Του Νίκου Παπαδογιάννη
Αποφασισμένη να ανοίξει νέους δρόμους μετά το ναδίρ του Σαββάτου, η Εθνική βρήκε απέναντί της το πτώμα της Σλοβενίας και κατόρθωσε το ακατόρθωτο. Να χάσει από τον ίδιο της τον εαυτό.
Δεν ξέρω πώς αλλιώς να χαρακτηρίσω αυτό που συνέβη στον σημερινό αγώνα. Ομάδα που έχει τον αντίπαλό της ξαπλωμένο στα σχοινιά και υπερέχει σε όλα (σκορ, προσωπικότητα, πείρα, δυνάμεις, ηθικό) δεν επιτρέπεται να χάνει τέτοιο ματς.
Κάποτε ήταν η ελληνική ομάδα αυτή που έμοιαζε ακατάβλητη ακόμα και υπό τις πιο αντίξοες συνθήκες. Πλέον, ισχύει το ακριβώς αντίθετο. Δεν μπορεί να νικήσει ούτε τον ίσκιο της.
Τα 10-15 αγωνιστικά λεπτά που ακολούθησαν την ανάπαυλα του ημιχρόνου δημιούργησαν την ψευδαίσθηση ότι η ομάδα ξαναβρίσκει τον εαυτό της. Έβγαλε δυναμικές άμυνες, κυκλοφόρησε γρήγορα τη μπάλα, ανέδειξε πρωταγωνιστές και, το κυριότερο, έδειξε διάθεση και πάθος.
Ο στατιστικός δείκτης που καθρεφτίζει αυτό το ενθαρρυντικό διάστημα ήταν αυτή των επιθετικών ριμπάουντ: 10-0 υπέρ της Ελλάδας, ενώ στο πρώτο ημίχρονο το κοντέρ έγραφε 5-12. Και το επί μέρους σκορ της γ’ περιόδου ήταν 28-17.
Ο Ντράγκιτς σερνόταν και ο προπονητής του τον απέσυρε στον πάγκο, ενώ η ομάδα του κατέρρεε. «Τετέλεσται η Σλοβενία», είπαν όσοι δεν πρόσεξαν ότι στο α’ ημίχρονο το σερί των Σλοβένων δρομολογήθηκε από τη δεύτερη (συγκριτικά ξεκούραστη) πεντάδα τους.
Τα επιθετικά ριμπάουντ αποδείχθηκαν τεχνητή αναπνοή και η Εθνική μας έβγαλε ξανά στην επιφάνεια το στοιχείο που από την πρώτη μέρα «φωνάζει» στα αυτιά όσων δεν έχουν βουλοκέρι. Εκτός των άλλων, η ομάδα είναι και αγύμναστη, σωματικά ανέτοιμη.
Το προηγούμενο ματς των Σλοβένων ολοκληρώθηκε 18 ώρες πριν ξεκινήσει το σημερινό, αλλά ήταν οι Ελληνες αυτοί που στο τέλος δεν είχαν ανάσες και πόδια.
Στο τελευταίο δεκάλεπτο του αγώνα, η Εθνική δέχθηκε 26 πόντους και αμφιβάλλω αν έβγαλε έστω μία άμυνα. Τα δύο κρισιμότερα καλάθια, αυτά που μετέτρεψαν το 66-62 σε 66-66, σημειώθηκαν μετά από επιθετικά ριμπάουντ των Μούριτς, Ντόντσιτς.
Η ελληνική επίθεση εξελίχθηκε σε μπαράζ αιμόπτυσης, με επιλογές προβλέψιμες που άλειψαν βούτυρο στο ψωμί των Σλοβένων και ακατάσχετη λιθοβολία από τα 6,75 μέτρα (3/20 τρ.).
Ο απολογισμός της δ’ περιόδου τα λέει όλα: 14 ψωριάρικοι πόντοι από 22 κατοχές, με 5/14 δίποντα, 0/4 τρίποντα, 4/4 βολές και 2 λάθη.
Όπως και στα φιλικά παιχνίδια του τουρνουά «Ακρόπολις», ο έλεγχος προόδου στην τελική ευθεία του αγώνα ήταν απελπιστικός. Πόσοι πίστευαν μετά το 66-66 του 36ουλεπτού, ότι το ματς θα κατέληγε σε ελληνικά χέρια;
Οι παίκτες μας, πάντως, όχι. Ούτε οι προπονητές. Αν μη τι άλλο, τελειώσαμε το ματς χωρίς τεχνικές ποινές και χωρίς αντιαθλητικά φάουλ. Είναι και αυτό μία κάποια πρόοδος.
Τα δύο ντέρμπι του Σαββατοκύριακου αφήνουν πικρή κληρονομιά ισάριθμες ήττες, με μοναδική παρηγοριά δύο σκόρπια (παραπάνω από ικανοποιητικά αλλά εν τέλει ανεκμετάλλευτα) δεκάλεπτα.
Αν μη τι άλλο, φάνηκε σήμερα αυτό που οι προσγειωμένοι είχαν καταλάβει εξαρχής. Έστω με τα χίλια προβλήματα και τις κραυγαλέες αδυναμίες της, έστω με αποκαρδιωτικά ημίχρονα όπως το πρώτο σημερινό και το πρώτο χθεσινό, η Εθνική βρίσκεται στο ίδιο περίπου επίπεδο με τις ομάδες του μεσαίου στρώματος.
Δεν έχει το δικαίωμα να κοιτάζει πιο ψηλά, ούτε όμως έχει καμιά δουλειά με τις παρακατιανές.
Με λίγη βελτίωση, θα κατορθώσει να πάρει τα επόμενα τρία ματς ώστε να φτάσει στα προημιτελικά, αφού οι προσεχείς αντίπαλοι (με πιθανή εξαίρεση τη Λιθουανία) είναι βγαλμένοι από το ίδιο εργοστάσιο, της χρυσής μετριότητας.
Κουρασμένη ή ξεκούραστη, η σημερινή Σλοβενία δεν έπεισε κανέναν ότι μπορεί να φορέσει με άνεση τα πέταλα του «μαύρου αλόγου».
Η εμφάνιση του Γιώργου Παπαγιάννη έλυσε εν μέρει κάποια προβλήματα και θύμισε ότι υπάρχει πάγκος, ενώ τα 10 ριμπάουντ του Πρίντεζη δείχνουν, αν μη τι άλλο, διακαή επιθυμία.
Θα εκπλαγώ αν η Εθνική ηττηθεί και από τη Φινλανδία, πόσο μάλλον από την Πολωνία. Παρά τις ήττες, τις λίγο πολύ αναμενόμενες, για τους ρεαλιστές, ο χρόνος δεν παύει να είναι σύμμαχος της ελληνικής ομάδας.
Αντί υστερόγραφου: Με ενημέρωσαν από την Αθήνα, ότι κάποιος αμετροεπής από την ΕΡΤ ακούστηκε να λέει σε ανοιχτό μικρόφωνο ότι εγώ δήθεν είπα …να διώξουν τον Αγραβάνη. Προς τον παίκτη και προς την ομάδα, έχω να ξεκαθαρίσω ότι ΔΕΝ πιστεύω τέτοιο πράγμα και ΔΕΝ είπα τέτοιο πράγμα σε κανέναν. Είναι γνωστό, άλλωστε, ότι γράφω ευθέως και ξεκάθαρα τη θέση μου για ο,τιδήποτε και οποιονδήποτε, χωρίς φόβο και πάθος. Στα κείμενά μου, δεν θα βρείτε καμία τέτοια αναφορά. Θεωρούσα και θεωρώ σωστό να γίνει μία άνωθεν παρατήρηση στον Αγραβάνη για το γνωστό ποστάρισμα στο Instagram και άλλο ουδέν. Το παράπτωμά του είναι ασήμαντο πταίσμα μπροστά στα πολύ χειρότερα που γίνονται στην Εθνική, φέτος και παλαιότερα. Και, αν μη τι άλλο, δείχνει επιθυμία για συμμετοχή και προσφορά. Ο Αγραβάνης έπαιξε καλά στα 6:46 που του δόθηκαν σήμερα. Εκτός των άλλων, έκανε το μοναδικό φάουλ που έκανε τους Σλοβένους να νιώσουν σαν να υπάρχει μπαμπούλας στα μετόπισθεν…
Πηγή: Gazzetta
