Δεν υπάρχει κάτι που να μην έχει ειπωθεί – γραφτεί για τα παιχνίδια του ΠΑΟΚ με την ΑΕΚ. Είτε στο ΟΑΚΑ, είτε στην Τούμπα, είτε στο πρωτάθλημα, είτε στο κύπελλο, είτε στα ίσια, είτε με αριθμητικό μειονέκτημα, είτε με Πρίγιοβιτς, είτε με Τσόλακ, οι Ασπρόμαυροι έχουν αναπτύξει μια εξόχως «πελατειακή» σχέση με την Ένωση, από τις σπάνιες στο ελληνικό ποδόσφαιρο, σε αυτό το επίπεδο.
Δεν έχει μεγάλο νόημα λοιπόν να σταθούμε περισσότερο στην νέα νίκη του ΠΑΟΚ παρότι ήταν, δεδομένων των συνθηκών (πολλές απουσίες, κούραση και πνευματικό «άδειασμα» από το παιχνίδι στη Γάνδη, μεγαλύτερο βαθμολογικό κίνητρο για την ΑΕΚ) πολύ σημαντική.
Περισσότερο έχει αξία να μιλήσουμε λίγο για την φετινή σεζόν του Λουτσέσκου. Δεν αποκλείεται στο τέλος της χρονιάς, ο ΠΑΟΚ να μείνει χωρίς τίτλο. Ακόμα κι έτσι να πάνε τα πράγματα, όσα έχει πετύχει φέτος ο Ρουμάνος, συγκρίνονται σε βαθμό δυσκολίας με τα επιτεύγματά του κατά την πρώτη του θητεία. Τότε που ο Ραζβάν κατέκτησε δυο κύπελλα και ένα αήττητο πρωτάθλημα (ενώ έχασε ένα ακόμα, όπως το έχασε). Προφανώς μιλάμε για ιστορικές επιτυχίες. Η επιρροή του Λουτσέσκου και τότε ήταν καταλυτική, ειδικά μετά την απώλεια του πρωταθλήματος του 2017-18, καθώς κατάφερε να μετατρέψει την οργή όλων στο σύλλογο, σε καύσιμο για μια αψεγάδιαστη διαδρομή προς το νταμπλ του 2018-2019. Ταυτόχρονα όμως διαχειρίστηκε και ένα ρόστερ γεμάτο καλούς παίκτες, σε παραγωγικές ηλικίες. Πιθανόν το πληρέστερο και ποιοτικότερο, σίγουρα το ακριβότερο στην ιστορία του ΠΑΟΚ. Αυτό δε μειώνει τη δική του δουλειά του σε εκείνες τις δυο χρονιές. Εξυψώνει , εντούτοις, τη δουλειά του σήμερα.
Ο Ραζβάν κλήθηκε το καλοκαίρι να φτιάξει ομάδα πρωταθλητισμού, χωρίς τα κατάλληλα υλικά. Με πολλά και κομβικά κενά στη στελέχωση του γκρουπ, τα οποία δεν καλύφθηκαν ποτέ, με ποδοσφαιριστές μεγαλύτερους σε ηλικία και στα μάτια αρκετών (και στα δικά μου, το παραδέχομαι) τελειωμένους. Μπήκε και ο ίδιος με σχετικά λάθος προσέγγιση στη νέα του περιπέτεια στη Θεσσαλονίκη. Και κάπως έτσι, κατά τα τέλη Νοεμβρίου, ο συνδυασμός καλοκαιρινών λαθών σχεδιασμού και λαθών διαχείρισης από τον Ρουμάνο, έφερε μια πρώτη κατάρρευση. Πολλοί σκεφτήκαμε πως τα χειρότερα έρχονται.
Ό,τι συνέβη από εκεί και πέρα είναι πραγματικά σπάνιο. Ενώ η σεζόν εξελίσσεται, ενώ ο ΠΑΟΚ δεν ενισχύθηκε ουσιαστικά ούτε τον Ιανουάριο, ενώ τα προβλήματα κάθε εβδομάδα ήταν πολλά και διαφορετικά, ο Λουτσέσκου, με λίγες διορθωτικές κινήσεις, βάζοντας μέσα Λύρατζη – Τσιγγάρα, αλλάζοντας λιγάκι και τη δική του φιλοσοφία, κατάφερε να αλλάξει τσιπάκι στο μυαλό όλων εντός ομάδας κατά τρόπο εντυπωσιακό!
Έκτοτε ο ΠΑΟΚ έχει μόλις μία ήττα (από την Μίντιλαντ που τελικά δεν του στοίχισε), βρίσκεται στους «4» του Κυπέλλου Ελλάδος, έχει εξασφαλίσει ουσιαστικά τη δεύτερη θέση στο πρωτάθλημα και κυρίως προκρίθηκε στους «8» του Europa Conference League. Με τον Άντρε, τον Κρέσπο, τον «Μπίσε», τον Πασχαλάκη (τους «τελειωμένους») σε ρόλο πρωταγωνιστή. Από κοντά οι δυο νεαροί, ο ηγέτης Κούρτιτς, ο αναγεννημένος Τσούμπα, ο καταπληκτικός Ίνγκασον που έλειψε πολύ στο πρώτο μισό, και όλοι οι υπόλοιποι.
Η αλλαγή βέβαια είναι περισσότερο πνευματική και λιγότερο αγωνιστική. Ο ΠΑΟΚ εντός γηπέδου συχνά υποφέρει. Του λείπουν αθλητικά χαρακτηριστικά και τούτο δεν αλλάζει. Σε επίπεδο ψυχολογίας, αυτοπεποίθησης, νοοτροπίας ωστόσο, έχει γίνει ξανά σκληρός σαν μέταλλο.
Κάτι που πιστώνεται σχεδόν αποκλειστικά στον Λουτσέσκου. Ο οποίος παρέλαβε ένα ελλειμματικό ρόστερ, χάθηκε αρχικά, βρήκε τις σταθερές του στη συνέχεια και τώρα παρουσιάζει εκ νέου μια ομάδα που δεν χάνει σχεδόν ποτέ, δεν φοβάται κανέναν, θυμίζει τους “Invincibles” και βάζει γερές βάσεις για να διεκδικήσει εκ νέου την κορυφή.
Αφού βέβαια δούμε που θα καταλήξει και η φετινή προσπάθεια, διότι με τον Ρουμάνο στον πάγκο όλα είναι πιθανά.
Υ.Γ. Σέβομαι (και το εννοώ) τον πόνο των ΑΕΚτσήδων, δεν είμαστε εδώ για καζούρα. Καλό θα ήταν όμως και εκείνοι (μιλώ κυρίως για επιφανείς αρθρογράφους) να αναλογιστούν την ασέβεια που έδειξαν -και σε πολλές περιπτώσεις εξακολουθούν να δείχνουν- για τον ΠΑΟΚ, κυρίως επειδή αδυνατούν να δεχτούν ότι τα μεγέθη έχουν αλλάξει.
Πηγή: sdna.gr
