Του Βασίλη Σαμπράκου
Διαβάζεις πάρα πολλά για τις εκτελέσεις του Μέσι. Για την μέθοδο που έχει υιοθετήσει και έχει αναπτύξει τόσο που να φτάνει να την τελειοποιεί. Για την επιστήμη της φυσικής, τους νόμους της, και την εφαρμογή τους στα χτυπήματα του Μέσι. Για το Magnus Effect, το φαινόμενο κατά το οποίο η περιστροφή της μπάλας παράγει μια δύναμη κάθετη στη γραμμή κίνησης, επηρεάζοντας έτσι την τροχιά, ένα φαινόμενο που είναι προϊόν πολλών φαινομένων, συμπεριλαμβανομένης της αρχής του Μπερνούλι: Η πίεση στην κάτω επιφάνεια της μπάλας είναι μεγαλύτερη από την πίεση στην ανώτερη επιφάνεια, με αποτέλεσμα μια τροχιά καμπύλης δύναμης της μπάλας., όπως ανέλυσε το τμήμα Φυσικής του Πανεπιστημίου της Βαρκελώνης προ μηνών στην Marca. Διαβάζεις για τα αποτελέσματα της αλλαγής στην μέθοδο των χτυπημάτων, που είναι θεαματικά στην εξέλιξη του χρόνου και ειδικά στις δύο τελευταίες σεζόν. Μελετάς την ανάλυση της αλλαγής που έκανε στον τρόπο που τοποθετεί το πόδι στήριξης, το δεξί, προτού χτυπήσει με το αριστερό τη μπάλα. Το πόδι του Μέσι έχει γωνία 50 μοιρών με το έδαφος. Φυτεύει ολόκληρο το πέλμα στο έδαφος πριν χτυπήσει την μπάλα, για να εξασφαλίσει την σταθερότητα και τον έλεγχο στην εκτέλεση. Κι ύστερα, για να βελτιώσει την ακρίβειά του, ο Μέσι τεντώνει τους ώμους και το στήθος του προκειμένου να επιτύχει το ιδανικό χτύπημα την μπάλα, τοποθετώντας το σώμα του σε μια πιο συμπαγή θέση.
Ο Μέσι άλλαξε τεχνική στα χτυπήματά του πριν από περίπου δύο χρόνια. Στα προγενέστερα χτυπήματά του χρησιμοποιούσε άλλη μέθοδο: στήριζε το βάρος του στην εξωτερική πλευρά του δεξιού ποδιού, με το οποίο πατάει προκειμένου να εκτελέσει με το αριστερό. Στην εξέλιξη του χρόνου, με τις συμβουλές έφτασε στο συμπέρασμα ότι αυτή η στάση του κόστιζε στην σταθερότητα και τον έλεγχο των χτυπημάτων του. Αλλαξε το πάτημα, άλλαξε τη θέση του σώματος πριν από το χτύπημα, άλλαξε και τη στροφή του σώματός του κατά το χτύπημα, κάνοντάς την πιο “συμπαγή” συγκριτικά με πριν. (την αλλαγή μπορείς να την δεις αν παρατηρήσεις τη φωτογραφία).
Διαβάζεις ότι ο Μέσι δεν εκπαιδεύτηκε στις εκτελέσεις κατά την περίοδό του στην Μασία, κι ότι δεν ήταν ανάμεσα στους εκτελεστές της τάξης του επειδή υπήρχαν πιο αποτελεσματικοί εκτελεστές. Ακούς από τον ίδιο ότι επένδυσε στις εκτελέσεις των φάουλ επειδή του δημιουργούν λιγότερο άγχος συγκριτικά με τα πέναλτι, διότι αισθάνεται μικρότερη πίεση, μιας που ουδείς είχε, τουλάχιστον μέχρι πρότινος, την απαίτηση από τον εκτελεστή να ευστοχεί στα φάουλ, δηλαδή την απαίτηση που υπάρχει στο πέναλτι. Διαβάζεις ύστερα τη σκέψη του, που σου εξηγεί ότι όλο αυτό το ρεπερτόριο με τις διαφορετικές εκτελέσεις προέκυψε από την επιθυμία του να δημιουργεί σύγχυση στον τερματοφύλακα πριν από την εκτέλεση. Η ιδέα του ήταν ότι θα αύξανε τις πιθανότητες να νικήσει τον τερματοφύλακα αν τον έβαζε στην κατάσταση της αβεβαιότητας για το πού θα στείλει τη μπάλα. Και κάπως έτσι άρχισε να εναλλάσσει τις επιλογές του και να μην επιδιώκει διαρκώς να περνά τη μπάλα πάνω από το τείχος, που είναι η αγαπημένη του εκτέλεση. Στην πορεία άρχισε να δοκιμάζει να σκάβει τη μπάλα, ή να την περνά κάτω από το τείχος, να της βάζει περισσότερο φάλτσο ή μεγαλύτερη δύναμη, ή να την περνά έξω από το τείχος, πάντοτε με στόχο να μπερδεύει την αντίπαλη άμυνα και ειδικά τον τερματοφύλακα.
Τον ακούς να μιλά μπροστά στην κάμερα μετά από κάθε επιτυχημένη εκτέλεση και να επαναλαμβάνει το “ήμουν τυχερός” προτού εξηγήσει πολύ απλοϊκά τη σκέψη του για το χτύπημα, και το μυαλό σου τα ρίχνει όλα “στο ταλέντο” ή στην καλή εκπαίδευση που είχε στον καιρό του στη Μασία. Κι ύστερα η μελέτη σου διαλύει αυτή την αίσθηση, ή τουλάχιστον την προσαρμόζει στο πραγματικό μέγεθός της. Ναι, όπως θυμούνται οι συμπαίκτες του στη Μασία, του ήταν πάντοτε εύκολο να εκτελέσει οποιαδήποτε άσκηση με τη μπάλα, ακόμη και αυτές με τον μεγαλύτερο συντελεστή δυσκολίας, αλλά αυτό δεν ήταν αρκετό για να γίνει σπεσιαλίστας στα φάουλ. Το “μυστικό” ήταν και είναι οι αμέτρητες εκτελέσεις που άρχισε να κάνει, βάζοντας πλαστικό τείχος, πριν και μετά από το τέλος κάθε προπόνησης. “Τον παρατηρείς σε κάθε προπόνηση να εκτελεί με μεγάλες απαιτήσεις από τον εαυτό του για την ευστοχία του, και να διατηρεί πολύ υψηλά τα ποσοστά στην ευστοχία του”, όπως είπε πριν από λίγο καιρό ο Σέρχιο Μπουσκέτς. Ο Μέσι απαντά με χαμόγελα κάθε φορά που βρίσκεται μπροστά σε μια δημοσιογραφική ερώτηση για τα στοιχήματα που παίζουν στις προπονήσεις, συνήθως με τον Σουάρες, στις εκτελέσεις των φάουλ, αλλά εκεί κρύβονται τα βασικότερα συστατικά της συνταγής για την αξιοποίηση αυτού του αστείρευτου ταλέντου. Πολλή δουλειά, με μεγάλες απαιτήσεις από τον εαυτό του.
Περίπου πέντε χρόνια πίσω, την άνοιξη του 2014 είχα βρεθεί στη Βαρκελώνη να ακούω τον Αντρές Ινιέστα να εξηγεί, σε μια συζήτηση με έναν σχεδιαστή ποδοσφαιρικών παπουτσιών, το πόσο προσεκτικός είναι ο Μέσι στα υλικά και την κατασκευή του παπουτσιού που φορά προκειμένου να αισθάνεται ότι αυτά του εξασφαλίζουν την καλύτερη επαφή με τη μπάλα και την τελειοποίηση των χτυπημάτων του. Ο Μέσι μπορεί να αδυνατεί, ή να μη θέλει να εξηγήσει με επιστημονική τεκμηρίωση τα χτυπήματά του στον δημόσιο λόγο του, αλλά η δουλειά που κάνει όταν προπονείται στις εκτελέσεις είναι επιστημονική. Στη σκέψη, στον πειραματισμό, στην επιμονή, στις προσαρμογές των χτυπημάτων, σε όλα.
Από την πρώτη φορά που πήρε την ευθύνη μιας εκτέλεσης φάουλ, την περίοδο 2006-’07 μέχρι την πρώτη φορά που πανηγύρισε γκολ από φάουλ μεσολάβησαν τρεις σεζόν και δεκατρείς εκτελέσεις. Σε όλο αυτό το διάστημα ο Μέσι συνέχιζε να εκτελεί αμέτρητα φάουλ και να σουτάρει εκτός περιοχής με στημένη τη μπάλα δίχως τείχος πριν και μετά από τις προπονήσεις. Κι όταν άρχισε να ακούει, προ τριετίας, συμβουλές για την αλλαγή της αγωνιστικής νοοτροπίας του προκειμένου να παραμείνει το ίδιο αποτελεσματικός και επιδραστικός στο παιχνίδι μειώνοντας συγχρόνως τα τρεξίματα και τις σώμα με σώμα μονομαχίες που του προκαλούν τη φθορά στις αρθρώσεις, άρχισε να επενδύει μεγαλύτερο κομμάτι της καθημερινής εξάσκησής του στα φάουλ με στόχο την τελειοποίηση των χτυπημάτων του. “Εχω αρχίσει να κάνω επιπλέον δουλειά στις εκτελέσεις των φάουλ, προπονούμαι σε αυτές σε κάθε ευκαιρία”, έλεγε τον Μάιο του 2016 στο ESPN.
Ναι, είναι ο Μέσι, ο κορυφαίος όλων των εποχών, αλλά μη τα ρίχνεις όλα “στο ταλέντο”. Μη τα κάνεις όλα κρεμαστάρια. Είναι ο Μέσι, επειδή έγινε ο Μέσι. Η μηχανική του, η αυτοπεποίθησή του, οι επινοήσεις, τίποτα δεν είναι της στιγμής. Είναι όλα τους βγαλμένα από τις παραστάσεις και τις εμπειρίες του. Από τη δουλειά του. Αυτά που σηκώνουν όλους εμάς από τον καναπέ, εκείνος και αυτοί που δουλεύουν μαζί του τα έχουν δει πολλές φορές να συμβαίνουν σε ιδιωτική προβολή, στις προπονήσεις. Στο εργαστήριο των πειραμάτων μιας αυθεντικής διάνοιας του ποδοσφαίρου.
Πηγή: Gazzetta
