Του Βασίλη Σαμπράκου
Το Champions League, ως η κορυφαία έκθεση του ποδοσφαίρου της αιχμής, προσφέρει εκτός των άλλων μια σειρά από ερεθίσματα που βάζουν αυτόν που μελετά την αγωνιστική συμπεριφορά των ελληνικών ομάδων στην διαδικασία των συγκρίσεων – όχι του θεάματος αλλά της νοοτροπίας και των αντιλήψεων που έχουν οι σύλλογοι της ελίτ. Το φετινό παράδειγμα που δημιουργούν μέχρι εδώ δύο προπονητές που παρουσιάζουν καλή και αποτελεσματική δουλειά, ο Ρόγκερ Σμιντ στους πρώτους μήνες του με την Μπενφίκα και ο Γκρέιαμ Πότερ στις πρώτες εβδομάδες του με την Τσέλσι έρχεται να επικαιροποιήσει έναν από τους “νόμους” της προπονητικής: στην αρχή του, ένας προπονητής βάζει ως προτεραιότητα να δημιουργήσει μια βάση για να πατήσει πάνω της και να εξελίξει το μοντέλο παιχνιδιού του – την αμυντική λειτουργία.
Απέναντι στην Μίλαν ο Πότερ ετοίμασε στην πρώτη αναμέτρηση ένα πλάνο που είχε επηρεαστεί πολύ από την ανάλυση του αντιπάλου. Τοποθέτησε την ομάδα του με τρόπο που να εμπνέει αυτή εμπιστοσύνη και προς τους παίκτες και προς τον ίδιο ότι θα αμυνθεί αποτελεσματικά. Και στην φάση επίθεσης την άφησε να συνεχίσει στις αρχές του ποδοσφαίρου τοποθέτησης και να βασιστεί στην καλή ενδοεπικοινωνία και καλή συνεννόηση μεταξύ των ποδοσφαιριστών.
Τόσο στα playoffs του Champions League όσο και μέχρι εδώ στη φάση των ομίλων, ο Σμιντ τινάζει με την αγωνιστική νοοτροπία της Μπενφίκα από πάνω του τη φήμη ενός προπονητή που δεν βρίσκει λύσεις όταν ο αντίπαλος σπάει το πρέσινγκ που κάνει τοποθετώντας την ομάδα του ψηλά στο τερέν για να αμυνθεί. Η Μπενφίκα βρήκε πολύ νωρίς ισορροπία στις δύο φάσεις παιχνιδιού, και πορεύεται αήττητη ακόμη και μέσα από παιχνίδια με την Παρί Σεν Ζερμέν.
Την ίδια ώρα στην Ελλάδα ο Άλαν Πάρντιου παραλαμβάνει μια ομάδα που δεν αμύνεται καλά, δηλαδή υπολείπεται του περσινού εαυτού της στη φάση άμυνας. Και τρεις αγώνες μετά, ο Άρης εξακολουθεί να υπολείπεται και μάλιστα δραματικά έναντι του περσινού εαυτού του στη φάση άμυνας, όπως επιβεβαιώνει η σύγκριση των στοιχείων απόδοσης στις αμυντικές παραμέτρους μέσα από το Comparisonator.
Είναι αρχή, θα πει κανείς. Και είναι πράγματι αρχή για έναν προπονητή που ακόμη βρίσκεται στη φάση που γνωρίζει τους ποδοσφαιριστές και την ομαδική συμπεριφορά της νέας του ομάδας. Και μάλλον εκεί πρέπει κανείς να βρει την εξήγηση για το γεγονός ότι τα πιο ισορροπημένα παιχνίδια του στο πρωτάθλημα ο Άρης τα έκανε – με τους ίδιους παίκτες – με τον Απόστολο Τερζή, δηλαδή με κάποιον που είχε επίγνωση. Στο ντέρμπι με τον ΠΑΟΚ και στο ματς της Τρίπολης απέναντι στον Αστέρα ο Άρης είχε καλύτερη ισορροπία, ή πιο σωστά είχε ισορροπία. Κι αυτό λογικά συνέβη επειδή ο Τερζής, που γνώριζε τους ποδοσφαιριστές ως συνεργάτης του Χέρμαν Μπούργος, είχε κατά νου τους συνδυασμούς ποδοσφαιριστών, τις θέσεις, την τοποθέτηση της ομάδας του στη φάση άμυνας και τον τρόπο της αμυντικής λειτουργίας. Λογικά, όλα αυτά ο Πάρντιου τώρα έχει αρχίσει να τα γνωρίζει ώστε να φτάσει σε αποδοτικότερες επιλογές.
Ως η 4η ομάδα της λίστας με αυτές που έχουν δεχθεί τα περισσότερα σουτ (80), πίσω από Παναιτωλικό, Ιωνικό και Λεβαδειακό, ο Άρης προφανώς είναι ευάλωτος. Ως η 12η ομάδα στη λίστα με τα περισσότερα κοψίματα, είναι μια ομάδα που δείχνει αδυναμία στην αποτελεσματικότητα στη φάση άμυνας. Και δεν είναι η ένταση που του λείπει στη φάση άμυνας – έχει την 5η επίδοση στην ένταση που βάζει στις διεκδικήσεις της μπάλας και η 3η στη λίστα των ομάδων που πιέζουν πιο ψηλά και πιο ασφυκτικά τον αντίπαλο. Μέχρι εδώ είναι μια ομάδα που δεν καλύπτει αποτελεσματικά τους χώρους μπροστά από την εστία της με συνέπεια να επιτρέπει στον αντίπαλο να σουτάρει πολύ και μάλιστα δημιουργώντας κλασικές ευκαιρίες (ο Άρης είναι 5ος στη λίστα των ομάδων που επιτρέπουν μεγάλες ευκαιρίες στον αντίπαλο, πίσω από Ιωνικό, ΟΦΗ, Λεβαδειακό, Παναιτωλικό).
Κάποιος που δεν βλέπει την καθημερινή δουλειά του Πάρντιου δεν μπορεί να έχει άποψη σχετικά με την αξιολόγηση της μεθόδου του. Αυτό όμως που έδειξε στα δύο τελευταία παιχνίδια ο Άρης δημιουργεί την αίσθηση ότι δεν βελτιώνει την απόδοσή του στη φάση άμυνας. Αυτή είναι η μεγαλύτερη πρόκληση του Άγγλου προπονητή. Μια πρόκληση που όπως φαίνεται δεν αντιμετωπίζει μόνο στα ντέρμπι. Κι αν δεν βρει άμεσα τρόπο να βελτιώσει τη συμπεριφορά του Άρη στην άμυνα και στις αμυντικές μεταβάσεις, ο Πάρντιου θα δυσκολευτεί πολύ να εξελίξει τη δουλειά του, διότι δεν θα έχει τη βάση για να χτίσει πάνω της το μοντέλο παιχνιδιού που έχει στο μυαλό του.
Πηγή: Gazzetta
