Του Νίκου Παπαδογιάννη
Φτάσαμε στην παραθαλάσσια Σεντζέν και είδαμε τον ήλιο, για πρώτη φορά μετά από μία γκρίζα εβδομάδα. Όσοι πιστεύουν στη σημειολογία, δεν έχουν παρά να προσθέσουν εδώ τον οιωνό της αρεσκείας τους. Το βέβαιο είναι, ότι το γαλάζιο φτιάχνει τη διάθεση. Πολύ.
Aποφύγαμε, τουλάχιστον, την Ντονγκουάν. Για όσους είναι εξοικειωμένοι με τη σχετική ορολογία, η πόλη Ντονγκουάν φημίζεται για τα happy endings της.
Εάν η Εθνική μας κατέληγε εκεί, για αγώνες κατάταξης 17-32, θα ζούσε το πλέον unhappy endings που θα μπορούσε να φανταστεί κανείς.
Τώρα που τα ξανακοιτάζω, δεν την “αποφύγαμε” ακόμη. Εάν από κάποιο θαύμα η ελληνική ομάδα προκριθεί, ως 1η, από τον Όμιλο της Σενζέν, θα χρειαστεί να διασχίσει τα 80 χιλιόμετρα που χωρίζουν τη Σενζέν από τη Ντονγκουάν (στα πέριξ του ταραγμένου Χονγκ Κονγκ) για να δώσει εκεί τον υπέρ πάντων προημιτελικό, απέναντι σε Γάλλους ή Αυστραλούς.
Το σύστημα διεξαγωγής του Μουντομπάσκετ μπορεί να έχει κάποια θετικά στοιχεία (π.χ. δεν επιτρέπει “αδιάφορα” παιχνίδια στην α’ φάση), αλλά συνολικά είναι ένα έκτρωμα.
Μέχρι την τελευταία στιγμή, ουδείς (αθλητής, δημοσιογράφος, φίλαθλος) γνωρίζει προς ποια πόλη θα πρέπει να ταξιδέψει την επόμενη ημέρα, με όσα έξοδα και όση ταλαιπωρία αυτό συνεπάγεται.
Χθες το βράδυ, έως τις 10, δεν ήξερα αν πρέπει να αγοράσω αεροπορικό εισιτήριο για τη Σενζέν ή για τη Ντονγκουάν. Είχα κρατήσεις σε δωμάτια τόσο στη μία πόλη όσο και στην άλλη, ευάλωτες σε ακυρωτικά.
Στις 10 του Σεπτέμβρη, θα ταξιδέψουμε για τη Σανγκάη ή για τη Ντογκουάν ή για την Αθήνα.
Και πάει κλαίγοντας, με τη βαλίτσα στο χέρι και με τους Κινέζους αστυνομικούς να κατάσχουν τα power bank στα αεροδρόμια. Αν δεν ήταν για κλάματα, θα ήταν για γέλια.
Η Κίνα είναι ένας παράξενος και δύσκολος πλανήτης, αλλά θα γινόταν λιγότερο δύσβατη αν η FIBA και οι διοργανωτές είχαν εκπονήσει ένα σύστημα της προκοπής, αντί για αυτό το τέρας με τους 8 Ομίλους, τις 32 ομάδες, τις τετραπλές πολύωρες μετακινήσεις και τα ατελείωτα “εάν”.
Στην Ισπανία, το 2014, οι αποστολές άλλαζαν πόλη μόνο μία φορά. Το ίδιο και στις προηγούμενες διοργανώσεις, καθώς και στα Ευρωμπάσκετ που μάλιστα διεξάγονται σε 5 διαφορετικές χώρες.
Ανοίξτε τον χάρτη της Κίνας, σχεδιάστε με ένα μολύβι το δρομολόγιο Ναντζίνγκ-Σενζέν-Σανγκάη-Πεκίνο, προσθέστε με διακεκομμένη γραμμή την πιθανότητα της Ντονγκουάν και ελάτε να αναζητήσουμε μαζί δραμαμίνες, σε φαρμακεία όπου ουδείς σκαμπάζει αγγλικά.
Για την Εθνική, δεν είναι σκόπιμο να προτρέχουμε και να μελετάμε τους χάρτες των προημιτελικών. Προέχει, να κερδίσει αύριο τον δεύτερο συνεχόμενο οιονεί τελικό του προγράμματός της, με χρυσοποίκιλτο θύμα τις ΗΠΑ.
Ακόμα καλύτερα, να χάσουν οι Βραζιλιάνοι από την Τσεχία μόλις ανάψουν τα φώτα στη Σενζέν, ώστε να ξαναμπούμε στο κόλπο από τον φεγγίτη.
Στη δεύτερη περίπτωση, η Εθνική θα κληθεί να νικήσει όχι τους Αμερικανούς, αλλά τους Τσέχους, με διαφορά που θα αποτελεί συνάρτηση της νίκης αυτών επί της Βραζιλίας.
Ακολουθούν πρόχειρα παραδείγματα, για να ξεμπερδέψουμε λίγο το κουβάρι της πιθανής τριπλής ισοβαθμίας μεταξύ GRE, BRA, CZE στο 3-2:
- Εάν το Τσεχία-Βραζιλία τελειώσει με 86-80, η Ελλάδα θα πρέπει να νικήσει τους Τσέχους με 4 πόντους.
- Εάν το Τσεχία-Βραζιλία τελειώσει με 90-80, η Ελλάδα θα πρέπει να νικήσει τους Τσέχους με 6 πόντους.
- Εάν το Τσεχία-Βραζιλία τελειώσει με 81-80, η Ελλάδα αρκεί να νικήσει τους Τσέχους με 2 πόντους.
- Εάν το Τσεχία-Βραζιλία τελειώσει με 100-80, η Ελλάδα θα πρέπει να νικήσει τους Τσέχους με 11 πόντους.
Xoντρικά, δηλαδή, θα κυνηγάμε διαφορά λίγο μεγαλύτερη από το ήμισυ του άλλου αγώνα. Θα έγραφα και τον μαθηματικό τύπο, αλλά είμαι ένας απλός φιλόλογος, που έμπλεξα με τα νούμερα για τις ανάγκες του μπάσκετ.
Παίρνω ποπ-κορν και σπάω πλάκα, όποτε οι συνάδελφοι του ποδοσφαίρου προσπαθούν να ξεμπλέξουν μία στριφνή ισοβαθμία. Όχι ότι εμείς ξέρουμε από ανώτερα μαθηματικά, αλλά να, κωλοπετσωθήκαμε με τα χρόνια.
Εμπρός, λοιπόν, καλοί μου Τσέχοι! Παρεμπιπτόντως πρόκειται για εξαιρετική ομάδα, έστω χωρίς τον Γιαν Βέσελι, δεμένη, σοβαρή, ισορροπημένη, ασφαλώς ανώτερη από την Τουρκία.
Μάλλον αυτή ξεκινάει με τα λευκά στο αυριανό εναρκτήριο παιχνίδι του Ομίλου Κ, παρά η Βραζιλία.
Εάν μας κάνει τα χατίρια, θα φτάσει μεν με φόρα και με 4 συνεχόμενες νίκες στη βραδιά της κρίσης, αλλά θα έχει δώσει πνοή ζωής στον Γιάννη Αντετοκούνμπο και στους συμπαίκτες του.
Ξάφνου, δεν θα μας απασχολεί καθόλου αν είναι ρεαλιστικό ή σενάριο επιστημονικής φαντασίας να νικήσει ο Θανάσης Σκουρτόπουλος τους Πόποβιτς-Κερ, που σήμερα έδωσαν …ρεπό στους παίκτες.
Με τον Χρούμπα θα έχουμε να κάνουμε πια και με τον Οντρέι Μπάλβιν. Όχι με τον Κέμπα Ουόκερ και τον Ντόνοβαν Μίτσελ.
Ακόμα και η κρεατομηχανή που δουλεύει υπερωρίες πίσω στην πατρίδα θα χρειαστεί να περάσει το Σαββατοκύριακο στη θέση “OFF”.
Πηγή: Gazzetta
