Του Νίκου Παπαδογιάννη
Τα «γαμώτο» της βραδιάς είναι πολλά για τον Παναθηναϊκό και ξεχειλίζουν από τους τοίχους των παλαιικών αποδυτηρίων του Παλάου Μπλαουγράνα, αλλά όταν εξανεμιστεί η πίκρα οι «πράσινοι» θα αισθανθούν ότι η βραδιά της 15ης Οκτωβρίου πρόσθεσε πόντους στο ευρωπαϊκό τους ανάστημα.
Άσχετα με τους αστερίσκους της στιγμής, δεν είναι πολλές οι ομάδες που θα κοιτάξουν στα μάτια τη χρυσοποίκιλτη Μπάρτσα μέσα στο σπίτι της και θα αγγίξουν το ροζ φύλλο με 9 από τα 10 δάχτυλα.
Η βαθμολογία δεν πρόκειται φυσικά να επιβραβεύσει το «παραλίγο» της υπόθεσης, αλλά το πρόσημο για μια ομάδα που ακόμα ψάχνει την ταυτότητα και τις συντεταγμένες της είναι συνολικά θετικό.
Οι οπαδοί θα προτιμούσαν προφανώς το «1» στο 1-2 του Παναθηναϊκού να προέρχεται από νίκη στο ευρωελληνικό ντέρμπι, αλλά είναι οι εμφανίσεις του στο Χίμκι και στη Βαρκελώνη αυτή που υπενθυμίζουν (σε εαυτόν και αλλήλους) τη δυναμική του.
Στο ημίχρονο του αγώνα, ο Σαρούνας Γιασικέβιτσιους δήλωσε στο μικρόφωνο της Euroleague TV ότι «ο Παναθηναϊκός φαίνεται να θέλει το παιχνίδι περισσότερο από ό,τι η Μπαρτσελόνα». Και πράγματι, αυτό το συμπέρασμα έβγαινε στην άλλη άκρη της κρεατομηχανής.
Ο Γιώργος Βόβορας κέρδισε ξεκάθαρα τη μάχη της σκακιέρας από τον παινεμένο αντίπαλό του και ο ομάδα του έμοιαζε με καλολαδωμένη μηχανή, στο μεγαλύτερο διάστημα του παιχνιδιού.
Η αμυντική πειθαρχία του Παναθηναϊκού στα πρώτα 27-28 λεπτά ήταν κάτι το ασύλληπτο (με πιθανή εξαίρεση τον Φόστερ), οι αποφάσεις στην οργανωμένη επίθεση σωστές, η αναζήτηση του αιφνιδιασμού επίμονη, η ηρεμία ζηλευτή.
Αναζητώντας μία πεντάδα που θα ξεγύμνωνε την κάπως βαριεστημένη και σκουριασμένη επιθετική λειτουργία των Καταλανών, ο Βόβορας πέτυχε διάνα με μία ανορθογραφία.
Ο Κασελάκης επιστρατεύτηκε δίπλα στον Παπαπέτρου στη θέση «4», ο Μήτογλου μοναδικός ψηλός, ο Σαντ-Ρόος μοναδικός χειριστής στο πλευρό του ασυγκράτητου Φόστερ. Αυτό ήταν!
Από το 36-33 της ανάπαυλας μέχρι το 44-55 του 27ου λεπτού, ο Παναθηναϊκός έμοιαζε σαν να έπαιζε με παίκτη παραπάνω, απέναντι σε έναν αντίπαλο που δεν έβρισκε άλλη λύση παρά μόνο το μακρινό (και συχνά τραβηγμένο) σουτ.
Για καλή τύχη του Σάρας, ο Νικ Καλάθης πέτυχε περισσότερα τρίποντα από αυτά που ήλπιζαν οι «πράσινοι» όταν του έδιναν χώρο για να σουτάρει, ενώ ο Κάιλ Κούρικ βγήκε ορεξάτος από το πρόσφατο χειρουργείο του.
Τα έξι τρίποντα που πέτυχαν οι δυό τους (μαζί με δύο του Χίγκινς) όταν η ομάδα τους παρέπαιε κράτησαν τη Μπαρτσελόνα ζωντανή όσο ο Ντέιβις και οι άλλοι ψηλοί της έψαχναν τον μπούσουλα.
Ο Παναθηναϊκός άρχισε να υποχωρεί όταν έγιναν οι πρώτες -αναγκαστικές λόγω κόπωσης- αλλαγές και πέρασαν στο παιχνίδι παίκτες αμυντικά αδύναμοι: Νέντοβιτς, Ουάιτ, Παπαγιάννης. Το 44-55 έγινε 62-58 μέσα σε ένα σκάρτο πεντάλεπτο.
Ο Νέντοβιτς προσπάθησε να κρατήσει τον Παναθηναϊκό όρθιο με ηρωικό μπάσκετ μετά την αποβολή του Παπαπέτρου (στο 63-62), αλλά ήταν ευλογία και κατάρα μαζί. Για κάθε τρίποντο ανάσα που έβαζε, ο Σέρβος σπαταλούσε άλλες 1-2 επιθέσεις, ενώ έμπαζε νερά και στην άμυνα.
Όσοι είδαν μόνο το τελευταίο δεκάλεπτο μπορεί να τσουγκρίζουν στην υγειά του προικισμένου σκόρερ, αλλά ο Παναθηναϊκός χρειάστηκε να κουβαλήσει τον Νέντοβιτς στις πλάτες του επί 35 λεπτά, ποντάροντας στο ξύπνημά του.
Στα 27:44 της συμμετοχής του Σέρβου, η Μπαρτσελόνα πέτυχε 31 πόντους παραπάνω από τον Παναθηναϊκό! Ολογράφως, τριανταέναν.
Τουλάχιστον βέβαια αυτός είχε την προσωπικότητα και το τσαγανό για να πάρει σχεδόν όλες τις προσπάθειες στο τέλος…
«Ο Παναθηναϊκός ήταν πιο φρέσκος από εμάς, διότι δεν είχε αγώνα την Τρίτη», είπε στο τέλος ο Γιασικέβιτσιους. Αυτό ακούγεται σαν μισή αλήθεια, αφού το κουπί το τράβηξαν μόλις 7 παίκτες, μετά και τον τραυματισμό του Σάικς στο α’ ημίχρονο.
Η Μπαρτσελόνα μπορεί να έπαιξε με σοβαρές απουσίες (Μίροτιτς, Κλαβέρ, τελικά και Αμπρίνες), αλλά με τον παρά της είχε την πολυτέλεια να βγάλει την παράταση με ξεκούραστους παίκτες αξίας, όπως ο Χάνγκα που πέτυχε δύο κρίσιμα τρίποντα.
Οι 22 πόντοι των Καταλανών στο έξτρα πεντάλεπτο λένε όλη την αλήθεια για το ρεζερβουάρ των δύο αντιπάλων. Σε ολόκληρη την τέταρτη περίοδο, η ίδια Μπάρτσα πέτυχε μόλις 17, ενώ στην τρίτη 22.
Όπως εξελίχθηκε το παιχνίδι, πήγαν να γίνουν ήρωες για τον Παναθηναϊκό (σε δεύτερο πλάνο βέβαια) παίκτες από τους οποίους ουδείς περίμενε πολλά.
Για τον Λεωνίδα Κασελάκη, που έβαλε 3/3 βολές (και ένα μακρινό σουτ νωρίτερα) με θράσος χιλίων καρδιναλίων, αυτό ήταν μόλις το τρίτο παιχνίδι της καριέρας του στην Euroleague. O Άαρον Ουάιτ, που έβγαλε τη δύσκολη άμυνα αμέσως μετά στον Χίγκινς, ήταν ο χειρότερος παίκτης του γηπέδου.
Δεν ήταν γραφτό, να πανηγυρίσει κάποιος από τους δύο. Ο Παναθηναϊκός γλίστρησε ή μάλλον σκόνταψε στο τελευταίο εμπόδιο, όπως κάποια, κάποτε, μερικά χιλιόμετρα παραπέρα.
Και δεν είναι να πεις, ότι το συγκεκριμένο Παλάου ήταν πεδίον δόξης λαμπρόν, όσο ο Καλάθης φορούσε τα πράσινα και όχι τα μπλαουγκράνα. Η αποψινή ήττα ήταν η 10η σερί του Παναθηναϊκού στο άντρο της Μπάρτσα.
Το αμυντικό πλάνο του Γιώργου Βόβορα, όπου ο σέντερ βγαίνει στην περιφέρεια για να βοηθήσει στα μαρκαρίσματα, μπορεί να ανέδειξε κάποιες κρυμμένες αρετές του Μήτογλου (που είχε +17 στο +/-) ή και του Παπαγιάννη, αλλά υποχρέωσε τους ημίψηλους σε πολλά φάουλ, στις διεκδικήσεις των ριμπάουντ.
Έστω και έτσι, έστω και με τον Παπαπέτρου παροπλισμένο από νωρίς, ο Παναθηναϊκός απείχε δύο κλικ από το μεγάλο διπλό.
Εάν ο Παπαγιάννης προστάτευε καλύτερα τη μπάλα στο αμυντικό ριμπάουντ μετά το άστοχο σουτ του Ερτέλ στο 73-72, πριν του κλέψει δηλαδή τη μπάλα ο πονηρός Καλάθης, οι «πράσινοι» θα απείχαν ένα δίποντο από τον θρίαμβο.
Και τότε μπορεί ο Νέντοβιτς να καθόταν με σαρδόνιο χαμόγελο στον θρόνο της βραδιάς.
Πηγή: Gazzetta
