Του Πολύδωρου Παπαδόπουλου
Ο Φράνκο Μπαρέζι ήταν μικρός στο ανάστημα, αλλά τεράστιος σε επιρροή. Ο «Piscinin», όπως τον αποκαλούσαν στο Μιλάνο, εξελίχθηκε στον απόλυτο ηγέτη μιας Μίλαν που έμεινε στην ιστορία ως μία από τις σπουδαιότερες ομάδες όλων των εποχών.
Πολλοί τον χαρακτήρισαν «αήττητο», όμως ο ίδιος απέφευγε πάντα να μιλά για προσωπικές επιτυχίες. Όταν τον ρωτούσαν πότε άρχισε να γίνεται «Invincibile», η απάντησή του ήταν χαρακτηριστική: «Όχι εγώ, όλοι. Εγώ ήμουν απλώς ο λίμπερο. Ήταν ο Σάκι, ο Καπέλο και η Ομάδα. Με κεφαλαίο γράμμα: Ομάδα».
Για τον Μπαρέζι, η δύναμη εκείνης της Μίλαν δεν βρισκόταν σε έναν ποδοσφαιριστή, αλλά στη συλλογική δουλειά, στην πειθαρχία και στη φιλοσοφία που είχε δημιουργηθεί στα αποδυτήρια. Ακόμη και στις ήττες, η νοοτροπία παρέμενε ίδια: «Χάσαμε, και λοιπόν; Συμβαίνει. Ποιος δεν χάνει; Εμείς όμως είμαστε η Μίλαν».
Η στιγμή που, σύμφωνα με τον ίδιο, γεννήθηκε η πραγματικά αξεπέραστη Μίλαν ήταν η ιστορική αναμέτρηση με τη Ρεάλ Μαδρίτης τον Απρίλιο του 1989. Το 5-0 στο «Σαν Σίρο» αποτέλεσε μια παράσταση τεχνικής, τακτικής, φυσικής κατάστασης και πνευματικής υπεροχής.
«Ήταν η τέλεια εμφάνιση», είχε πει ο Αρίγκο Σάκι. Και ο Μπαρέζι θυμόταν κάθε λεπτομέρεια εκείνης της βραδιάς: την ενδεκάδα, τον πάγκο, τους ανθρώπους που δημιούργησαν μια ομάδα που έμοιαζε να λειτουργεί σαν ένα σώμα.
Ο ίδιος είχε τον απόλυτο έλεγχο στην άμυνα. Με το χαρακτηριστικό σηκωμένο χέρι του καθοδηγούσε την παγίδα του οφσάιντ, οδηγώντας τους αντιπάλους σε αδιέξοδο. Η Ρεάλ βρέθηκε δεκάδες φορές εκτεθειμένη, ενώ ο Μπαρέζι έμοιαζε να γνωρίζει την εξέλιξη κάθε φάσης πριν αυτή συμβεί.
«Δεν ένιωθα καν την κούραση. Το γήπεδο μας ωθούσε. Ήμασταν σαν ένα σώμα», είχε αναφέρει για εκείνη τη βραδιά. Εκεί γεννήθηκε η αίσθηση ότι η Μίλαν του Σάκι μπορούσε να νικήσει οποιονδήποτε.
Ο αρχηγός της ευρωπαϊκής κυριαρχίας
Λίγες εβδομάδες αργότερα ήρθε η κορυφαία στιγμή: ο τελικός του Κυπέλλου Πρωταθλητριών στη Βαρκελώνη απέναντι στη Στεάουα Βουκουρεστίου. Το 4-0 χάρισε στη Μίλαν το πρώτο ευρωπαϊκό τρόπαιο μετά από 20 χρόνια και ο Μπαρέζι, ως αρχηγός, ήταν ο πρώτος που σήκωσε το κύπελλο στον ουρανό.
«Πολλοί με ρωτούν τι αισθάνεσαι εκείνη τη στιγμή. Για να το καταλάβεις, πρέπει να το ζήσεις», είχε πει. Για τον ίδιο, η πραγματική αξία αυτών των στιγμών έγινε αντιληπτή μόνο όταν απομακρύνθηκε από το γήπεδο.
Η Μίλαν εκείνης της εποχής χωρίστηκε ιστορικά σε δύο μεγάλες περιόδους: τους «Αθάνατους» του Σάκι και τους «Αήττητους» του Φάμπιο Καπέλο. Και στις δύο, ο ηγέτης παρέμενε ο ίδιος: Φράνκο Μπαρέζι.
Με τον Καπέλο, η ομάδα απέκτησε ακόμη μεγαλύτερη σταθερότητα. Η αμυντική της λειτουργία έγινε σχεδόν αψεγάδιαστη, με τη Μίλαν να μένει αήττητη για 58 συνεχόμενα παιχνίδια στο πρωτάθλημα και να δημιουργεί ιστορικά ρεκόρ.
Στις πέντε σεζόν με τον Καπέλο στον πάγκο, η Μίλαν κατέκτησε τέσσερα πρωταθλήματα, ένα Champions League, ένα ευρωπαϊκό Σούπερ Καπ και τρία ιταλικά Σούπερ Καπ. Ο Μπαρέζι παρέμεινε ο αρχηγός μιας ομάδας γεμάτης αστέρια, αλλά πάντα τόνιζε τη σημασία της αμυντικής τετράδας που δημιούργησε με τους Τασότι, Μαλντίνι, Κοστακούρτα και Φιλίπο Γκάλι.
Ο Αρίγκο Σάκι είχε πει κάποτε στον Μπαρέζι: «Φράνκο, παίξε την μπάλα. Κάθε φορά που κάνεις ένα μακρινό διώξιμο, με στενοχωρείς». Γιατί ο Ιταλός τεχνικός γνώριζε πως ο αρχηγός του μπορούσε να μετατρέψει την άμυνα σε δημιουργία.
Ο ίδιος ο Σάκι, σήμερα, τον περιγράφει ως έναν παίκτη μοναδικό: «Ο Φράνκο είναι το θάρρος. Είναι ο αρχηγός των αρχηγών. Η φανέλα της Μίλαν μπήκε κάτω από το δέρμα του».
Ο Φράνκο Μπαρέζι δεν ήταν απλώς ένας σπουδαίος λίμπερο. Ήταν η προσωποποίηση της Μίλαν. Ένας αρχηγός που δεν χρειαζόταν μεγάλα λόγια, γιατί μιλούσαν για εκείνον η παρουσία του, η ποιότητά του και η ιστορία που άφησε πίσω του.
Ο τελευταίος μεγάλος λίμπερο
Στα πρώτα χρόνια της καριέρας του συνυπήρξε με τον Γκαετάνο Σιρέα, έναν από τους πιο εκλεπτυσμένους και εμβληματικούς εκπροσώπους της θέσης του λίμπερο. Αν ο Σιρέα έδωσε στη θέση κομψότητα, καθαρό μυαλό και ποδοσφαιρική ευγένεια, ο Φράνκο Μπαρέζι την πήγε σε ένα νέο επίπεδο, μετατρέποντας τον λίμπερο σε έναν απόλυτο ηγέτη μέσα στο γήπεδο.
Ο Μπαρέζι δεν ήταν απλώς ο τελευταίος παίκτης της άμυνας. Ήταν ο ποδοσφαιριστής που διάβαζε το παιχνίδι πριν αυτό εξελιχθεί, που καθοδηγούσε τους συμπαίκτες του και που μπορούσε να ξεκινήσει μια επίθεση με μία μόνο πάσα. Συνδύασε την αμυντική συνέπεια με την τεχνική ποιότητα, την αντίληψη του χώρου με την ικανότητα να οργανώνει το παιχνίδι από πίσω, στοιχεία που σήμερα θεωρούνται απαραίτητα για έναν σύγχρονο στόπερ.
Ο χαρακτηρισμός «Kaiser Franz», προς τιμήν του Φραντς Μπεκενμπάουερ, δεν ήταν τυχαίος. Ο Μπαρέζι ενσάρκωσε μια νέα εκδοχή του λίμπερο, πιο επιθετική, πιο δημιουργική και πιο απαιτητική. Δεν περίμενε απλώς τον αντίπαλο, αλλά έβγαινε μπροστά, πίεζε, έκλεβε μπάλες και συμμετείχε ενεργά στην ανάπτυξη της ομάδας.
Η απόλυτη έκφραση αυτής της εξέλιξης ήρθε στη Μίλαν του Αρίγκο Σάκι. Σε ένα σύστημα που άλλαξε τη φιλοσοφία του ποδοσφαίρου, ο Μπαρέζι έγινε ο εγκέφαλος της άμυνας. Η υψηλή γραμμή, η οργανωμένη πίεση, το επιθετικό οφσάιντ και η απαίτηση για άμεση ανάκτηση της μπάλας είχαν ως σημείο αναφοράς τον αρχηγό των «ροσονέρι».
Η τετράδα Τασότι, Μπαρέζι, Κοστακούρτα και Μαλντίνι θεωρείται μία από τις κορυφαίες αμυντικές γραμμές στην ιστορία. Ωστόσο, ο Μπαρέζι ξεχώριζε επειδή έκανε κάτι περισσότερο από το να προστατεύει την εστία του: έδινε κατεύθυνση σε ολόκληρη την ομάδα.
Από τον Πίκι μέχρι τον Σιρέα, ο ρόλος του λίμπερο είχε σταδιακά εξελιχθεί. Ο Μπαρέζι αποτέλεσε την κορύφωση αυτής της διαδρομής, πριν το σύγχρονο ποδόσφαιρο οδηγήσει στην εξαφάνιση της κλασικής θέσης. Η κληρονομιά του, όμως, παραμένει ζωντανή. Δεν ήταν μόνο ένας μεγάλος αμυντικός της Μίλαν·ήταν ο άνθρωπος που απέδειξε ότι η άμυνα μπορεί να γίνει τέχνη.
Πηγή: Gazzetta
