Του Αλέξη Σπυρόπουλου
Ήταν ένα καραμπινάτο πισωγύρισμα για το γκρουπ, τον προπονητή και τους παίκτες, μετά το πολύ καλό, too good to be true που λένε, 2016-17. Σε μια νύχτα μέσα, χάθηκε μέρος του εδάφους που είχε πάρει μια ολόκληρη χρονιά ν’ ανακτηθεί. Πρακτικά, κατεγράφη το πρώτο λάθος της προκριματικής διαδρομής. Το ακριβές κόστος, θα το ξέρουμε τον Οκτώβριο.
Ένα (σοβαρό) θέμα, η διεθνής εμπειρία. Είναι άλλο να λείπουν ο Σάμαρης, ο Ταχτσίδης, ο Τζαβέλλας, ο Παπαδόπουλος (όπως Ζένιτσα). Και άλλο, να λείπει η τριανδρία Τοροσίδης / Παπασταθόπουλος / Μήτρογλου. Στην απούσα τριανδρία, η Ελλάδα έχασε παραστάσεις από (91+73+54=) 218 παιγνίδια Εθνικής Ανδρών. Ο μοναδικός με 60+ ματς ήταν ο Τζιόλης. Ο μοναδικός με 40+, ο Καρνέζης. Η Εσθονία είχε στην ενδεκάδα τέσσερις, με 100+. Εδώ, στο γρασίδι, μετράνε πιο πολύ αυτά τα νούμερα, παρά τα άλλα. Κόστος μετεγγραφής, αμοιβή συμβολαίου κ.λπ.
Τα, υποτίθεται, βαριά χαρτιά της δημιουργίας έδωσαν, λίγα ο Φορτούνης κι ακόμη λιγότερα, τίποτα σχεδόν, ο Μάνταλος. Ο δε οίστρος του Δώνη, η ισχυρή προσωπικότητά του, η έφεση να πηγαίνει στο 1v1, εξατμίστηκε στο β’ μέρος. Τον είδαν, τον έμαθαν, ύστερα τον αντιμετώπισαν με βοήθειες. Δεν τους το κάναμε, καν, δύσκολο. Για την ακρίβεια, προϊόντος του χρόνου τους έβγαινε όλο και πιο εύκολο. Δεν δοκιμάσαμε, έστω, το κλασικό. Ν’ αλλάξουν πτέρυγες, «μήπως και…», Μάνταλος με Δώνη. Εν τέλει τους προσφέραμε ένα ξεκούραστο highlight για την, όχι τόσο πλούσια, ταινιοθήκη τους.
Κακές εύκολες πάσες, κακά πρώτα κοντρόλ, κακή συνοχή, κακός ρυθμός. Αν παρατηρήσατε, ποτέ δεν τους προλάβαμε ανοικτούς σε transition. Πάντοτε, όταν φτάναμε, είχαν κιόλας συσπειρωθεί. Ενας ανώμαλος αυτοσχεδιασμός. Ο καθένας το δικό του (κι άμα το καταλάβει ο άλλος…), δίχως συγχρονισμό σε σκέψη και κίνηση, αιφνιδιαζόταν ο συμπαίκτης με την επιλογή του συμπαίκτη. Αντί η συνεργασία των συμπαικτών, να αιφνιδιάζει τον αντίπαλο.
Μια άσχημη μέρα στη δουλειά, και για τον Σκίμπε. Κακή εκτίμηση, κακή ετοιμασία αγώνα, κακή διαχείριση. Όχι σε λογική καφενείου, να ‘παιρνε τον Τάδε, να προτιμούσε τον Δείνα. Επί του πραγματικού. Με αυτούς που πήρε. Με αυτούς που είχε διαθέσιμους. Το ίδιο υλικό, εύκολα μπορούσε να δώσει κάτι πολύ διαφορετικό. Σε άλλο σχηματισμό, όμως. Και στημένο στο γήπεδο, αυτό που εξηγούσαμε προ ημερών για το ΑΕΚ-Μπριζ, σε άλλα μέτρα.
Η ιδέα. Τρεις στόπερ (Ρέτσος, Μανωλάς, Τζαβέλλας), ένας χαφ (Τζιόλης), τέσσερις μεσοεπιθετικοί (Γιαννιώτας, Μάνταλος, Φορτούνης, Σταφυλίδης), δύο φορ (Βέλλιος, Δώνης). Σκληρό ροκ, 3-1-4-2. Με την Εσθονία εντός, δεν νοείται οι ακραίοι να είναι μπακ. Πρέπει να είναι πιο πολύ, εξτρέμ. Ακόμη καλύτερα για την ισορροπία, ο ένας μπακ κι ο άλλος εξτρέμ. Εξ ου, το παράδειγμα, Γιαννιώτας και Σταφυλίδης.
Οι Βέλγοι, στη Λιέγη με το Γιβραλτάρ, έπαιξαν 3-1-4-2 με τρεις σέντερ-μπακ και τον Βιτσέλ για κάλυψη μπροστά τους. Δεν είναι ανόητοι. Αλλ’ ακραίοι ήταν, «κάτσε καλά», ο μπακ Μενιέ και ο εξτρέμ Φερέιρα Καράσκο. Ο «πιο μπακ» Μενιέ δε, για να κατανοήσουμε τη σχετική σημασία όλων αυτών, έκανε χατ-τρικ!
Και φυσικά, ναι, στην Ελλάδα «δίχως Μήτρογλου» σημαίνει «δίχως σέντερ-φορ». Το περιμέναμε, το μελετούσαμε κατά καιρούς («τι θα γίνει την ημέρα που…»), το είδαμε. Αυτή τη στιγμή, ο Ντούρμισαϊ είναι πιο καλά και από τον Βέλλιο και από τον Διαμαντάκο! Για την Κυριακή, μόνη λύση μοιάζει Δώνης ψευτοεννιά…
Πηγή: Sport DNA
