Της Βάσως Πρεβεζιάνου
“Audere est facere”. Το να τολμάς είναι να το κάνεις. Αυτό είναι το μότο του. Ήταν ο οδηγός του όταν έπαιζε ποδόσφαιρο, προσπαθεί να το ακολουθεί και τώρα που καθοδηγεί από τους πάγκους.
Δεν ήταν, βέβαια, εκ γενετής… τολμηρός ο Ποκετίνο. Όταν ήταν δέκα χρόνων και έπαιζε στην ομάδα της πόλης του συνέβη κάτι που τον «σημάδεψε». Αστείο είναι τώρα που το σκέφτεται, τώρα που πια έχει φτάσει τα 45, αλλά για πολλά χρόνια το κουβαλούσε ως τραύμα μέσα του.
Βασικά ήταν εκείνη η πρώτη φορά κατά την οποία ένιωσε εξευτελισμένος. Σε ένα παιχνίδι με παιδιά της ηλικίας του, προσπαθούσε να πάρει την κατάλληλη θέση μέσα στην περιοχή και να πηδήξει για να πάρει την κεφαλιά την ώρα που ένας συμπαίκτης του εκτελούσε κόρνερ. Ο τερματοφύλακας της αντίπαλης ομάδας τράβηξε το σορτσάκι του μικρού Μαουρίσιο, μαζί κατέβασε και το εσώρουχό του και φάνηκαν όλα! Ποιο κόρνερ… Πέρασε ανεκμετάλλευτο, τα πιτσιρίκια όλα ξέσπασαν σε γέλια.
«Φανταστείτε όλους όσοι ήταν στο γήπεδο. Τους γονείς. Έκλαψα ξανά και ξανά γι’ αυτό. Ένιωσα τόσο αδύναμος. Όλοι με κοίταζαν. Αυτό που περισσότερο με εκνεύρισε ήταν ότι δεν βρήκα το σθένος να αντιδράσω σε αυτό που μου έκανε. Θα έπρεπε να τον αρπάξω από το λαιμό και να του αλλάξω τα φώτα» θα πει ο Ποκετίνο πολλά χρόνια αργότερα, αφού θα κάνει καριέρα ποδοσφαιριστή και θα μάθει να… τολμά.
Υπήρξε, βέβαια, άλλη μια στιγμή της ποδοσφαιρικής καριέρας του στην οποία δεν τόλμησε. Δεν γινόταν αλλιώς… Ο Ποκετίνο ήταν 21 χρόνων όταν γνώρισε τον Ντιέγο Μαραντόνα. Τότε ο ήταν «Ντιεγίτο» στο τέλος της σπουδαίας καριέρας του και λίγους μήνες πριν από το Παγκόσμιο Κύπελλο των ΗΠΑ, όπου «πιάστηκε» να έχει κάνει χρήση απαγορευμένων ουσιών.
Στις αποστολές της Νιόυελς, ο νεαρός Ποκετίνο είχε το προνόμιο να κοιμάται στο ίδιο δωμάτιο με τον Μαραντόνα. Για την ακρίβεια, βέβαια, ο 45χρονος σήμερα τεχνικός τότε δεν κοιμόταν!
«Νομίζω ότι όταν τον συνάντησα για πρώτη φορά ήμουν ο πιο ευτυχισμένος άνθρωπος στον κόσμο. Ήταν κάτι περισσότερο από ένα όνειρο το οποίο γινόταν πραγματικότητα. Μεγαλώνοντας είχα πάντα τη φωτογραφία του στο δωμάτιό μου. Και τότε ξαφνικά, στα 21 μου, ο Μαραντόνα ήρθε στη Νιούελς. Όχι μόνο τον συνάντησα, αλλά μέναμε στο ίδιο δωμάτιο. Αυτός κοιμόταν το βράδυ, εγώ κρατούσα τα μάτια μου ανοιχτά και τον κοιτούσα. Γίνομαι πάντα πολύ συναισθηματικός όταν μιλώ για τον Μαραντόνα. Τον αγαπούσα και πάντα θα τον αγαπώ διότι γνώρισα τον αληθινό Μαραντόνα, όχι αυτόν που έβλεπε ο υπόλοιπος κόσμος» είναι άλλη μια ανάμνηση του Ποκετίνο από τα χρόνια που έπαιζε μπάλα.
Ο Ποκετίνο μεγάλωσε σε φάρμα στο Μούρπι, μια κωμόπολη 3.500 κατοίκων στη Σάντα Φε της Αργεντινής. Με την ίδια ευκολία που κλωτσούσε τη μπάλα, οδηγούσε και τρακτέρ στα 12 του για να βοηθά στις αγροτικές εργασίες. Στα 14 τον ανακάλυψαν ο περίφημος ανιχνευτής ταλέντων Χόρχε Γκρίφα μαζί με τον Μαρσέλο Μπιέλσα, ο οποίος τότε ήταν προπονητής στη Νιούελς Ολντ Μπόις. Ήταν στο Ροζάριο οι δυο τους και έβλεπαν παιδιά. «Άντε πάμε σπίτι, έχω κουραστεί» είπε ο Μπιέλσα. «Μου είπαν για έναν πιτσιρικά, τον λένε Μαουρίσιο Ποκετίνο. Είναι καλός. Πρέπει να τον πάρουμε στην ομάδα» απάντησε ο Γκρίφα.
Και τον πήραν! Πέντε χρόνια έμεινε στη Νιούελς ο Ποκετίνο και πολύ πιο σημαντικό από τα δύο πρωταθλήματα που κατέκτησε, ήταν το πόσο επηρεάστηκε από τις μεθόδους του τρελοΜπιέλσα. Το 1994 πήγε στην Εσπανιόλ, ακολούθησε η Παρί Σεν Ζερμέν και η Μπορντό, πριν επιστρέψει στους Καταλανούς για να κλείσει την ποδοσφαιρική καριέρα του και να αρχίσει από εκεί την πορεία του στους πάγκους.
Ο Ποκετίνο ανέλαβε την Τότεναμ το καλοκαίρι του 2014 έχοντας ως προίκα την καλή δουλειά στη Σαουθάμπτον και προηγουμένως στην Εσπανιόλ. Νέος, φιλόδοξος και με χαμηλό προφίλ, μέχρι πριν από δέκα χρόνια προπονούσε γυναικεία ομάδα (για την ακρίβεια ήταν βοηθός προπονητή στη γυναικεία ομάδα της Εσπανιόλ!), απέφυγε να δώσει μεγάλες υποσχέσεις στη διοίκηση.
Ξεκαθάρισε ότι θα προσπαθήσει να δουλέψει με νέους ποδοσφαιριστές και ότι περιμένει μέσω της σκληρής δουλειάς να έρθουν αποτελέσματα. Ο Ποκετίνο κοίταξε στα μάτια τους παίκτες του χωρίς να τον ενδιαφέρει το όνομα πίσω στη φανέλα. Κοινώς, όλοι ήταν ίσοι ανάμεσα σε ίσους, δεν υπάρχουν σταρ. Πέτυχε. Κατάφερε, επίσης, να απαλείψει αυτόν τον… soft χαρακτήρα που παραδοσιακά είχε η ομάδα. Επανάκτηση της μπάλας, γρήγορο τρανζίσιον, τρεξίματα, τάκλιν, αυταπάρνηση, αλτρουισμός. Αυτά ζήτησε από τους παίκτες του.
Στην πρώτη σεζόν του Αργεντινού, η Τότεναμ τερμάτισε στην πέμπτη θέση και έπαιξε στον τελικό του Λιγκ Καπ. O Ποκετίνο ολοκλήρωσε σιγά σιγά την εκκαθάρισή του και προτίμησε νεαρούς παίκτες. Άλλοι πήραν προαγωγή από τις ακαδημίες, άλλοι ήρθαν με μεταγραφή. Και του βγήκε. Την πρώτη σεζόν ανέδειξε τους Κέιν, Μπενταλέμπ και Μέισον, την επόμενη ξεπετάχτηκαν ο Άλι και ο Ντάιερ. Είναι χαρακτηριστικό ότι από τους τριάντα ποδοσφαιριστές που έκαναν τελευταία το ντεμπούτο τους με τα «λιοντάρια», οι μισοί είναι παίκτες της Τότεναμ! Και να σκεφτεί κανείς ότι όταν ο Ποκετίνο πήγε στην Αγγλία δεν ήξερε «γρι» από τη γλώσσα!
Σε άρθρο του ο «Guardian» έγραψε ότι η εθνική ομάδα της Αγγλίας θα πρέπει να ευγνωμονεί τον Ποκετίνο, ο οποίος κατάφερε να αναδείξει πολλούς νεαρούς γηγενείς ποδοσφαιριστές. «Το πιο σημαντικό πράγμα που έχουμε είναι ότι δεν υπάρχουν ήρωες εδώ. Υπάρχει μόνο μία εξαιρετικά ποιοτική ομάδα που θέλει συνεχώς να βελτιώνεται. Δουλεύουμε όλοι μαζί προς αυτή την κατεύθυνση. Όταν κάποιος κάνει ένα λάθος, ο άλλος έρχεται να το καλύψει και να το διορθώσει. Υπάρχει συλλογικότητα και αυτοπεποίθηση, όχι αλαζονεία. Θέλουμε να πετύχουμε κάτι σημαντικό τη φετινή σεζόν και είμαι σίγουρος ότι αυτό φαίνεται στον αγωνιστικό χώρο» λέει αποκαλύπτοντας το… μυστικό της επιτυχίας ο Τόμπι Αλντερβάιρελντ.
Tη σεζόν που έκανε το θαύμα η Λέστερ, η Τότεναμ την… κυνήγησε όσο μπορούσε και τελικά έμεινε στην τρίτη θέση, έναν βαθμό πίσω από την Άρσεναλ. Πέρυσι τερμάτισε δεύτερη πίσω από την Τσέλσι. Και φέτος τα πηγαίνει περίφημα, χωρίς ο σύλλογος να έχει… παρασυρθεί από τη φρενίτιδα των ακριβών μεταγραφών που κατέλαβε τους άλλους διεκδικητές του τίτλου στην Πρέμιερ Λιγκ το περασμένο καλοκαίρι.
Ο ίδιος ο Ποκετίνο δίνει το παράδειγμα της σκληρής δουλειάς. Εργάζεται από τις επτά το πρωί και φεύγει από το γραφείο του στις επτά το βράδυ. «Σε κάνει να υποφέρεις σαν σκυλί. Την ώρα της προπόνησης τον μισείς, αλλά μετά τις νίκες εκτιμάς τη δουλειά του» έχει πει γι’ αυτόν ο Ντάνι Οσβάλντο. Στις προετοιμασίες προγραμματίζει τρεις προπονήσεις την ημέρα: 10-12, 2-4, 6-8. Κι όποιος αντέξει… Όπως συνέβη και όταν ήταν στην Εσπανιόλ, αλλά και στη Σαουθάμπτον στη συνέχεια, είναι ένας προπονητής που στήνει άριστα την ομάδα του στο γήπεδο. Είναι εμφανές ότι οι παίκτες του ξέρουν πολύ καλά ποιος είναι ο ρόλος έκαστου στον αγωνιστικό χώρο.
Δεν είναι διόλου παράδοξο ότι ήδη από πέρυσι το καλοκαίρι ο Ποκετίνο βρέθηκε στο στόχαστρο μεγάλων ευρωπαϊκών ομάδων. Έχει «γυαλίσει» και στην Παρί Σεν Ζερμέν και στη Ρεάλ Μαδρίτης. Ο ίδιος δεν ασχολείται, υπέγραψε πέρυσι νέο πενταετές συμβόλαιο και επιμένει ότι έχει ακόμα να δώσει πολλά στο πρότζεκτ της Τότεναμ. Μπορεί ο ίδιος να είναι σίγουρος ότι δεν θα υποκύψει στις… σειρήνες που θα τον καλούν σε μεγάλους ευρωπαϊκούς συλλόγους;
Η Τότεναμ κατέκτησε το πρωτάθλημα για δεύτερη και τελευταία φορά το πολύ μακρινό 1961. Ήταν η χρονιά του νταμπλ σε μια ομάδα που απέκτησε αίγλη χάρη στον Μπίλ Νίκολσον και στον Ντάνι. Το 1990 ήταν, μια σεζόν που πάλεψε για το πρωτάθλημα μένοντας τελικά στην τρίτη θέση πίσω από τη Λίβερπουλ και την Άστον Βίλα. Αν οι «Σπερς» τα καταφέρουν με τον Ποκετίνιο στον πάγκο τους θα είναι η δικαίωση όχι μόνο για τον Αργεντινό προπονητή και τα τρομερά μωρά του, αλλά και για όλους τους σπουδαίους παίκτες που φόρεσαν τη φανέλα της ομάδας… Πέριμαν, Γκριβς, Τζένιγκς, Τσίβερς, Άρτσιμπαλντ, Αρντίλες, Χοντλ, Βίγια, Κρουκς, Μάμπατ, Γκασκόιν, Λίνεκερ, Ζινολά, Κλίνσμαν, Σέριγχαμ…
