Του Αλέξη Σπυρόπουλου
Ο Εσιεν, ο Λέσκοτ, ο Μπερμπάτοφ και ο Καγκάουα, δειγματοληπτικά μιλώντας, ήλθαν στη Σούπερ Λιγκ με, αθροιστικά, επτά τρόπαια Πρέμιερ Λιγκ (για να σταθώ μονάχα στα πιο λαμπερά) “κάτω από τη ζώνη” τους. Ενας πειρασμός, κατανοητός. Οταν έφυγαν από τη Σούπερ Λιγκ, ο Εσιεν πήγε στην Ινδονησία και αργότερα στο Αζερμπαϊτζάν. Ο Μπερμπάτοφ, στην Ινδία. Ο Λέσκοτ, έπαιξε δύο ματς στη Σάντερλαντ και αποσύρθηκε. Ο Καγκάουα, συνεχίζει στο Βέλγιο με τη Σιντ-Τράουντεν. Τράνζιτ!
Το δείγμα δικαιολογεί, το ίδιο όσο και στην περίιπτωση του Αρη με τον Ζερβίνιο, γιατί το πρώτο που ενστικτωδώς κάνεις σε τέτοιες επιλογές είναι να φυλάς τα ρούχα σου. Να περιμένεις, ελπίζοντας το καλύτερο. Συγχρόνως να προετοιμάζεσαι, για ένα θησαυρό που είναι πιθανό να βγει άνθρακας. Το κίνητρο ποδοσφαιριστών αυτής της εξέχουσας κατηγορίας, κάπου να συνεχίσουν να παίζουν, φυσικά είναι αντιληπτό. Κάποτε, ο Γιόχαν Κρόιφ πήγε στη Λεβάντε. Ο Γιόχαν Νέισκενς, στη Χρόνινχεν.
Οχι ακριβώς με θεαματική κατάληξη. Αλλη μία φορά, τώρα στην Ελλάδα, ο κορυφαίος των κορυφαίων Μαρσέλο. Η Σούπερ Λιγκ, μοιάζει ένα “ευρωπαϊκό άλλοθι”. Κοίτα, δεν πήγα στο MLS, δεν πήγα στη Μακρινή Ανατολή ή στην Αραβία, έμεινα στην Ευρώπη. Η ιστορία διδάσκει ότι συνήθως, απλώς το αναβάλλεις. Εν τέλει, εφόσον επιθυμείς να το συνεχίσεις, δεν το γλιτώνεις. Το MLS, την Ανατολή, την Αραβία, την Ωκεανία, whatever.
Γι’ αυτό και κανόνας είναι, η κλασική δέσμευση για τον ένα+ένα (χρόνο). Ενα χρόνο, βλέπουμε. Υστερα ο +1 χρόνος, το να ενεργοποιηθεί είναι η εξαίρεση. Περισσότερο από τα να προσλαμβάνει κανείς βιογραφικά και να πληρώνει παρελθόν, υποτίθεται πως έξυπνο είναι να προσλαμβάνει άμεση δυνατότητα στο παρόν και προοπτική στο μέλλον. Βάσει cv ας πούμε, η τετράδα Βρσάλικο, Μανωλάς, Παπασταθόπουλος, Μαρσέλο είναι το όνειρο. Είναι, όμως;
Με τα βιογραφικά, πρώτα έρχεται ο ενθουσιασμός, έπειτα οι άβολες ερωτήσεις. Πότε εντάσσεται, τι έκανε όλο το καλοκαίρι, πόσο χρόνο χρειάζεται (τη στιγμή που ο ορίζοντας δεν είναι π.χ. πενταετίας αλλά μόλις, κατ’ αρχάς, ενός έτους) για να μπει στα παιγνίδια. Με τον Μαρσέλο εν πάση περιπτώσει, ο Ολυμπιακός ήθελε. Μπορούσε. Το έκανε. Δεν έχει κάτι δραματικό να χάσει, στο φινάλε. Ει μη μόνο, την αμοιβή του Μαρσέλο.
Ζήτημα είναι τι θέλει και τι μπορεί, τι θα έχει καταφέρει έως ότου φύγει από την Ελλάδα, ο Μαρσέλο. Με αντικειμενικούς όρους, εάν ακόμη η μπογιά περνάει και μετράει στο τρέχον γίγνεσθαι, δεν θα ήταν πιο νορμάλ να εντασσόταν στη Νότινγκαμ Φόρεστ και να τη βοηθούσε στην ηράκλεια μάχη που η ομάδα έχει στους επόμενους μήνες μπροστά της, να υπερασπίσει το περίοπτο στάτους του “Πρέμιερ Λιγκ κλαμπ”;
Ο αλέγρος Μαρσέλο, με τη φλόγα του και την κλάση του, αβίαστα μπαίνει σε οποιοδήποτε ανά την υφήλιο debate για τον μεγαλύτερο αριστερό μπακ στα χρονικά του ποδοσφαίρου. Ολων των εποχών! Κατά βάθος, ένα δεκάρι που έπαιζε αριστερός μπακ. Ενας ακραίος που το δίλημμα μπακ ή εξτρέμ είχε βασανίσει προπονητές στη Ρεάλ, προτού δώσει την οριστική απάντηση σε αυτό, πριν καμιά δεκαριά χρόνια, ο Ζοζέ Μουρίνιο. Η οριστική λύση του Ζοζέ, ήταν η τελική εκτόξευση του Μαρσέλο.
Ιστορικά, ο Μαρσέλο άφησε πίσω υπερβαίνοντας τον πήχυ του “προκατόχου” Ρομπέρτο Κάρλος. Ο οποίος Ρομπέρτο Κάρλος παρεμπιπτόντως, έκλεισε την καριέρα του, ναι, καλά το μαντέψατε, μετά την Τουρκία και τη Ρωσία κάπου στην Ινδία. Ο Ρομπέρτο Κάρλος είχε τη μοναδική έκρηξη, κι εκείνο το απαράμιλλο σουτ που έκανε τερματοφύλακες+τείχος να κατουριούνται από φόβο προτού το εκτοξεύσει. Ο Μαρσέλο ωστόσο, έχει πιο πλούσιο τεχνικό ρεπερτόριο. Και πολύ υψηλότερη συνδυαστικότητα.
Η διαδρομή του Μαρσέλο από το peak προς τα πίσω, αναπόφευκτη για τον καθένα, χρονικά τοποθετείται μετά το Μουντιάλ 2018. Δεν έπαιξε στην Εθνική, έκτοτε. Στη Ρεάλ πέρυσι, οι δώδεκα συμμετοχές στο ισπανικό πρωτάθλημα ήταν μέσης διάρκειας (κάτω των) 45 λεπτών, οι δε μονάχα τρεις εμφανίσεις στο Τσάμπιονς Λιγκ ήταν μέσης διάρκειας (περίπου) 30 λεπτών. Η συχνότητα πέρυσι, κατ’ ουσίαν καθρεφτίζει ολόκληρη την πορεία στην προτέρα τριετία.
Το ευαγγέλιο-transfermarkt λέει πως η market value του Μαρσέλο, από το “ιστορικό υψηλό” των εβδομήντα εκατομμυρίων πριν πέντε χρόνια, σήμερα ανέρχεται σε τρία. Για τα ανελέητα μέτρα του Φλορεντίνο Πέρεθ που ξεζουμίζει ως την τελευταία σταγόνα και μετά, αδιακρίτως, ξεφορτώνεται στο ακριβές timing (Κριστιάνο Ρονάλντο, Σέρχιο Ράμος, Καζεμίρο) αφού πρώτα έχει κιόλας βρει τους επόμενους, ο Μαρσέλο…πολύ έμεινε στη Ρεάλ. Ισως επειδή είναι, απ’ όλους αυτούς, ο πιο ωραίος τύπος. Τυπάρα!
Ο Ολυμπιακός κλείνει (;) ένα ξέφρενο καλοκαίρι με ψώνια δίχως αρχή, μέση, τέλος. Δίχως σχέδιο, ειρμό, λογική. Κατέληξε Αύγουστο/Σεπτέμβριο να πασχίζει για να διορθώσει Μάιο/Ιούνιο. Τον Πεπ Μπιέλ, για τον Ζίνκερναγκελ. Τον δεύτερο Κορεάτη, για τον Αμπουμπακάρ Καμαρά. Η μανία, να παίρνεις. Και στο τέλος να μη υπάρχει ο χώρος για να τους βάλεις στις, ελληνικές ή ευρωπαϊκές, λίστες.
Μαζί με τις +20 μετεγγραφές της Νότινγκαμ Φόρεστ, η συμπάθειά μας πηγαίνει στους προπονητές που, πλέον, καλούνται να παραδώσουν αποτελέσματα. Και στον εκεί προπονητή, η συμπάθειά μας. Και στον εδώ.
Πηγή: Sport DNA
