Του Κώστα Κεφαλογιάννη
Δεν έχω την διάθεση να μπω επί της ουσίας στην συζήτηση για την χρησιμότητα και την ασφάλεια των εμβολίων κατά του Covid-19. Δεν διαθέτω ούτε την επάρκεια, ούτε κυρίως την υπομονή για να πείσω οποιονδήποτε.
Προσωπικά εμβολιάστηκα χωρίς δισταγμό (αλλά όχι και χωρίς ανησυχία) με το πρώτο εμβόλιο που βρήκα διαθέσιμο (Astra), αφού μίλησα με τους γιατρούς μου και διάβασα τα σχετικά δεδομένα για την ηλιακή μου ομάδα. Κάποιοι φίλοι προτίμησαν να περιμένουν άλλα εμβόλια. Εμβολιάστηκαν πάντως. Και κάποιοι άλλοι ούτε έχουν εμβολιαστεί, ούτε σκοπεύουν να το πράξουν.
Αποφάσισα νωρίς ότι η συζήτηση μαζί τους δεν έχει και μεγάλο νόημα. Είτε ανήκουν στους ακραία ψεκασμένους που βλέπουν παγκόσμιες συνομωσίες πίσω από όλο αυτό και θεωρούν αξιόπιστη κάθε απίθανη ανοησία που κυκλοφορεί στις πιο «καμένες» γωνιές του ίντερνετ, είτε στους απλούς σκεπτικιστές που εγείρουν ορισμένα λογικά επιχειρήματα, το γεγονός παραμένει: είναι – αν όχι αδύνατον, τουλάχιστον – εξαιρετικά δύσκολο να τους μετακινήσεις από την θέση τους, απλώς με την δύναμη της πειθούς. Θα χρειαζόταν κάτι σαφώς πιο χειροπιαστό.
Τα 150 ευρώ για τους νέους έχουν συζητηθεί, σατιριστεί, γίνει ήδη viral. Αν ισχύει το ρεπορτάζ για μερικές χιλιάδες ραντεβού αμέσως μετά την ανακοίνωση του μέτρου, τότε την δουλειά του την έκανε.
Το ίδιο ισχύει και για το μέτρο της εισόδου στα γήπεδα μόνο για εμβολιασμένους. Οι αντιδράσεις είναι ήδη πολλές. Πολλοί θα είναι κι εκείνοι θα σπεύσουν να εμβολιαστούν μόνο και μόνο για να δουν από κοντά την αγαπημένη τους ομάδα. Αρκεί βέβαια οι ΠΑΕ να κρατήσουν χαρακτήρα και να μην υποκύψουν (κρυφίως) στις δεδομένες πιέσεις των οργανωμένων. Άρα, είτε σας αρέσει, είτε όχι και αυτό το μέτρο θα αποδειχθεί κατά πάσα πιθανότατα επιτυχημένο ως προς τον αρχικό του στόχο.
Προφανώς, θα το έχετε καταλάβει, το θεωρώ σωστό. Και θα έπρεπε οι ίδιες οι ομάδες να το ζητούν: τα έσοδα που έχασαν από τις άδειες κερκίδες πέρυσι, δεν τις παίρνει να τα χάσουν και φέτος. Άρα κάθε μέτρο που προσπαθεί να αποτρέψει ενδεχόμενο νέο lockdown είναι προς το δικό τους συμφέρον. Εν προκειμένω το ζήτημα δεν αφορά -μονάχα – αν η μίξη εμβολιασμένων και ανεμβολίαστων στο γήπεδο θα εντείνει τους κινδύνους περαιτέρω διασποράς του καταραμένου κορωνοϊού. Αφορά κυρίως το κίνητρο που ήδη ανέφερα: ναι, θα ήταν ίσως εφικτό να μπουν σε διαφορετικές κερκίδες οι δυο κατηγορίες πολιτών. Αλλά καλύτερα να αποκλειστούν εντελώς όσοι δεν έχουν κάνει καθόλου το εμβόλιο, ώστε να το ξανασκεφτούν και να σπεύσουν στα εμβολιαστικά κέντρα.
Άλλωστε, το πιο εκνευριστικό από όλα σε ετούτη την ιστορία που ζούμε είναι η πεποίθηση ενός -δυστυχώς – μεγάλου κομματιού της κοινωνίας ότι μπορεί να συνεχίσει την ζωή του σαν να μην έχει αλλάξει τίποτα. Κι ας έχουν αλλάξει τα πάντα.
Τίποτα δεν είναι σήμερα ακριβώς το ίδιο με το 2019. Και τίποτα δεν θα είναι ξανά το ίδιο ποτέ. Όποιος δεν το βλέπει, ζει εσκεμμένα με το κεφάλι στην άμμο.
Οι αρνητές των εμβολίων, μεταξύ άλλων αρνούνται και την σαρωτική αλλαγή που έχει συντελεστεί σε ολόκληρο τον κόσμο. Σαν κακομαθημένα παιδιά, αιώνια εγκλωβισμένα σε μια παρατεταμένη ψευτοεπαναστική και ψυχαναγκαστική εφηβεία, θέλουν να παγώσουν τον χρόνο, να κάνουν το δικό τους και να μην έχουν καμία συνέπεια.
Συγγνώμη παιδιά δεν πάει έτσι. Μπορείτε φυσικά να μην εμβολιαστείτε. Καλώς ή κακώς αποτελεί δικαίωμά σας. Αλλά μπαλίτσα από κοντά δεν θα δείτε. Οι επιλογές σε περίοδο τέτοιας κρίσης – πρέπει να – έχουν κόστος. Και το συγκεκριμένο εδώ που τα λέμε είναι μάλλον ελάχιστο, μπροστά στο διακύβευμα της δημόσιας υγείας.
Γήπεδο ή τηλεόραση λοιπόν;
Όπως θα λέγαμε και στην Κρήτη, ξα σας.
Πηγή: Sport DNA
