Του Αλέξανδρου Σόμογλου
Τι λέτε για λίγη αυτοκριτική σήμερα; Απευθύνω την ερώτηση και στον εαυτό μου: Πόσες φορές δεν έχετε κράξει από την εξέδρα ένα νέο μεταγραφικό απόκτημα της ομάδας σας, όταν δεν ανταποκρίνεται άμεσα στις απαιτήσεις σας;
Πόσες φορές δεν έχετε αντιμετωπίσει ακόμη και νεαρούς σε ηλικία αθλητές ως… μονομάχους σε αρένα; Πόσες φορές δεν τους έχετε αντιμετωπίσει ως… ρομπότ επειδή ο μισθός τους είναι πολύ μεγαλύτερος από τον δικό σας; Πόσες και πόσες φορές δεν έχετε πει τη φράση «καλά ρε, τόσα εκατομμύρια παίρνεις και σέρνεσαι;»…
Πριν απαντήσετε εσείς, να απαντήσω εγώ: Σε μικρότερη ηλικία (είτε ως οπαδός, είτε ως δημοσιογράφος) οι περιπτώσεις που συμμετείχα στον αφορισμό παικτών ήταν ουκ ολίγες! Μεγαλώνοντας και αποκτώντας ολοένα και μεγαλύτερες εμπειρίες έμαθα να μην είμαι τόσο βιαστικός και αφελής στην κρίση μου. Όχι ότι καταπολέμησα ολοκληρωτικά το κουσούρι μου. Απλά, άφηνα 4-5 μήνες να κυλήσουν και τα… έχωνα μετά στα άρθρα μου! Μέγα λάθος!
Η υπομονή είναι η μεγαλύτερη αρετή και στο επάγγελμά μας και στον αθλητισμό γενικότερα. Ειδικά όταν καλούμαστε να διαχειριστούμε νέα παιδιά που βρίσκονται στο ξεκίνημα της καριέρας τους (είτε μπροστά από τον υπολογιστή μας, είτε καθισμένοι στην εξέδρα ενός γηπέδου) οφείλουμε να τους επιτρέπουμε να… αναπνέουν ελεύθερα και να τους δίνουμε πίστωση χρόνου να προσαρμοστούν σε έναν ολοκαίνουργιο κόσμο, πόσο μάλλον όταν αναφερόμαστε σε αθλητές που αλλάζουν και χώρα.
Αφορμή για όλα αυτά αποτέλεσε η νέα εκπληκτική εμφάνιση του Νίκολα Μιλουτίνοφ στη Βιτόρια. Ενός παιδιού που – έχοντας συμπληρώσει έναν χρόνο στον Ολυμπιακό το καλοκαίρι του 2016 – πίστευα ότι απλά δεν αντέχει το ειδικό βάρος της ερυθρόλευκης φανέλας. Θεωρούσα ότι έπρεπε να δοθεί δανεικός, να αποκτήσει αυτοπεποίθηση και εν συνεχεία να επιστρέψει στο λιμάνι να δοκιμάσει τις δυνάμεις του. Ευτυχώς οι αδελφοί Αγγελόπουλοι και οι προπονητές με τους οποίους συνεργάστηκε, είχαν ολοκληρωτικά διαφορετική άποψη και σήμερα ο Ολυμπιακός εισπράττει τα οφέλη της ολοκληρωτικής στήριξης σε ένα ταλαντούχο παλικάρι που ήρθε στη χώρα μας σε ηλικία 20 ετών.
Είναι μεγάλο μάθημα η περίπτωση Μιλουτίνοφ για όλους μας. Όπως ήταν παλιότερα η περίπτωση Μπορέλι. Όπως ήταν τόσες και τόσες περιπτώσεις παικτών που παρά το κάκιστο ξεκίνημα σε μια ομάδα, στηρίχτηκαν πραγματικά και με τον καιρό ανταπέδωσαν την εμπιστοσύνη που τους έδειξε στα δύσκολα ένας ολόκληρος οργανισμός.
Στην αντίπερα όχθη, βέβαια, υπάρχουν ακόμη περισσότερες περιπτώσεις παικτών που… ισοπεδώσαμε από τους πρώτους μήνες της παρουσίας τους σε μια ελληνική ομάδα, τους ωθήσαμε στην έξοδο και όταν άρχισαν να διαπρέπουν σε μια άλλη χώρα αναρωτιόμασταν γιατί δεν εμφάνιζαν την ίδια εικόνα στα δικά μας μέρη…
Την επόμενη φορά, λοιπόν, που θα πλακώσετε στο… κράξιμο ένα νέο μεταγραφικό απόκτημα της ομάδας σας, ας έχετε στο μυαλό σας την εικόνα του Σέρβου σέντερ του Ολυμπιακού, απλά για να θυμάστε πόσο σημαντική μπορεί να αποδειχτεί η στήριξη σε έναν αθλητή!
Πηγή: Sport DNA
