Του Γιάννη Σερέτη
«Επεσε» πάνω στον καλύτερο Παναθηναϊκό των play offs, βρέθηκε πίσω στο σκορ – όχι πολύ νωρίς για να έχει άπλετο χρόνο – μα τα κατάφερε η ΑΕΚ από σήμερα! Το πήρε και το σήκωσε! Αξια, δίκαια, πεντακάθαρα! Με MVP και game changer τον Ζίνι που λανθασμένα έμεινε στον πάγκο από τον Μάρκο Νίκολιτς και MVP της σεζόν τον ίδιο τον Μάρκο Νίκολιτς! Διότι ο Σέρβος πήρε μια ομάδα από τις «στάχτες» της μετά το διαζύγιο με τον Αλμέιδα και το απίθανο 6/6 στα περυσινά play offs, την έβαλε αρχικά στη Leafue Stage του Conference League, την έφερε μια ανάσα από τους ημιτελικούς της διοργάνωσης και σήκωσε την κούπα διότι ήταν εκείνος ο οποίος βελτίωσε την ομάδα του κατά τη διάρκεια της σεζόν. Την ίδια ώρα που ο Ολυμπιακός αντιμετώπιζε τα ίδια προβλήματα (στα ντέρμπι και με τρομερή δυστοκία) και ο ΠΑΟΚ κατέρρευσε μετά τον Φεβρουάριο: έως τότε ήταν ο Δικέφαλος του Βορρά εκείνος που έπαιζε το πιο παραγωγικό και θεαματικό ποδόσφαιρο.
Η ΑΕΚ δεν ενισχύθηκε όπως θα έπρεπε τον Ιανουάριο, προκειμένου να τα βγάλει πέρα με τρία καρπούζια. Δεν πήρε «εξάρι», δεν πήρε έναν καλύτερο αριστερό μπακ, δεν πήρε έναν καλύτερο από τους υπάρχοντες αναπληρωματικούς στόπερ. Ομως φορτίστηκε με τρομερή πίστη και αυτοπεποίθηση μετά τα τρία «διπλά» (Φιορεντίνα – Σάμσουνσπορ – Παναθηναϊκός με χατ τρικ Γιόβιτς), πήρε μια βαθιά ανάσα με την οκτάδα του Conference League, βρήκε στον β΄ γύρο ένα σταθερό σχήμα και τους 16 παίκτες στους οποίους κυρίως βασιζόταν (με πολύ «στενό» rotation), στηρίχθηκε πολύ στο καλύτερο δίδυμο στόπερ και στο καλύτερο δίδυμο μέσων του εφετινού πρωταθλήματος, βρήκε πολύτιμη έξτρα βοήθεια από τον Βάργκα και όταν επέστρεψε και ο Ζίνι… ήταν υπερπλήρης επιθετικά (πολλοί έχουν λησμονήσει την απουσία του για μεγάλο χρονικό διάστημα). Είχε ελάχιστους τραυματισμούς, κατέθετε ένταση στο παιχνίδι της, έβρισκε σταδιακά όλο και πιο εύκολα το γκολ και το σημαντικότερο: δεν «έπεφτε», δεν απογοητευόταν μετά από τις «γκέλες» της!
Στηρίχθηκε ως επί το πλείστον σε έμπειρους παίκτες, πήρε σούπερ προσφορά από τον Στρακόσα, τον Ρότα, τον Κοϊτά και τον Πήλιο παρότι πολλοί τους υποτιμούσαν, βασίστηκε κυρίως στον περυσινό κορμό της, αλλά βρήκε λύσεις κατά διαστήματα από τον Μάνταλο, τον Περέιρα, τον Κουτέσα, τον Λιούμπισιτς, είχε και τις απογοητεύσεις της: Γκατσίνοβιτς, Γκρούγιτς, Ελίασον, Πενράις προσέφεραν λιγότερα από τα αναμενόμενα. Αλά ποιος νοιάζεται πια; Για τα μελλούμενα της Ενωσης θα έχουμε χρόνο να τα πούμε: ο κορμός υπάρχει, αλλά χρειάζεται σημαντικές και ουσιαστικές ενισχύσεις. Ο ΑΕΚζής μέσα σε 24 ώρες έζησε την απόλυτη απογοήτευση, ένα αλησμόνητο «άδειασμα» στον τελικό του BCL, που θύμισε εκείνο το απίθανο γύρισμα στον ημιτελικό του 1989, μετά τις μπουνιές Παναγιώτη Γιαννάκη – Κέβιν Μαγκί, στον ημιτελικό του Final – 4 και την επόμενη ημέρα την απόλυτη ηδονή. 0-1, 1-1, 2-1 στο 94′ και 1-1 ο Ντέλιας στο Φάληρο: κάρμα!
Οσο για τον Παναθηναϊκό! Για πρώτη φορά επί Μπενίτεθ μετά από το.. προηγούμενο ΑΕΚ – Παναθηναϊκός (4-0) έπαιξε ως μεγάλη και όχι ως μικρομεσαία ομάδα σε εκτός έδρας ντέρμπι. Με πολλές ελλείψεις, χωρίς εννέα παίκτες και με διαφορετικό σχήμα μετά από 16 σερί ματς, μπήκε στο γήπεδο για να πάρει το ματς. Για να το διεκδικήσει ως ίσος. Παίζοντας όπως μπορούσε επιθετικά. Οχι μίζερα, όχι παθητικά. Με πίεση, με συγκέντρωση, με αυτοπεποίθηση, με τρεξίματα και ταχύτητα από τα επιθετικά του νιάτα (Τετέι, Αντίνο, Παντελίδη). Θα μπορούσε να είχε δεχθεί περισσότερα από δύο γκολ (Λαφόν), θα μπορούσε να είχε σκοράρει περισσότερα από ένα, μα σε τελική ανάλυση το πιο σημαντικό για τους Πράσινους ήταν πως διαπίστωσαν ότι υπάρχει και ο… άλλος τρόπος.
Με 4-2-3-1, όχι με το «πετάξτε την μπάλα στον Τετέι» δόγμα, ψάχνοντας την ταχύτητα του Παντελίδη και του Αντίνο, παίζοντας κατά διαστήματα σε «ψηλά μέτρα», κοίταξε την πρωταθλήτρια στα μάτια. Μεγάλη η έλλειψη ποιότητας στη μεσαία γραμμή, χρειάζεται σούπερ ποιοτική αναβάθμιση στο κέντρο της άμυνας, αλλά όλα αυτά από την επόμενη εβδομάδα. Να δούμε πρώτα τι θα γίνει με τον Ράφα που σήμερα ήταν σε πάρα πολύ καλή βραδιά και ίσως κατάλαβε ότι ο Παναθηναϊκός μπορεί να παίξει καλύτερα, πιο παραγωγικά, πιο αποδοτικά, με αυτοπεποίθηση και επιθετικότητα, και μετά θα… αρχίσουν και τα πήγαινε – έλα.
ΑΝ μείνει ο Ράφα, θέλει να παίζει με 4-2-3-1 του χρόνου. Μα αυτό δεν αρκεί…
Υ.Γ.: Λυσάνδρου – Ριμπάλτα – Τζουρούδης: οι αφανείς βασικοί πρωταγωνιστές. Και πολλοί άλλοι, μα αυτοί οι σημαντικότεροι.
Πηγή: Gazzetta
