Του Αλέξη Σπυρόπουλου
Το πρώτο ματς της σεζόν, πάντοτε είναι το πιο δύσκολο ματς της σεζόν. Οπου/με όποιον και να παίζεις. Ενα παραπάνω, όταν είναι εκτός έδρας και (ενταγμένο) σε μία συνολική must-win συνθήκη. Θέλει ρεαλισμό, πρακτικό μυαλό, εξυπνάδα, εμπειρία. Και, πράγμα δυσεύρετο τον Ιούλιο, να ακούνε και να ακολουθούν τα πόδια και τα πνευμόνια. Πέρυσι να θυμίσω, πρώτο ματς της σεζόν, ο ΠΑΟΚ ηττήθηκε στο Δουβλίνο, ο Αρης ηττήθηκε στην Αστάνα, η ΑΕΚ ηττήθηκε στο Μόσταρ, ο Ολυμπιακός ήταν κι ευχαριστημένος με μία νίκη, ένα-μηδέν, επί της Νεφτσί στον Πειραιά. Υπ’ αυτό το πρίσμα και μόνον, έχει νόημα τώρα να δούμε τον Ολυμπιακό στη Χάιφα, τον ΠΑΟΚ στη Σόφια, τον Αρη με τη Γόμελ, τον Παναθηναϊκό (όταν έρθει η στιγμή) με τη Σλάβια. Ο,τι άλλο, είναι δίχως νόημα. Δηλαδή, ανόητο.
Ο Πέντρο Μαρτίνς στο Ισραήλ, πήγε στο πρώτο ματς της σεζόν με μια αξιοκρατική και λογική ενδεκάδα. Ποιοι (βλέπει αυτός κάθε μέρα στην προπόνηση πως) είναι στην καλύτερη αγωνιστική κατάσταση. Ποιοι (διαθέτουν τα χαρακτηριστικά για να) εξυπηρετούν καλύτερα τη σκοπιμότητα της βραδυάς. Σε επιλογές προσώπων/ρόλων και σε διαχείριση αγώνα, ο προπονητής αρίστευσε. Και οι μπακ έμειναν όσο ήταν το λογικό να μείνουν πίσω, σαν να έπαιζε η ομάδα, όχι με δύο σέντερ-μπακ και δύο ακραίους μπακ, αλλά με τέσσερις σέντερ-μπακ σε μια ευθεία. Και το 5-4-1 στα τελευταία δεκαπέντε λεπτά, έβγαζε νόημα. Και η διάγνωση ότι οι πρώτοι που έχασαν τα τρεξίματά τους ψηλά (Ζίνκερναγκελ και Αγκιμπού Καμαρά) ήλθε εγκαίρως, όσο εγκαίρως ήλθε (στην ανάπαυλα κιόλας) και η παρέμβαση/διόρθωση.
Και φυσικά επιβεβαιώθηκε η ιδέα ότι, αν υπάρχουν δύο άνθρωποι να σώσουν μία τέτοια παρτίδα, αυτοί είναι ο Τικίνιο Σοάρες και ο Μασούρας. Ο Ολυμπιακός πέρασε όλη τη νύχτα, ακουμπώντας στο γκολ της αυτοματοποιημένης συνεννόησής τους. Η ανάποδη κίνηση στον άξονα. Χαμηλά ο Βραζιλιάνος, που τράβηξε έξω τον αριστερό στόπερ. Ψηλά ο Ελληνας, που τράβηξε σε θέση στόπερ τον αριστερό μπακ. Τους σκότωσαν “στην καρδιά”. Ο Τικίνιο Σοάρες και ο Μασούρας ήταν οι λύσεις, δίχως να είναι ποτέ το πρόβλημα. Τώρα, αν στις τρέχουσες επιλογές δεν διατίθενται στον προπονητή κάποιοι που θεωρητικά θα μπορούσαν να εξυπηρετήσουν ακόμη καλύτερα τη σκοπιμότητα της βραδυάς, αυτό είναι μια άλλη συζήτηση για μια άλλη στιγμή.
Γενικώς, ας μη διαφεύγει, είναι ένα αρκετά παράξενο κόκκινο καλοκαίρι. Κεντρικά στελέχη της λειτουργίας του οργανισμού, αποχώρησαν. Υπεισήλθε επιπλέον, κι έφερε μια κάποια σύγχυση όσο να ‘ναι, η παράμετρος-Νότινγκαμ Φόρεστ. Ενυπάρχει η εξτρά πίεση, να μη μείνουν δεύτερη σερί χρονιά εκτός Τσάμπιονς Λιγκ. Παρατηρείται αισθητή δυστοκία στην απαλλαγή από συμβόλαια, σε πωλήσεις, σε προσλήψεις. Βλέπει κανείς τον πεινασμένο Κανέ, μια άριστη αγορά τριακοσίων χιλιάδων από τα περσινά παιγνίδια με τη Νεφτσί, να αρχίζει βασικός. Πολύ καλό για τον Κανέ, όχι τόσο καλό για τον Ολυμπιακό ότι ο Κανέ με το σπαθί του ξεκίνησε βασικός. Συνάγεται, ένδεια. Ο Κανέ δε, δύσκολα θα φέρει και σοβαρά χρήματα στο κλαμπ. Είναι ήδη 25 ετών, στα 26. Δεν είναι 19, στα 20. Αυτό που βλέπει κανείς, δεν απέχει πολύ από το ταβάνι του.
Από το 7′ είχαν, ο Ολυμπιακός το σκορ και η Μακάμπι τη μπάλα. Ο Ολυμπιακός δίχως τη μπάλα, έκλεινε και εξωθούσε τη Μακάμπι στα πλάγια βέβαιος για το ανώδυνο του πράγματος. Με χωροφύλακες τον Μανωλά και τον Σισέ, αλλά και τον Κανέ και τον Μ’Βιλά, και τον Βάτσλικ όταν χρειάστηκε, μια φορά…και το δοκάρι, όλα έμοιαζαν under control. Ξέφευγαν εκτός κοντρόλ, όσο χάνονταν τρεξίματα. Μετά το 30′ οι αποστάσεις των παικτών του Ολυμπιακού στον άξονα, άνοιξαν. Μετά το 60′-65′, αφού μεσολάβησαν οι προσωρινές επιδιορθώσεις στο ημίχρονο, επίσης οι αποστάσεις άνοιξαν. Η Μακάμπι ανέβασε ένταση, κέρδισε μέτρα, πίεσε και στο πλάι και κατά μέτωπον, “έδειρε” τον αντίπαλο σε πληθώρα επιθέσεων με τη μπάλα χαμηλά, εξαργύρωσε όλα τα αβαντάζ. Συν τοις άλλοις ένα μάλλον ακατανόητο ρίσκο που πήρε ο Ολυμπιακός ήταν, άλλο αν δεν κόστισε, σε ματς δίχως var να παίξει τόσο πολύ το όφσαϊντ.
Από το 30′ ως το 45′ και από το 60′-65′ ως το φινάλε, η Μακάμπι έδειξε ότι είναι πολύ καλά δουλεμένη ομάδα. Πλήρως και εις βάθος δουλεμένη. Σε open play, σε στατικές φάσεις, σε transition. Προφανώς δεν έχει τα μέσα, να διαθέτει πανάκριβες λύσεις ποιότητας. Σε ό,τι δουλεύεται ωστόσο, άλλο τι αγοράζεται, είναι θαυμάσιο σύνολο. Η εικόνα, κολακεύει τον προπονητή. Εφτασαν στην ισοφάριση, με ένα απίθανο γκολ που όμως ήταν η πιο πιθανή, στη ροή των γεγονότων, εξέλιξη. Ακόμη και σ’ εκείνη τη φάση, έχει σημασία ν’ αξιολογήσουμε πως, ενώ η “εύκολη λύση” στο ενενήντα-φεύγα ήταν να γεμίσουν μία σέντρα από δεξιά, εύκολη λύση…για τον Ολυμπιακό δηλαδή, αυτοί δούλεψαν τη μπάλα χαμηλά, κατά μέτωπον, στους μικρούς χώρους.
Οπως είπαμε για το ζήτημα των τρεχουσών διαθέσιμων λύσεων, έτσι και στο ζήτημα της συνδυαστικότητας, γενικώς της δημιουργίας παιγνιδιού, η συζήτηση αντιστοιχεί σε μια άλλη στιγμή. Το άσχημο για τον Πέντρο Μαρτίνς είναι ότι αυτή την “άλλη στιγμή” θα τη βρει μπροστά του, με μαθηματική ακρίβεια, είτε ο Ολυμπιακός προκριθεί τώρα με τη Μακάμπι Χάιφα είτε αποκλειστεί. Διότι εκείνο που προκύπτει ότι δεν αλλάζει ούτε κατά ένα ιώτα από πέρυσι, είναι η αντιτουριστική “ιδέα ποδοσφαίρου” με τις μεγάλες μεταφορές της μπάλας από πίσω…κι-άγιος-ο-θεός. Το μυαλό του προπονητή φαίνεται να παραμένει εγκλωβισμένο στην εμμονή ότι “δεν γίνεται αλλιώς”. Κάθε φορά που θα εμφανίζεται μια ομάδα με χαοτικά ανθυποπολλαπλάσιο οικονομικό υπόβαθρο που όμως θα δείχνει ότι εκείνο το “αλλιώς” δουλεύεται και γίνεται, η σύγκριση θα λειτουργεί εις βάρος του. Τον κύριο Μαρινάκη δε, δεν τον έχω για τύπο που μοιράζει δωρεάν λευκές επιταγές.
Να κλείσουμε, με κάτι για τον κύριο Μελισσανίδη. Δεν ψάχνει στόπερ, ψάχνει δύο βασικούς στόπερ, για την ΑΕΚ. Οπότε, μήπως να ρωτούσαν τη Μακάμπι Χάιφα, όχι πόσο κάνει ο Πλάνιτς αλλά πόσο κάνουν Πλάνιτς και Γκόλντμπεργκ μαζί; Ο Πλάνιτς όντως, είναι ένας καταφανής λίντερ της άμυνας. Ο παρτενέρ του ωστόσο, ο Γκόλντμπεργκ, 27 ετών, αριστερό πόδι, σωστό βγάλσιμο της μπάλας με την πρώτη πάσα, τέλεια συμπληρωματικός του Πλάνιτς, αυτός ήταν (σε σχέση με όσα ξέραμε…και με όσα δεν ξέραμε) η αληθινή αποκάλυψη.
Πηγή: Sport DNA
