτός από ομάδα του Αντσελότι. Ως fake Βραζιλία αδυνατούσε να επιβάλει το παιγνίδι της, κρατούσε λίγο την μπάλα, δεν είχε ούτε φορ, ούτε «δεκάρι» και είναι να απορείς πως τα κατάφερε να έχει ελλείψεις σε θέσεις τόσο νευραλγικές για την ίδια την ύπαρξή της ως ομάδα. Αλλά το ακόμα χειρότερο είναι ότι δεν ήταν καν ομάδα του Αντσελότι, και δεν θα μπορούσε να γίνει γιατί δεν υπάρχουν παίκτες ικανή να ανταπεξέρθουν στο αιώνιο σχέδιο του προπονητή που είναι πάντα ίδιο. Οι ομάδες του Αντσελότι έχουν πάντα ομάδες με χαφ που δημιουργούν από τα μετόπισθεν και λέγονται Πίρλο, Ζέεντορφ, Μόντριτς, Κρος. Είχαν μηχανάκια και όχι στατικούς παίκτες στη μεσαία γραμμή που λέγονταν Εσιέν, Γκατούζο, Βαλβέρδε. Είχαν χαφ που πατούσαν περιοχή και σκόραραν και λέγονταν Λάμπαρντ, Ζιντάν, Κακά. Είχαν κυρίως φορ κανονικά που λέγονταν Ιντζάγκι, Μπενζεμά, Ανελκά, Ντρογμπά κτλ.
Η Βραζιλία δεν έχει τέτοιους παίκτες. Προσοχή: δεν λέω ότι έχει παίκτες που δεν μπορούν να ανταπεξέρθουν στους ρόλους που προβλέπονται από το ποδόσφαιρο του Αντσελότι. Λεω ότι δεν έχει καθόλου παίκτες για να παίξει το ποδόσφαιρο που θέλει ο Ιταλός. Ο Καζεμίρο πχ είναι κόφτης ψηλός κι αργός: ένας χαμένος λίμπερο που παίζει χαφ. Κανείς από τους μέσους που υπάρχουν δεν μπορεί να γίνει play maker που ξεκινά το χτίσιμο της φάσης από τα μετόπισθεν. Και φυσικά δεν υπάρχει φορ παρά μόνο κάποιοι που την θέση μπορεί να την μάθουν κάποτε (ο Εντριγκ και ο Ράιαν) κι άλλοι που δεν θα την μάθουν ποτέ, όπως ο Κούνια πχ.
Ομάδα χωρίς ταυτότητα
Ο Αντσελότι βοήθησε την ομάδα στα ματς με το Μαρόκο και την Ιαπωνία με διορθωτικές κινήσεις αλλά φανερά αυτό δεν θα συνεχιζόταν για πολύ. Μπορούσε να παρεμβαίνει και να ανακυκλώνει διάφορους σε αποστολές που τους ήταν και κάπως καινούργιες: ο Γκιμαράεζ πχ έπαιξε κάπως σαν «δεκάρι», ο Κούνια κάπως σαν φορ. Αλλά αυτά δεν βοηθάνε για να δημιουργηθεί μια ομάδα: είναι ένα είδος διαχείρισης κρίσης – η κρίση στη Βραζιλία είναι μόνιμη γιατί μπερδεμένη στο μυαλό δεν έχει πλέον ταυτότητα. Κι όταν βρίσκει σοβαρές ευρωπαϊκές ομάδες, που έχουν πάνω από όλα ταυτότητα δηλαδή σαφές παιγνίδι, η ήττα έρχεται σχεδόν πάντα. Διαφορετικά αλλά βασανιστικά.
Η Νορβηγία ξέραμε πως θα παίξει συντεταγμένη άμυνα και θα ψάξει τον Χααλαντ. Ξέραμε ότι παραστάτες του φορ είναι ο Νούσα και ο Εντεγκαρντ. Ξέραμε ότι είναι ομάδα επικίνδυνη στις στημένες φάσεις. Για την Βραζιλία τι έχουμε καταλάβει; Ούτε καν ποια είναι η σύνθεσή της.
Θα μπορούσαν τα πράγματα να έχουν πάει καλύτερα; Πιθανόν. Αν ευστοχούσε ο Γκιμαράεζ στο πέναλτι που η Βραζιλία κέρδισε νωρίς νωρίς, ίσως ο Βινίσιους να είχε χώρο για αντεπιθέσεις. Αν ο Μαρτινέλι ήταν πιο ψύχραιμος ίσως η Βραζιλία να είχε ανοίξει το σκορ. Αλλά με 35% κατοχή μπάλας, με μια σύγχυση μεσοεπιθετικά που δεν είχε προηγούμενο και με την ελπίδα ότι ο Νεϊμάρ θα μπει και θα σώσει το Εθνος δεν πας πουθενά.
Το χειρότερο είναι ότι δεν υπάρχει καν δράμα. Μόνο η ίδια απορία που υπήρχε και στο πρώτο ματς αυτής της ομάδας στις ΗΠΑ. Που είναι η Βραζιλία; Που χάθηκε; Πότε θα την ξαναδούμε; Δεν ξέρω. Αυτό που ξέρω είναι ότι θα είναι πάντα δύσκολο ένας μπαμπάς να εξηγήσει στα παιδιά του σε όλο τον κόσμο ότι ο καλύτερος φορ του καιρού μας δεν είναι Βραζιλιάνος, Αργεντίνος, Γάλλος, Γερμανός, Αγγλος, αλλά απλά ένας Νορβηγός. Που, φοράει φανέλα με το επίθετο της μαμάς του, κι έχει σιδεράκια στα δόντια. Και δαγκώνει…
Πηγή: Karpetshow
