Δύο μήνες πριν το τέλος του μαραθωνίου στην Premier League και είναι δύσκολο να βρεθεί το σενάριο που θα κρατήσει τον Σάρι και την επόμενη σεζόν στην Τσέλσι. Εάν τελειώσει μες στην πρώτη τετράδα και κερδίσει το Europa; Αρκεί αυτό; Ίσως, αλλά ακόμα κι έτσι «παίζεται». Οι Τimes δίνουν τις απαντήσεις… Δεν είναι όμως μόνο τα αποτελέσματα. Είναι δύσκολο να ξεχάσει κανείς την ήττα με 2-0 της Τσέλσι από τη Γιουνάιτεντ στο Κύπελλο τον Φλεβάρη με τους οπαδούς των “Μπλε” να τραγουδούν “γ… ποδόσφαιρο του Σάρι!” Ήταν ένα δύσκολο και σκληρό χρονικό σημείο για τον Ιταλό.
Δεν ήταν μία απλή οργή της στιγμής ή μία ενόχληση για την εικόνα της ομάδας. Ήταν ένας χλευασμός στο στιλ και τις αρχές ποδοσφαίρου του Σάρι. Φυσικά η πτωτική πορεία της Τσέλσι την οδήγησε από την 2η θέση που ήταν στις αρχές του Νοεμβρίου στην παρούσα κατάστασή της που είναι έκτη. Το ποδόσφαιρο του Ιταλού είναι κάτι που ενοχλεί καιρό τώρα τους οπαδούς που απλά δεν τον θέλουν πλέον στην ομάδα.
Ο Σάρι είναι ένας δογματικός προπονητής που έχει ένα πολύ συγκεκριμένο στιλ ή εάν θέλετε φιλοσοφία για ένα επιθετικό ποδόσφαιρο. Είναι αυτό το στιλ που τον έβαλε στους ελίτ προπονητές τις τελευταίες σεζόν. Στην Τσέλσι όμως πάντα ένιωθε κάπως άβολα. Σε μία ομάδα που όπως σημειώνει ο Μάικλ Κοξ στο ESPN εδώ και 15 χρόνια δείχνουν να είναι πραγματιστές και ρεαλιστές ως προς το τι ποδόσφαιρο θέλουν.
Όλες οι μεγάλες επιτυχίες των Λονδρέζων τα προηγούμενα χρόνια ήταν με άλλη λογική και δύο φορές με τον Μουρίνιο, αλλά και μία με τον Κόντε. Με ένα πιο χρηστικό στιλ και ποδοσφαιρικό προφίλ που έδειχνε και μία ευελιξία. Στο peak της αποδοσής της, τη Τσέλσι ήταν πνευματικά ισχυρή, σε επίπεδο φυσικής κατάστασης τρομερή και μία άμυνα που ξεχώριζε. Είχε προπονητές που είχαν προσαρμόσει ένα συγκεκριμένο και ακόμα και… μονόπλευρο πλάνο με στόχο τη νίκη, την αυτοσυντήρηση αγωνιστικά, την αυτοπεποίθηση, την καλή ψυχολογία και την ουσία. Η ποδοσφαιρική αισθητική δεν μετρούσε μπρος στο αποτέλεσμα.
Η πρόσληψη Σάρι φαινόταν λάθος από την αρχή. Αν δει κανείς γενικά την σεζόν δεν μπορεί να την χαρακτηρίσει τόσο κακή. Πήγε στον τελικό του League Cup κι έφτασε ήδη στα προημιτελικά του Europa League. Ακόμα και στην Premier είναι ένα βαθμό πάνω από το περσινό αντίστοιχο χρονικό σημείο. Η υπομονή όμως του κόσμου με το ποδόσφαιρο του Σάρι έχει εξαντληθεί καιρό τώρα και αυτό δείχνει και το τι μπορεί να ακολουθήσει.
Υπάρχει μία ομάδα στο Λονδίνο όπου οι ιδέες και το προπονητικό στιλ του Σάρι θα ταίριαζε πολύ πιο καλά και αυτή είναι η Άρσεναλ. Στoυς Κανονιέρηδες υπάρχει πάντα μία διαφορετική εκτίμηση του χρόνου και πιο μεγάλη αναμονή, υπομονή για αποτελέσματα και ποδοσφαιρικό στιλ. Είναι μία ιδεολογία που υπάρχει και στον κόσμο. Πως τα αποτελέσματα δεν είναι το παν…
Φυσικά όλο αυτό φάνηκε και στην αυτοκρατορία του Βενγκέρ που σε 22 χρόνια εκεί είχε καλές και κακές στιγμές, όμως έφτιαξε μία ολόκληρη σχολή ποδοσφαίρου, πήρε τίτλους και καλλιέργησε μία άλλη νοοτροπία. Προφανώς και μετά από μία δεκαετία υπήρξαν αντιδράσεις, αλλά ο κόσμος της Άρσεναλ ζητούσε απλά μία συνέχεια. Είχε την υπομονή να έχει πιο ψύχραιμες προσεγγίσεις, χωρίς αυτό να επιτυγχάνεται πάντα βέβαια.
Ο Έμερι βγήκε μπροστά στην Άρσεναλ νιώθοντας αμέσως το βάρος της αποχώρησης του Βενγκέρ. Παρόλα αυτά έχει κάνει μία αρκετά καλή σεζόν και παρότι τα αποτελέσματά του είναι ίσως λίγο οριακά πιο καλά από την Τσέλσι, έχει πιο μεγάλη ασφάλεια και στήριξη στην δουλειά του από τον Σάρι. Για τον Ισπανό πάντως μία παρατήρηση είναι πως αν και παίζει αρκετά καλό και αποδοτικό ποδόσφαιρο δεν δείχνει να έχει την “ψυχή” και την ιδεολογία της Άρσεναλ, όπως τα προηγούμενα χρόνια. Σημειώνεται πως ο Έμερι αντίθετα με τον Βενγκέρ – φυσικά μέχρι ένα σημείο – δεν έχει καταφέρει να βγάλει ένα δυνατό “δέσιμο” με τον κόσμο και την εξέδρα, κάτι σημαντικό.
Ο 47χρονος τεχνικός είναι ο πραγματιστής. Ο Σάρι είναι ο εκπρόσωπος της σχολής του ποδοσφαίρου κατοχής και επιθετικής κυριαρχίας. Μήπως εάν ήταν… ανάποδα στις ομάδες τους θα ήταν πιο καλά; Δηλαδή ο Έμερι στην Τσέλσι και ο Σάρι στην Άρσεναλ… Στις επιθέσεις της Άρσεναλ κάποιες φορές από την πλευρά του Έμερι δεν βρίσκεις μία πολύ δεδομένη φιλοσοφία. Αρκεί να βγει το γκολ αλλά δεν είναι τόσο ξεκάθαρο στο πλάνο του το πως. Εντοπίζεις μία ατομική επιθετική ποιότητα, τα χαρακτηριστικά ορισμένων παικτών αλλά της αλλαγές σε διάταξη. Αυτό ενδεχομένως να “κόλλαγε” στην Τσέλσι.
Ένα άλλο χαρακτηριστικό που μπορεί να ενισχύσει την παραπάνω άποψη είναι το πρόβλημα με το passing game της Άρσεναλ. Ένα σημείο – κλειδί με τον Βενγκέρ. Πέρυσι είχε 154,29 πάσες στο τελευταίο τρίτο του γηπέδου ανά αγώνα. Ήταν 2η πίσω μόνο από την Σίτι, έχοντας τους Οζίλ, ο οποίος ήταν τρίτος και Τζάκα, που τελείωσε τέταρτος. Με τον νέο προπονητή θα φανταζόταν κάποιος ότι αυτό το στοιχείο θα βελτιωνόταν. Όμως ο Έμερι απέτυχε σε αυτό. Φέτος οι πετυχημένες πάσες στο τελευταίο τρίτο του γηπέδου ανά ματς έπεσαν στις 102,67. Επίσης δεν έχουν καν παίκτες στην σχετική πρώτη 20άδα. Σε αυτό όμως ο Ιταλός διαπρέπει.
Οι ομάδες που είχε στη Νάπολι ήταν εξαιρετικές σε αυτό. Η Τσέλσι φέτος είναι οριακά πίσω από την Σίτι, έχοντας τέσσερις από τους τοπ έξι πασέρ: Αζάρ, Ζορζίνιο, Καντέ και Αθπιλικουέτα. Στην Τσέλσι δεν εκτιμάται τόσο αλλά στην Άρσεναλ θα ταίριαζε… γάντι. Ο Σάρι από την άλλη στην Τσέλσι φέτος δεν έχει έναν παίκτη σαν τον Χάμσικ. Έναν μεσοεπιθετικό με ικανότητα να παίζει πιο ψηλά, να προωθείται ανάλογα στην μικρή περιοχή και ουσιαστικά να συνδέει κατάλληλα το κέντρο με την επίθεση, έχοντας ασίστ αλλά και γκολ.
Ο Μπάρκλεϊ έχει σκοράρει μόνο τρία γκολ στο πρωτάθλημα. Ο Κόβασιτς κανένα και το κορυφαίο εξάρι, ο Καντέ, βρέθηκε ανέλπιστα να παίζει σε πιο προωθημένο ρόλο. Εάν το σκεφτεί κανείς ο Ράμσεϊ θα ήταν ιδανικός για τον ρόλο του Χάμσικ και ας έχει βάλει μόνο τρία γκολ στο πρωτάθλημα φέτος. Το σύστημα του Έμερι έχει παίξει ρόλο σε αυτό. Στις τελευταίες του πέντε σεζόν στο πρωτάθλημα με ένα σύστημα με πιο μεγάλη έμφαση στο παιχνίδι στο τελευταίο τρίτο του γηπέδου είχε 29 γκολ με ένα μέσο όρο σχεδόν 6 ανά σεζόν.
Σε αυτήν την υποθετική “ανταλλαγή” τι θα κέρδιζε ο 47χρονος Ισπανός; Εύκολη απάντηση: την άμυνα. Ο Έμερι πριν πάει στην Άρσεναλ ήταν αρχικά ο μετρ της άμυνας. Ήταν ένας βασικός λόγος που δεν άντεξε στην Παρί και που δεν πήγε τόσο καλά στην Σεβίλλη. Φέτος είναι αναγκασμένος να στηριχθεί πιο πολύ στην επίθεσή του παρά σε μία άμυνα που δεν λειτουργεί όπως θα ήθελε ο ίδιος.
Η Άρσεναλ φέτος έχει κρατήσει το μηδέν μόνο σε έξι ματς. Μόνο οι Φούλαμ, Χάντερσφιλντ και Γουέστ Χαμ έχουν χειρότερη επίδοση. Στην Τσέλσι ο Έμερι θα βρει τακτικά πιο καλές επιλογές για την αμυντική προσέγγιση που θα θέλει: Ρούντιγκερ, Αθπιλικουέτα, Λουίς, Κρίστενσεν και φυσικά Καντέ.
Με το λίγο ασυνήθιστο και πιο επιθετικό σύστημα πρέσινγκ του Σάρι η τετράδα του στα μετόπισθεν είναι η κορυφαία. Με το πιο συντηρητικό και αμυντικό στιλ του Έμερι η Τσέλσι θα κόντραρε για τα καλά Σίτι και Λίβερπουλ. Προφανώς είναι κάτι που δεν θα συμβεί. Ωστόσο έτσι όπως έγιναν τα πράγματα οι Έμερι και Σάρι κατέληξαν στην λάθος πλευρά του Λονδίνου.
