Του Αντώνη Καρπετόπουλου
Ο Παναθηναϊκός αποκλείστηκε από την Βαλένθια και βρίσκεται στην δυσάρεστη θέση να ζήσει το Final 4 ως διοργανωτής. Είναι μάλλον η χειρότερη εξέλιξη στην σεζόν του που μπορούσε να φανταστεί οπαδός του. Και γιατί ο επίλογος υπήρξε ο χειρότερος. Ο ΠΑΟ αποκλείστηκε με τρεις συνεχόμενες ήττες από μια ομάδα απέναντι στην οποία στα play off προηγήθηκε με 0-2. Χθες βράδυ μπήκε απλά η ταφόπλακα στα σχέδια του. Ο βαθμός δυσκολίας ήταν τεράστιος καθώς ποτέ στην Ευρωλίγκα δεν έχει προκριθεί από τα play off ομάδα κάνοντας τρεις νίκες εκτός έδρας. Αλλά η αποτυχία είναι αποτυχία: το πως έφτασε σε αυτή έχει ενδιαφέρον, αλλά τίποτα από όσα συνέβησαν δεν αποτελεί δικαιολογία.
Όπως πάντα σε αυτές τις ιστορίες υπάρχει το δέντρο και το δάσος. Το δέντρο είναι το χθεσινό ματς – ίσως και όλη η διαδικασία των play off. To δάσος είναι όλη η σεζόν του ΠΑΟ. Την οποία και προετοίμασε λάθος. Και τα λάθη πληρώνονται ακριβά.
Ο ΠΑΟ δεν έχασε την ευκαιρία να προκριθεί από τα play off χθες βράδυ όταν και γνώρισε μια ταπεινωτική ήττα στην Βαλένθια με 81-64 : την ευκαιρία την έχασε προφανώς στα δυο ματς στο ΟΑΚΑ γιατί υποτίμησε την δυσκολία, πίστεψε πως έχει προκριθεί μετά το αρχικό 0-2, αλλά κυρίως γιατί έμπλεξε σε περιπέτειες που δεν θα έπρεπε. Χθες επί της ουσίας δεν υπήρξε ματς. Ο ΠΑΟ, αφού ξεκίνησε μένοντας χωρίς καλάθι για περίπου πέντε λεπτά, κατάφερε να περάσει μπροστά με 16-17 στο ξεκίνημα του δευτέρου δεκαλέπτου. Εκεί ακριβώς έπαθε το δεύτερο επιθετικό του μπλακ άουτ μετά το αρχικό και έμεινε εκτός αγώνα. Η Βαλένθια, σουτάροντας επιεικώς απαράδεκτα (είχε 4 στα 20 τρίποντα στο ημίχρονο…) αλλά τρέχοντας σωστά, έφτασε την διαφορά στο +17 (35-18) λίγο πριν φύγει το ημίχρονο και ουσιαστικά έβαλε και τις βάσεις για την νίκη της: σε ένα κλειστό ματς στο οποίο ο Παναθηναϊκός πέτυχε όλους κι όλους 23 πόντους στο πρώτο ημίχρονο μια τέτοια διαφορά δεν γυρνάει. Ο ΠΑΟ είχε ένα ξέσπασμα φτάνοντας στο -6 στο τέλος του τρίτου δεκαλέπτου (56-50) με ένα τρομερό τρίποντο του Χουάντσο, αλλά η Βαλένθια που είχε αυτή την φορά τον Μπαντιό σε μεγάλη βραδιά (γιατί όλοι ασχολήθηκαν με τον Μοντέρο) πάτησε πάλι γκάζι πήγε στο +12 και η σεμνή τελετή έλαβε τέλος. Γιατί στα σπορ δεν καθορίζονται όλα από το κόστος των ομάδων, την προσωπικότητα και τα βιογραφικά των παικτών, ή τις όποιες εμπνεύσεις των προπονητών. Χρειάζονται πολλά άλλα που ο ΠΑΟ δεν είχε. Με πρώτη την σοβαρότητα.
Όπως και πέρυσι στους τελικούς
Οσα έχουν συμβεί στα ματς με την Βαλένθια θύμισαν πάρα πολύ όσα συνέβησαν πέρσι στους τελικούς της Α1. Όπως πέρυσι ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος ξύπνησε και συσπείρωσε τον Ολυμπιακό μετά την άνετη νίκη του ΠΑΟ στο πρώτο ματς των δύο στο ΟΑΚΑ, έτσι και φέτος αποφάσισε να μετατρέψει τα ματς με την Βαλένθια σε ένα είδος οne man show. Ο ΠΑΟ αντί να ασχοληθεί με το μπάσκετ άρχισε να ασχολείται με την τιμωρία του ιδιοκτήτη του, ενώ στην επικαιρότητα του υπήρχαν κάθε μέρα άλλες προβληματικές όπως το πως θα μπει αυτός στα ματς, το πως θα υπάρχουν στο ΟΑΚΑ φωτογραφίες του στις εξέδρες, το πόσο τον φοβάται η Ευρωλίγκα, το αν θα γίνει το Final 4 στο ΟΑΚΑ αν ο ΠΑΟ αποκλειστεί κτλ κτλ. Όλα αυτά αφενός θύμωσαν την Βαλένθια, που είδε στις συμπεριφορές αυτές προκλήσεις, και αφετέρου μεγάλωσαν την πίεση στον έτσι κι αλλιώς στρεσαρισμένο Παναθηναϊκό που χωρίς τον Σλούκα είχε μπροστά του κι ένα αγωνιστικό πρόβλημα που ποτέ δεν έλυσε. Αλλά το ζήτημα δεν ήταν τόσο αγωνιστικό: ήταν κυρίως ζήτημα έντασης. Όπως και πέρυσι στους τελικούς της Α1 ο ΠΑΟ βρέθηκε να παίζει όχι για να πιάσει ένα αγωνιστικό στόχο, αλλά για να δικαιώσει τον ιδιοκτήτη του. Που θα κέρδιζε την Ευρωλίγκα και θα την έβαζε σε ένα τραπεζάκι στο σπίτι του, που θα ανέβαζε τα λάβαρα και θα αντικαθιστούσε αυτά του Μποντιρόγκα, που έχει μάγκα δικηγόρο κτλ. Όταν το μπάσκετ πάει στην άκρη για να γίνουν σταυροφορίες προκύπτει αυτό το αποτέλεσμα. Το στρες γίνεται απερίγραπτο και το παραμικρό πρόβλημα γίνεται τεράστιο. Η Βαλένθια έπαιξε την σειρά για να προκριθεί. Ο ΠΑΟ έπαιζε για την δικαίωση του ιδιοκτήτη του που καταδιώκουν κάποιοι αόρατοι εχθροί που τον φοβούνται κτλ κτλ.
Ραντεβού με την ανασφάλεια
Το δεύτερο που φυσικά πληρώθηκε είναι η διαχείριση όλης της σεζόν. Ο ΠΑΟ από την ώρα που ανέλαβε το Final 4 έμοιαζε να θέλει να περάσουν μαγικά οι μήνες και να βρεθεί στον τελικό του ΟΑΚΑ να σηκώσει την κούπα. Στην πραγματικότητα ποτέ δεν δημιουργήθηκε μια ομάδα που να πάρει μέρος σε μια διοργάνωση: στο μυαλό λίγο πολύ όλων ήταν μια ομάδα που θα έχει παίκτες με προσωπικότητα ικανούς να κάνουν την διαφορά σε δυο ματς στο Final 4. Πριν το Final 4 υπάρχουν όμως ένα σωρό άλλες προτεραιότητες που όπως αποδείχτηκε δεν τις πήραν στα σοβαρά. Από την αρχή γίνονται προσθαφαιρέσεις χωρίς μεγάλη λογική. Ο ΠΑΟ πήγε από τον Βαλαντσιούνας στον Χόλμς και στον Γιούρτσεβεν, μετά έφυγαν και αυτοί για να γυρίσει ο Λεσόρ, μετά προστέθηκε ο Ντέιβις ενώ η ομάδα είχε ανάγκη από σέντερ, κι όταν ο Ναν χτύπησε φάνηκε ότι και η περιφέρεια της ομάδας έχει μετρημένες λύσεις: ο τραυματισμός του Σλούκα τις κατέδειξε, αλλά θα υπήρχε ανάλογο πρόβλημα ακόμα κι αν έλειπε ο Γκραντ ή ο Οσμαν πχ. Ο ΠΑΟ ήταν εύθραυστος αγωνιστικά κι αυτό φαινόταν από πέρυσι: πέρυσι αρκούσε ο τραυματισμός του Λεσόρ για να καταστραφεί η σεζόν του, φέτος οι απουσίες αρχικά του Ναν και στην συνέχεια του Σλούκα τον γέμισαν ανασφάλεια. Ο Παναθηναϊκός νόμιζ ότι έχει την μεικτή κόσμου απλά γιατί πλήρψσε κάποια μεγάλα συμβόλαια. Αποδείχτηκε πως έγιναν κατασκευαστικά πολλά λάθη. Ηταν τελικά πολύ ευθραυστος για να αντέξει την πίεση. Δεν έχασε. Κατέρρευσε. Η χθεσινή του ήττα έχει κάτι το συμβολικό.
Η διάλυση του Αταμάν
Το χειρότερο όμως στην διάρκεια της σεζόν ήταν η ίδια η διαχείριση του Αταμάν. Σε μια σεζόν με ένα τόσο μεγάλο στόχο όσο είναι η κατάκτηση της Ευρωλίγκας και μάλιστα στην έδρα σου ο προπονητής πρέπει να είναι ο Θεός σου – πόσο μάλλον όταν την Ευρωλίγκα την ξέρει και την έχει κερδίσει τρεις φορές σε πέντε χρόνια. Κι όμως την χρονιά που αυτό ήταν απαραίτητο ο Αταμάν έγινε το βασικό θέμα συζήτησης των οπαδών του ΠΑΟ από την αρχή της σεζόν χωρίς μάλιστα η διοίκηση της ομάδας να είναι προσπαθήσει σοβαρά αυτή την συζήτηση να την σταματήσει. Δημιουργήθηκε – και μάλιστα νωρίς – η εντύπωση πως θα τον διώξουν, κανείς δεν είπε ποτέ πως καμία ομάδα δεν φτάνει στο Final 4 αλλάζοντας προπονητές κτλ. Γιατί συνέβησαν όλα αυτά; Γιατί στον ΠΑΟ η ιεραρχία δεν προβλέπει προπονητές: πριν να ρθει ο Αταμάν στα χρόνια του Δημήτρη Γιαννακόπουλου ο ΠΑΟ άλλαζε δυο- τρεις το χρόνο. Για μια μεγάλη μερίδα του κόσμου ο προπονητής είναι κάποιος που απλά υπάρχει για να φταίει κάποιος μετά από ήττες.
Ο Αταμάν έχει κακό Τύπο από την πρώτη μέρα που ήρθε εδώ – πρώτα από όλα γιατί είναι Τούρκος, αν ήταν Σέρβος πχ θα τον αντιμετώπιζαν ως αυθεντία. Φέτος έπρεπε να δίνει εξετάσεις ικανοτήτων σχεδόν σε κάθε ματς: αποδείχτηκε ότι αυτή η πίεση στο τέλος τον κατέβαλε. Στα ματς με την Βαλένθια και μολονότι ξεκίνησε με δυο νίκες όλη η συμπεριφορά του ήταν προβληματική. Τσακώθηκε με τον Μαρτίνεθ, ακύρωσε συνεντεύξεις Τύπου, έφτασε να κάνει δηλώσεις υπεράσπισης του ιδιοκτήτη λες κι αυτό ήταν το ζητούμενο. Χθες το κερασάκι στην τούρτα ήταν η επίθεση στον Σορτς: δεν τον ήθελε ποτέ, αλλά σαφώς και το πέμπτο ματς των play off δεν είναι η καλύτερη στιγμή να το κάνει γνωστό. Αλλά τα νεύρα είναι νεύρα: όταν τα έχεις δύσκολα δεν σου θολώνουν το μυαλό. Ο Αταμάν σε μια κατάσταση που παράγει όλο και περισσότερο στρες μάλλον και πολύ άντεξε.
Ο ΠΑΟ δεν θα είναι στο Final 4. Eχει να μάθει πολλά από την αποτυχία του. Αλλά για να μάθεις πρέπει και να θες να μάθεις. Κι αν δεν μαθαίνεις από τις επιτυχίες, οι αποτυχίες απλά σε θυμώνουν περισσότερο…
Πηγή: Karpetshow
