Του Αλέξη Σπυρόπουλου
Ο Άρης ήταν, για τον ΠΑΟΚ, τα εξής τρία πράγματα. Αντίπαλος σε «παιγνίδι τιμής» στην πόλη. Ομάδα σε εμφανώς καλή αγωνιστική κατάσταση. Φιλοξενούμενος με θερμό, το απολύτως θεμιτό, κίνητρο να χαλάσει το πάρτι της Τούμπας.
Ο ΠΑΟΚ πράγματι, δεν χαλάρωσε. Πράγμα που θα μπορούσε να έχει συμβεί, λόγω της αποστάσεως από τον Ολυμπιακό και των ολίγων αγωνιστικών ως το φινάλε του Μαίου. Η έλευση του Αρη (και όχι μιας Λαμίας ή ενός Λεβαδειακού) στο σπίτι, συνετέλεσε στο να μείνει ο γηπεδούχος στην τσίτα.
Απόδειξη, ότι ο Λουτσέσκου δεν πείραξε την «ενδεκάδα των ντέρμπι» μολονότι οι πειρασμοί γύρω-γύρω υπήρχαν (Σέρζιο Ολιβέιρα, Πέλκας κ.λπ.) Ο Ρουμάνος το είδε εξίσου ντέρμπι, αυτό με τον Αρη, όσο είχε δει (κι όσο ήταν αληθινά) ντέρμπι τα αμέσως προηγούμενα με την ΑΕΚ στην Αθήνα και με τον Ολυμπιακό στη Θεσσαλονίκη.
Το πάρτι χάλασε επειδή η ορμή που έβγαλε ο τακτικά+πνευματικά πανέτοιμος Αρης, αποσυντόνισε τον ΠΑΟΚ. Η πρώτη φάση του αγώνα κοντά στα καρέ του Πασχαλάκη, ήταν ενδεικτική της ορμής. Και Γαρσία, και Σιώπης, και Ματίγια, ο ένας μετά τον άλλον μέχρι να τελειώσει η επιθετική ενέργεια, σαν σε σκυταλοδρομία καμικάζι. Εάν κανείς δεν ήξερε, θα νόμιζε πως το ματς διεξάγεται στην έδρα της ομάδας με τα κίτρινα-μαύρα.
Οι ποδοσφαιριστές που ο Παντελίδης έστειλε στο πεδίο, έκαναν ό,τι δεν έκανε τις προάλλες εκεί ο Ολυμπιακός. Με τα αγκρέσιβ τρεξίματά τους στην πίεση, κατ’ ουσίαν «έβγαλαν» τη μπάλα απ’ τα πόδια των χαφ του ΠΑΟΚ. Του Μπίζεσβαρ, πρωτίστως. Ο Σιώπης ήταν ένας στενός κορσές που τέτοιον είχα να δω απ’ τα καλύτερά του στον Πανιώνιο, δίπλα στον Κόρμπο.
Το παιγνίδι του ΠΑΟΚ έγινε, βαρύ ζεϊμπέκικο και νευρικό τιμόνι. Αλλ’ ο ΠΑΟΚ έχει εκείνη την ηρεμία, την υπομονή και την ωριμότητα κόντρα στην περιρρέουσα νευρικότητα, να περιμένει τη στιγμή του για ν’ αναποδογυρίσει το μομέντουμ. Ακόμη κι όταν τίποτα δεν λειτουργεί, τον διακατέχει ως ομάδα η βεβαιότητα ότι κάπως πάλι θα σκοράρει.
Δεν είναι κάτι το μεταφυσικό. Η βεβαιότητα προκύπτει από τα σερί που οι στατιστικολόγοι τα ξέρουν καλύτερα. Εχει χτίσει, ο ΠΑΟΚ, την πεποίθησή του. Η βεβαιότητα δεν διαψεύστηκε, ούτε αυτή τη φορά. Βρήκαν τη στιγμή, με το γκολάσο του Βιεϊρίνια. Δεν φαινόταν, απ’ τη ροή του παιγνιδιού, να έρχεται. Κι όμως, ήξερες ότι ερχόταν. Ηρθε. Εκανε κάποια διαφορά; Καμία!
Η αναμέτρηση κύλησε και μετά το 1-0, όπως κυλούσε όσο ήταν στο 0-0. Ο ΠΑΟΚ εξακολουθούσε να υπολειτουργεί, ο Σάχοφ σε τρίτο σερί ντέρμπι έγινε αλλαγή νωρίς (και αυτή τη φορά δίχως να κινδυνεύει με δεύτερη κίτρινη κάρτα), κάποτε ο γανιασμένος Ακπομ πήρε μια απονενοημένη ενέργεια ένας-εναντίον-επτά μόνο και μόνο…για να συνδεθεί με τη δράση.
Η μοναδική διαφορά με το 1-0, σε σχέση με το 0-0, ήταν ότι το γκολ είχε την επήρρεια νευρολυτικού για την κερκίδα. Εβλεπαν ένα ολόιδιο πράγμα πριν και μετά το γκολ, απλώς μετά το γκολ δεν γκρίνιαζαν και δεν αδημονούσαν. Συμφιλιώθηκαν με την ιδέα ότι δεν ήταν ένα ματς για να το φχαριστηθεί η ψυχή τους. Μόνον ήταν ένα ματς για να το κερδίσει η ομάδα και να το βγάλει απ’ τη μέση.
Φάνηκε, καθ’ οδόν προς το φινάλε, να πηγαίνει προς τα εκεί. Αλλά δεν κατέληξε έτσι. Φάνηκε μεν, διότι το τελευταίο ημίωρο, όσο προχωρούσε, όλο και πιο αδρά αναδείκνυε το έλλειμμα εναλλακτικών επιλογών του Αρη (απέναντι στο αντίστοιχο πλεόνασμα του ΠΑΟΚ). Δεν κατέληξε έτσι δε, διότι το παιγνίδι έδωσε στον Αρη μία ευκαιρία στη δικαιοσύνη της ισοπαλίας.
Τα άξια παιδιά του Αρη την εκμεταλλεύτηκαν. Τελείωσε το ματς, και ένιωσαν νικητές. Στο εξής, στην κούρσα του πρωταθλήματος δεν έχουν κανένα λόγο να κοιτάζουν στα νώτα τους. Εχουν όλους τους λόγους, να κοιτάζουν εκείνους που είναι μπροστά τους…
Πηγή: Sport DNA
