Του Βασίλη Σκουντή
Δεν ξέρω εάν έπρεπε να αντιπαραβάλω τον Ζέλικο Ομπράντοβιτς με έναν (όχι προπονητή περιωπής), αλλά σούπερ σταρ του ποδοσφαίρου, που είναι κιόλας στην επικαιρότητα λόγω του Μουντιάλ 2026, ποιος θα τού ταίριαζε καλύτερα…
Ο Πελέ, ο Μαραντόνα, ο Κρόιφ, ο Ρονάλντο, ο Μέσι, κάποιος από αυτούς ή κάποιος άλλος…
“Εύρηκα, εύρηκα” όμως, όπως αλάλαζε περιχαρής ο Αρχιμήδης τρέχοντας γυμνός στους δρόμους των Συρακουσών, όταν επιβεβαίωσε την αρχή της Άνωσης….
Ο Μαραντόνα και το “Χέρι του Θεού”
Στον Ζοτς λοιπόν θα ταίριαζε περισσότερο ο Ντιέγκο Μαραντόνα, τουλάχιστον για τρεις λόγους…
- Πρώτον, αμφότεροι γεννήθηκαν το 1960, ο μεν “Βασιλιάς των δαχτυλιδιών” (όπως τον χαρακτήρισε ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος), στις 9 Μαρτίου, ο δε “El Pibe de Oro” στις 30 Οκτωβρίου.
- Δεύτερον, τους συνδέουν τα επαναστατικά μυαλά και το ότι προώθησαν τα αθλήματα τα οποία διακόνησαν(και ο ένας διακονεί ακόμα) ο καθένας από το δικό του μετερίζι…
- Τρίτον και συναρπαστικά εντυπωσιακό: στις 22 Ιουνίου του 1986, στο Μέξικο Σίτι, στον προημιτελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου ανάμεσα στην Αργεντινή και στην Αγγλία, ο Μαραντόνα καθήλωσε την ανθρωπότητα με το περιβόητο “Χέρι του Θεού” (και στο καπάκι με το “Γκολ του Αιώνα”) και ακριβώς 40 χρόνια αργότερα έλαχε ο κλήρος στον Ζοτς να επιστρέψει στο παλιό σπιτικό του σαν Θεός!
Με τέτοια παλλαϊκή αποδοχή, τόσο πανζουρλισμό και πάταγο, προφανώς ο dj του Telecom Center Athens έπρεπε να επιλέξει ως μουσική υπόκρουση ένα τραγούδι που κόλλαγε γάντι στην περίσταση…
Αυτό της Χαρούλας Αλεξίου που λέει “Θεός αν είναι”!
Βεβαίως ο Ομπράντοβιτς δεν είναι θεός: τον υποδύθηκε κάμποσες φορές στη μακρά και περίλαμπρη καριέρα του, αλλά ασφαλώς είναι άνθρωπος, ένας θνητός με σάρκα και οστά, οπότε πάμε παρακάτω…
Ήταν προβλέψιμος, δηλαδή ο εαυτός του!
Τον λεγάμενο τον ξέρω εξ απαλών ονύχων, δικών μου και δικών του: κατά σύμπτωση τον ξέρω ακριβώς σαράντα χρόνια και –για να πω την αμαρτία μου-σήμερα μού φάνηκε πολύ προβλέψιμος!
Το εννοώ αυτό με την καλή έννοια, δεν το γράφω μειωτικά, υποτιμητικά και απαξιωτικά: αυτοί που ξέρουν τον Ομπράντοβιτς, όσοι νταλαβερίστηκαν και συναγελάσθηκαν μαζί του, δεν περίμεναν να δουν και κυρίως να ακούσουν τίποτε λιγότερο, μα και τίποτε περισσότερο…
Έλειπα από την Αθήνα και δεν ήμουν παρών στην εκδήλωση, αλλά ήξερα με το νι και με το σίγμα τι θα πει και πού θα δώσει έμφαση…
Το παρελθόν, οι Γιαννακόπουλοι και η περιβόητη “Motivacia”
Ήμουν βέβαιος ότι, στο πλαίσιο του μεγαλείου της απλότητας, του λακωνισμού και της απέχθειας του προς την κομπορρημοσύνη και τον μεγαλοϊδεατισμό, θα επισήμαινε τρία πράγματα, μεταξύ άλλων…
- Πρώτον, ότι “το παρελθόν είναι παρελθόν”
- Δεύτερον την ανεξαρτήτως περιστατικών και κρίσεων, σχέση του με την οικογένεια Γιαννακόπουλου
- Τρίτον, θα χρησιμοποιούσε μια λέξη που οι παροικούντες την Ιερουσαλήμ (όχι μονάχα του Παναθηναϊκού, αλλά συλλήβδην του ευρωπαϊκού μπάσκετ) την έχουν ακούσει αμέτρητες φορές…
Motivacia, τουτέστιν κίνητρο!
Δέκα τρία χρόνια στην Ελλάδα αυτή τη λέξη ο Ζοτς πρέπει να την είπε χιλιάδες φορές, μπορεί και εκατομμύρια!
Το κίνητρο είναι το ναρκωτικό του
Σε αυτό το αγαθό ομνύει, αυτή την αρετή θεωρεί ως την εκ των ων ουκ άνευ συνθήκη για να ατσαλωθούν οι χαρακτήρες των παικτών και να οικοδομηθεί μια μεγάλη ομάδα, συμπεριλαμβανομένου και του εαυτού του.
Πολύ απλά το ασίγαστο και το ακόρεστο κίνητρο είναι το ναρκωτικό του!
Στα 66 του, εννεάκις εστεμμένος της Ευρωλίγκας, όντας δεύτερος σε αριθμό τροπαίων πίσω από τη… Ρεάλ Μαδρίτης η οποία παρεμπιπτόντως έχει μπει στο μάτι του Δημήτρη Γιαννακόπουλου) και με ένα αμύθητο “πόθεν έσχες”, ο Ομπράντοβιτς εξακολουθεί να έχει πείνα, δίψα, πάθος για τη δουλειά του και όχι ένα, αλλά πολλά κίνητρα, συμπεριλαμβανομένης και της επιθυμίας του να αποδείξει πως δεν τον ξεπέρασε το μπάσκετ (όπως κάποιοι υποστηρίζουν στο πλαίσιο ενός γενικότερου αναθεωρητισμού των πραγμάτων και των προσώπων), αλλά ότι ο ίδιος μπορεί να ξεπεράσει το μπάσκετ!
“Ζέλικο και ψεύδεσαι και τρως”!
Όλα τα υπόλοιπα τα ακούω βερεσέ και μπορώ να τον… καταγγείλω κιόλας, διότι χθες είπε-εάν αποδόθηκε σωστά η κουβέντα του- ότι “στη ζωή δεν βάζω ποτέ στόχους”. Το διάβασα και θυμήθηκα την ατάκα της Ρένας Βλαχοπούλου στην κωμωδία “Η Παριζιάνα” στην οποία υποδύεται μια μοδίστρα, όταν μαλώνει την τροφαντή πελάτισσα της…
“Σούζη και ψεύδεσαι και τρως”!
Το να βγαίνει και να λέει ο Ομπράντοβιτς πως τάχα δεν βάζει στόχους (αν και μπορεί να το δηλώνει σκοπίμως και κατά περίσταση) είναι όντως ανέκδοτο, όπως και μια δήλωση η οποία κατεγράφη στα πρακτικά πριν από 18 ημέρες…
Σε μια συνέντευξη του στο ισπανικό περιοδικό “Gigantes del Βasket” στην οποία ρωτήθηκε για το ενδεχόμενο να αναλάβει την τεχνική ηγεσία της Μπαρτσελόνα είχε πει “μα τι μου τσαμπουνάτε τώρα, εδώ δεν έχω πει καν ότι θέλω να επιστρέψω στην προπονητική”..
“Σούζη και ψεύδεσαι πάλι και ξανατρώς”!
Η φλόγα και η Σκαντάρλια
Παραδέχθηκε βεβαίως και σήμερα ότι “μέσα μου καίει η φωτιά για να συνεχίσω να είμαι προπονητής”, αλίμονο αν δεν τού πυρπολούσε αυτή η φλόγα τα σωθικά…
Γελώ τώρα που το γράφω, αλλά είναι πλέον αργά για να αλλάξει δουλειά και να γίνει κάποιος άλλος: όπως μου είχε αποκαλύψει σε μια παλιά συνέντευξη μας, “εάν δεν είχα μπλέξει με το μπάσκετ, θα ήθελα να είμαι λογοτέχνης ή ένας καλλιτέχνης και να σουλατσάρω νυχθημερόν στη Σκαντάρλια”…
Παρεμπιπτόντως η Σκαντάρλια είναι ένας δρόμος και μια γειτονιά στο Βελιγράδι, εκεί όπου συχνάζουν οι Σέρβοι διανοούμενοι, σαν τη Μονμάρτη των Παρισίων ένα πράγμα…
Το άγαλμα του πατέρα του και ο… Ολυμπιακός του Πέσιτς
Υπήρξαν κι άλλες δυνατές στιγμές στη σημερινή παρουσίαση, με κορυφαία τη φωτογράφιση του-μαζί με τον ιδιοκτήτη της ΚΑΕ- μπροστά στο άγαλμα του Παύλου Γιαννακόπουλου για τον οποίο κάμποσες φορές έχει πει “ότι μου φέρθηκε σαν να ήταν ο πατέρας μου”…
Δυνατή στιγμή επίσης υπήρξε το μπέρδεμα του διερμηνέα που είπε “Ολυμπιακός” αντί “Παναθηναϊκός” και τούτο δεν συνέβη για πρώτη φορά…
Το ίδιο λάθος εν τη ρύμη του λόγου είχε διαπράξει το 1999-στην παρθενική σεζόν του Ζοτς στον πάγκο του Παναθηναϊκού-στη συνέντευξη Τύπου μετά το ματς με την Άλμπα Βερολίνου στο ‘Max-Σchmeling-Halle”
ένας συμπατριώτης του προπονητής ο οποίος πριν από λίγες ώρες αποσύρθηκε από τους πάγκους….
Ο Σβέτισλαβ Πέσιτς ντε! Χωρίς λαγούς με πετραχήλια
Εν κατακλείδι ο Ομπράντοβιτς συμφώνησε, παρουσιάσθηκε και επιστρέφει σε ένα περιβάλλον που τού είναι γνωστό, οικείο, φίλιο και αγαπημένο…
Όπως και σε κάθε άλλη ομάδα του, δεν αράδιασε “θα” με τη σέσουλα και δεν έταξε λαγούς με πετραχήλια, αλλά προέταξε τη δουλειά, την άοκνη προσπάθεια όλου του οργανισμού, τη στοχοπροσήλωση, την αφοσίωση και προπαντός το κίνητρο!
Ο Ομπράντοβιτς δεν αγνοεί, τουναντίον αναγνωρίζει, σέβεται και αγαπά το παρελθόν, πολλώ δε μάλλον όταν αυτό είναι λαμπρό και ένδοξο: το αφήνει στην άκρη όμως και καταπιάνεται με το παρόν για να φτιάξει το μέλλον…
Η σχιζοφρένεια και η Ιλιάδα
Το δικό του κίνητρο υπήρξε ανέκαθεν τεράστιο, ζει πάντοτε σε μια κατάσταση σχιζοφρένειας, άλλωστε συχνά έμπαινε στο γήπεδο τραγουδώντας το φερώνυμο ρεφρέν της Άννας Βίσση! Το κίνητρο και η σχιζοφρένεια του Ομπράντοβιτς δεν αποτιμώνται και δεν πληρώνονται ούτε με 12.000.000 ευρώ, εάν όντως αυτή θα είναι η συνολική αμοιβή του για την επόμενη τριετία…
ΥΓ: Στον Ζέλικο Ομπράντοβιτς ταιριάζει κάτι που είχε πει για τον εαυτό του ο συγγραφέας, σκηνοθέτης, σεναριογράφος και δημοσιογράφος Νίκος Φώσκολος: “Κάθε φορά που φτάνω σε μια Ιθάκη και τελειώνει μια Οδύσσεια, αποζητώ μια Ιλιάδα από την αρχή”.
