Του Παναγιώτη Παλλαντζά
Για κάποιον αδιευκρίνιστο λόγο, αφού δεν συμφωνούμε πουθενά, όταν καν για τον Ντιέγκο όσο κι αν το αρνείται ότι έχει αλλαξοπιστήσει, με τον Καραμάνο τα πάμε τόσο καλά ώστε ποτέ να μην προκαλέσει νεύρα ή απογοήτευση με κάτι που θα ζητήσει για το FourFourTwo. Γι’ αυτό και η οδηγία «μέχρι το Σάββατο πρέπει να γράφουμε μόνο για τον τελικό», ήταν σοκ. Οχι μεγαλύτερο από αυτό που παθαίνεις όμως, όταν σκέφτεσαι τι να γράψεις για αυτό τον τελικό και καταλήγεις να υμνείς τους Ιντερίστι για το πώς το είδαν το θέμα πριν 15 χρόνια…
Στις 28 Μαΐου 2003 οι ιταλικοί κινηματογράφοι είχαν γνωρίσει μεγάλες δόξες. Αδιάφορο για όλους το τι ταινίες έπαιζαν. Οι τιφόζι των Νερατζούρι είχαν βρει τον τρόπο για να δείξουν την αδιαφορία τους ή την πίκρα τους για το ζευγάρι του τελικού. Τι Μίλαν, τι Γιουβέντους… Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα, οπότε για ποιο λόγο να μπεις στη διαδικασία να βασανίζεσαι 90 λεπτά επειδή δεν ξέρεις τι θες και γιατί; Σινεμά και όλα καλά. Εβλεπαν μπροστά. Βασικά, αν είσαι Γιουβεντίνος, αν είσαι οπαδός Γιουβεντίνος όσο κι αν έχεις πιάσει τον εαυτό σου να χαλαρώνει πολύ σε πολλά θέματα και σε λένε και Παλλαντζά, γιατί ο καθένας μιλάει για τον εαυτό του, είσαι σε μια τέτοια κατάσταση τώρα. Βασικά ήσουν και το 2005, σε μια βραδιά που σε μπέρδεψε ακόμη περισσότερο στο τέλος. Στην αρχή της, πάντως, είχες τον Γιάννη τον Νικολακάκη να λέει μπροστά σε δέκα άτομα ότι «θα προηγηθεί η Μίλαν 3-0 και η Λίβερπουλ θα το κάνει 3-3 και θα το πάρει στα πέναλτι». Δυστυχώς δε θυμάσαι να έχει προβλέψει ποτέ κάποιο έτος, έστω μακρινό, για κατάκτηση της Γιούβε…
Για τη Ρεάλ, πάντως, δε χρειάζεται να είσαι προφήτης. Εχει τόσα χρόνια που πάει στη χειρότερη στους “4” και την τελευταία 5ετία είναι η καλύτερη ομάδα της Ευρώπης. Αυτό, αυτομάτως, είναι και ο λόγος που την κάνει αντιπαθητική. Ψέματα. Η Ρεάλ είναι αντιπαθητική επειδή είναι το μεγαλύτερο κλαμπ και επειδή πήρε αυτό το πέναλτι στη ρεβάνς με τη Γιουβέντους. Δεν εννοείς το αν ήταν ή όχι, μπορείς να σταθείς στο αν δίνεται ή όχι. Και το πρόβλημα είναι ότι αυτή τη στιγμή ή αυτά τα χρόνια δίνεται στη Ρεάλ και όχι στη Γιούβε. Για να μην υπάρχουν παρεξηγήσεις, δεν υπάρχει κλάμα σε αυτό, αλλά ζήλεια. Από την στιγμή που πιστεύεις ότι το 50%-50% δεν υπάρχει σε κανένα επιχειρηματικό πεδίο, είσαι μάλλον αφελής αν πιστεύεις ότι υπάρχει στο σημερινό ποδόσφαιρο, το οποίο είναι πιο business από ποτέ. Επειδή, επομένως, θεωρείς ουτοπικό το να νικήσει σε κάποιος σε οποιοδήποτε επίπεδο πηγαίνοντας πάντα και μόνο με το σταυρό στο χέρι, ζηλεύεις επειδή ο άλλος αποδεικνύεται πιο δυνατός από σένα. Αγωνιστικά, ναι, αλλά και εξωαγωνιστικά αν χρειαστεί. Γιατί δε θα χρειαστεί πάντα.
Αυτό που το κάνει χειρότερο, είναι ότι συμβαίνει ενώ είναι χορτασμένοι. Η Ρεάλ κυνηγούσε για χρόνια το 10ο και από την στιγμή που το πήρε έφτασε στα 12 αμέσως και απέχει 90 λεπτά από το 13ο. Το 4ο μέσα σε 5 χρόνια. Για ποιο λόγο επομένως δεν βλέπει κανείς το χέρι του Μαρτσέλο με την Μπάγερν; Δεν ξέρεις. Επειδή δεν είσαι τρελός, καταλαβαίνεις ότι ακριβώς το ίδιο μπορεί να σε ρωτήσει ο Ιντερίστα για την μη αποβολή του Πιάνιτς ή κάποιος άλλος για κάτι άλλο. Οταν πάρεις απάντηση στο “γιατί πάντα οι Ισπανοί ρε παιδιά;”, θα τη μεταφέρεις και στους υπόλοιπους και έτσι όλοι θα νιώθουμε καλύτερα.
Γενικά, μάλλον δε χρειάζεται να εξηγήσεις γιατί δε θες να δώσεις και την ευχή σου στη Ρεάλ για νίκη, αλλά αν τα καταφέρει πάλι, θα τον έχει και το χαβαλέ του. Με τους οπαδούς της Μπαρτσελόνα βασικά, οι οποίοι είναι οι έτεροι στην Ευρώπη που έχουν χαρεί τόσο όσο οι αιώνιοι αντίπαλοι τους τα τελευταία πάρα πολλά χρόνια. Κι αφού επηρεάζονται τόσο πολύ οι μεν από τους δε και το αντίστροφο, αφού οι καταλανικές και οι μαδριλένικες εφημερίδες μαλώνουν για το ποιος ευνοείται περισσότερο και ποιος λιγότερο, τουλάχιστον σκέφτεσαι ότι θα χαλαστούν αυτοί. Κάτι είναι κι αυτό.
Με τη Λίβερπουλ από την άλλη πλευρά, η μαλακία, ή αλλιώς το κρίμα, είναι ότι σε τέσσερις μέρες θα είναι 29 Μαΐου. Και αφού είναι 29 Μαΐου θα δεις φωτογραφίες, θα δεις βίντεο, θα νιώσεις ξανά τα ίδια συναισθήματα και θα καταλάβεις ότι δεν μπορείς να τους υποστηρίξεις ποτέ. Αδικο; Μπορεί ναι, αφού είσαι σίγουρος ότι στις εξέδρες του Anfield δεν συχνάζει πλέον κανείς από όσους ήταν στις Βρυξέλλες τότε, ενώ έζησαν τον ίδιο πόνο -και ήταν εξίσου άδικο- στο Χίλσμπορο. Από την στιγμή όμως που στο 39ο λεπτό κάθε αγώνα φωνάζεις μαζί με την curva, έστω από μέσα σου αφού δεν μπορείς να είσαι εκεί, το «odio Liverpool», είναι μάλλον υποκριτικό να γράψεις ότι τους εύχεσαι να το σηκώσουν. Και είναι κρίμα, πραγματικά, γιατί σε διαφορετική περίπτωση δε θα δίσταζες να πάρεις το μέρος τους. Επειδή γουστάρεις τον προπονητή, επειδή είναι το αουτσάιντερ, επειδή είναι απέναντι Ισπανοί, επειδή είναι πάντα ωραίο να βλέπεις να φτάνει στον τελικό της κορυφαίας διοργάνωσης μια μεγάλη ομάδα που δεν είναι στα χρυσά χρόνια της, επειδή είναι ωραίο να βλέπεις μια μεγάλη ομάδα να διατηρεί ή να τιμάει το όνομα της.
Το κακό είναι ότι αυτή η μεγάλη ομάδα είναι αγγλική. Και οι “Αγγλοι” στην Ελλάδα δεν παλεύονται. Απλά δεν παλεύονται. Μπορεί να ακούσεις την πιο απίθανη δικαιολογία για τους λόγους που αποτυγχάνουν όταν αποτυγχάνουν, μπορεί να δεις την μεγαλύτερη αλαζονεία όταν κάτι πάει καλά, χωρίς αυτή να δικαιολογείται με οποιοδήποτε τρόπο. Στη χώρα που ζούμε η Premier League είναι πάντα το καλύτερο πρωτάθλημα όλων, οι ποδοσφαιριστές που παίζουν εκεί είναι οι καλύτεροι όλων, η εθνική τους ομάδα για κάποιο λόγο λογίζεται σαν μέγεθος ή ακόμη και σαν ένα από τα φαβορί στις μεγάλες διοργανώσεις, γενικά στην Ελλάδα πρέπει πάντα να θαυμάζεις ή να ζηλεύεις κάτι που έχει σχέση με Αγγλία, όταν μιλάμε για ποδόσφαιρο. Κι επειδή δυσκολεύεσαι να βρεις οτιδήποτε τέτοιο, πλην του marketing, δυσκολεύεσαι να χαρείς και με τη χαρά τους. Αυτό δε σημαίνει ότι θες την αποτυχία τους, απλά δεν μπορείς να τους υποστηρίξεις.
Και μπορεί να μη βρίσκεις λόγο για να υποστηρίξεις κιόλας τη Λίβερπουλ, αλλά όπως στην περίπτωση της Ρεάλ, έτσι κι εδώ, μπορείς να βρεις παρηγοριά αν γίνει το “κακό”. Ζοσέ Μουρίνιο… Ο φιλόσοφος Πεπ πήρε το φετινό πρωτάθλημα και χτίζει ομάδα, ο Κλοπ θα έχει πάρει το Champions League, ο Κόντε πήρε πέρυσι πρωτάθλημα και φέτος κύπελλο in his face και ο Πορτογάλος θα είναι με το Europa League που κάποτε απαξίωνε. Και να σκεφτείς ότι το καλοκαίρι του 2016 το κλίμα που υπήρχε ήταν ότι ο παλιός στο Νησί Μουρίνιο περιμένει τους νέους για να τους δείξει πώς έχουν τα πράγματα…
Με λίγα λόγια, αν γινόταν να αναβληθεί ο τελικός, θα ήταν τέλειο. Αφού θα γίνει κανονικά, ο Κοντογεώργης θα πάρει ξανά την απάντηση «δεν ξέρω ούτε τι βλέπω, ούτε τι θέλω» και στην ερώτηση «ποιος να χάσει;» που κάνεις στον εαυτό σου, απαντάς… αυτός που θα παίξει καλύτερα. Ή, τουλάχιστον, ας κριθεί ο τελικός με ένα πέναλτι σαν κι αυτό, από κάποιον τελικό κυπέλλου Πρωταθλητριών της δεκαετίας του ’50…
Πηγή: Gazzetta – Four Four Two
