Του Αλέξανδρου Σόμογλου
Τι ωραία εικόνα ρε φίλε! Το παιχνίδι με την Νταρουσάφακα έχει μόλις τελειώσει και η κάμερα της Nova στρέφεται σε ένα ζευγάρι που όρθιο χειροκροτεί τους παίκτες του Ολυμπιακού. Κι ας είχε μόλις ολοκληρωθεί ένα μαρτυρικό τρίμηνο για την ομάδα μπάσκετ. Κι ας είχε μόλις σφραγιστεί κι επίσημα ένας απρόσμενος και ιδιαίτερα οδυνηρός αποκλεισμός από τη συνέχεια της Ευρωλίγκας.
«Καλά, ρε Σόμογλου, εδώ το ΣΕΦ ήταν άδειο κι εσύ ασχολείσαι με αυτό το ζευγάρι;» θα πείτε πολλοί. Ναι, κάποια στιγμή θα πρέπει να ασχοληθούμε όλοι μας πολύ πιο σοβαρά με φιλάθλους όπως οι 2.000 που βρέθηκαν το βράδυ της Παρασκευής στο «Ειρήνης και Φιλίας».
Να αναδείξουμε πρωταγωνιστές κάθε ελληνικού γηπέδου ανθρώπους που διαθέτουν αθλητική παιδεία, που αντιλαμβάνονται ότι στον αθλητισμό υπάρχει εκτός από τη νίκη και η ήττα, εκτός από την επιτυχία και η αποτυχία. Φιλάθλους που δεν αγαπάνε λιγότερο ή περισσότερο την ομάδα τους ανάλογα με τα αποτελέσματά της. Που είναι πάντα εκεί δίπλα της στα εύκολα και τα δύσκολα!
Όχι, λοιπόν, δεν θα ασχοληθώ με τα υπόλοιπα 10.000 άδεια καθίσματα του ΣΕΦ. Θα καθίσω να σκεφτώ κι εγώ σοβαρά ως αθλητικός συντάκτης τι μπορώ να προσφέρω από το δικό μου μετερίζι, προκειμένου να μπορούμε κι εμείς κάποια μέρα να γεμίζουμε τα γήπεδά μας και να χειροκροτούμε τους παίκτες της αγαπημένης μας ομάδας, ακόμη και μετά από μεγάλες αποτυχίες.
Την τελευταία διετία έχω αναφερθεί πολλάκις στο παράδειγμα της Ζαλγκίρις και των δικών της φιλάθλων. Δεν υπάρχει άλλος αθλητικός λαός στην Ευρώπη που τιμά την ομάδα του, όπως το πράττουν οι Λιθουανοί. Όταν πριν από δύο χρόνια οι «πράσινοι» του Σάρας βίωναν έναν ακόμη αποκλεισμό στο φινάλε της κανονικής περιόδου και ταυτόχρονα σάρωναν τα ρεκόρ πληρότητας της “Zalgirio Arena”, είχα γράψει ένα κείμενο για «την ομάδα που άξιζε όσο καμιά άλλη στην Ευρώπη να γευτεί μεγάλες επιτυχίες». Φαίνεται ότι και οι… θεοί του μπάσκετ είχαν ίδια άποψη και επέλεξαν να ευλογήσουν το καμάρι του Κάουνας με το δικό του παραμύθι!
Εννοείται ότι η απογοήτευση που αισθάνεται κάθε φίλος του Ολυμπιακού είναι και φυσιολογική και κατανοητή. Δεν κατακρίνω κανέναν για την επιλογή του να μην βρεθεί στις εξέδρες του φαληρικού σταδίου. Εκφράζω, όμως, το θαυμασμό μου στους λιγοστούς φιλάθλους που τίμησαν με την παρουσία τους μια ομάδα που τους έχει προσφέρει στο παρελθόν ανεκτίμητες στιγμές περηφάνιας. Μακάρι όλοι μας να μπορούσαμε να δούμε, έστω για λίγο, τον αθλητισμό μέσα από τα δικά τους μάτια!
Πηγή: Sport DNA
