Του Νίκου Παπαδογιάννη
Η εύκολη λύση για να ξεφορτωθούμε στεγνά το αποκρουστικό θέαμα που «χάρισε» η Εθνική σε 400 ταξιδιώτες στο Ελσίνκι είναι να σταθούμε στην -πράγματι ενθαρρυντική- εικόνα του τελευταίου δεκαλέπτου, να δηλώσουμε αισιόδοξοι, να βαυκαλιστούμε ότι η ομάδα ξαναβρίσκει τον εαυτό της και να σαλπίσουμε αντεπίθεση, με αφετηρία το αυριανό ντέρμπι με τη Σλοβενία.
Οι εύκολες λύσεις σπανίως είναι και παραγωγικές. Νομίζω ότι είναι καλύτερα να πιάσουμε το ψάρι από το κεφάλι, μήπως καταλάβουμε από πού βρωμάει.
Ο μόνος δρόμος προς την πρόοδο είναι η αυτοκριτική, η ενδοσκόπηση.
Εάν η Εθνική την αποφύγει, θα καταντήσει σαν την Ελλάδα των μνημονίων. Με κάθε μέρα που περνάει, θα βυθίζεται πιο κοντά στον πάτο.
Τα στεγνά δεδομένα του αγώνα με τη Γαλλία ήταν ότι η Εθνική μας είχε απέναντί της έναν αβυσσαλέα ανώτερο αντίπαλο, με καλύτερους παίκτες, καλύτερο προπονητή, καλύτερο πρόγραμμα και καλύτερη προετοιμασία.
Η ήττα της πρεμιέρας από τους Φινλανδούς μπορεί να λέει περισσότερα για την ίδια την οικοδέσποινα και για τη δύναμη της έδρας, παρά για τους Γάλλους.
Για να κερδηθεί τέτοιο ματς, χρειαζόταν ο γνώριμος από την προηγούμενη δεκαετία συνδυασμός αυταπάρνησης, σύμπνοιας, ομαδικής δουλειάς, άρτιας προεργασίας και ανταρτοπολέμου.
Η ελληνική ομάδα πήρε σε όλα μηδέν. Δεν είχε ούτε καθαρό μυαλό ούτε δυνατά πόδια ούτε ορατό σχέδιο για να καμουφλάρει τις αδυναμίες της.
Έδινε την εντύπωση ότι προτιμούσε να βρίσκεται κάπου αλλού. Την ανωτερότητα του αντιπάλου την αντιμετώπισε όχι με ψυχραιμία, αλλά με αδικαιολόγητα νεύρα και τακτικές αλάνας.
Νομίζω ότι κάποια στιγμή διάβασα τη λέξη «μπουρδέλο» στα χείλη ενός παίκτη. Σίγουρα τη διάβασε ο διπλανός μου στα δικά μου.
Σε 30 λεπτά Τιτανικού, η Εθνική μας χρεώθηκε με 3 τεχνικές ποινές για διαμαρτυρία και με 1 βάναυσο φάουλ εκτός μπάλας, ενώ στο πρώτο ημίχρονο έφαγε 6, ολογράφως έξι, «έμμεσα τρίποντα».
Για όποιον πιστεύει ότι πρόκειται για τυχαίο γεγονός, θυμίζω ότι τα ίδια έγιναν και στον εύκολο αγώνα της πρεμιέρας με την Ισλανδία: και τεχνικές ποινές και αντιαθλητικά και καθυστερημένες αντιδράσεις και τρία φάουλ πάνω σε τρίποντο.
Δεν ξέρω αν αυτά τα στοιχεία λένε κάτι για τους χαρακτήρες που στελεχώνουν την ομάδα, σίγουρα όμως λένε πολλά για τον χαρακτήρα της.
Είναι μία από τις ελάχιστες φορές στην καριέρα μου που αισθάνομαι ότι οι παίκτες μίας ομάδας οφείλουν να ζητήσουν συγγνώμη.
Υπάρχει και το ρημάδι το εθνόσημο, που την κάνει πιο βαριά, τη φανέλα που φοράνε.
Αγωνιστικά, συνέβη αυτό που φοβόμασταν. Με το παραπάνω ή μάλλον με το παρακάτω.
Οι Γάλλοι, ομάδα επαναλαμβάνω με σπουδαίες μονάδες που κάνουν καριέρα (όχι στο χωριό, αλλά) στο ΝΒΑ και με ικανότατο προπονητή, σημάδεψαν ανελέητα το μαλακό υπογάστριο της ελληνικής ομάδας και τιμώρησαν αδυσώπητα την αμυντική τρύπα που χάσκει μέσα στη ρακέτα.
Ο θαυμάσιος σέντερ Λοβέρν όχι μόνο κράτησε το φρούριο μέχρι να ζεσταθούν οι περιφερειακοί, αλλά έδωσε και απρόσμενη ώθηση στους «μπλέ», με τους 11 γρήγορους πόντους που ξεχαρβάλωσαν την ελληνική άμυνα στην α’ περίοδο.
Οι εφεδρικοί Σεραφέν και Λαμπεϊρί πρόσθεσαν άλλους 10 πριν βγει το ημίχρονο. Συνολικά, η Γαλλία είχε 64% στα δίποντα (72% στα πρώτα τρία δεκάλεπτα) και πήρε 41 πόντους από τους φουνταριστούς, οι οποίοι έκαναν ευκολότερη και τη ζωή των κοντών.
Ο ελληνικός πάγκος αντέδρασε σπασμωδικά και με «ξύλινη» σκέψη.
Η είσοδος του Θανάση Αντετοκούνμπο στο 8ο λεπτό ήταν επιβεβλημένη, αλλά η απουσία του αναντικατάστατου Πρίντεζη ως την ανάπαυλα ασυγχώρητη, όπως και η επιμονή σε βαριά σχήματα με πύργο τον νικημένο κατά κράτος Μπουρούση. Το παιχνίδι χάθηκε στο πρώτο μέρος, όταν ο Πρίντεζης αγωνίστηκε μόλις 7:09.
Η εικόνα της Εθνικής βελτιώθηκε αισθητά όταν βρέθηκε σχήμα που επέτρεπε τη συνύπαρξη Πρίντεζη-Θανάση (στο «4» και στο «5») και ακόμα περισσότερο όταν υιοθετήθηκαν πεντάδες με τρεις γκαρντ μετά την αποβολή του νευρόσπαστου Παπανικολάου.
Η Εθνική έγινε πιο γρήγορη, πιο πιεστική, πιο απρόβλεπτη, πιο αθλητική και αμυντικά πιο αξιόπιστη. Ένας αγώνας που εξελισσόταν σε ανυπόφορο εφιάλτη (47-71 στο 26’) έφτασε τελικά να κριθεί στο τελευταίο λεπτό.
Εάν ευνοούσε την ελληνική ομάδα η ακολουθία δύο συνεχόμενων μακρινών σουτ στο 72-78 (άστοχο Μάντζαρη, εύστοχο Ντε Κολό), μπορεί και να το παίρναμε, το ρημαδιασμένο το ματς.
Η διαφορά θα έπεφτε στους 3 πόντους, ένα ολόκληρο πεντάλεπτο πριν τη λήξη!
Ακόμα και τότε, βέβαια, οι Γάλλοι διατήρησαν την ηρεμία τους και έκαναν σωστές επιθέσεις, με άξονα τη δράση του υπέροχου Μπορίς Ντιαό σε ρόλο «πλέι-μέικερ ρακέτας».
Νομίζω ότι έπεσα διάνα, όταν επέλεξα να αφιερώσω σε αυτόν το κείμενό μου, τρεις ώρες πριν το τζάμπολ.
Ανάμεσα στα ευοίωνα σημάδια, διότι, απίστευτο και όμως αληθινό για όσους έσπασαν τις τηλεοράσεις στο -24, υπάρχουν και τέτοια, ήταν η «ισοπαλία» στα ριμπάουντ (30-31), τα σχετικά λίγα λάθη αν και κάποια άγγιξαν το όριο του γελοίου (11), καθώς και τα 8 τρίποντα που έρχονται να προστεθούν στα 7 της πρεμιέρας.
Το ποσοστό στις βολές παραμένει βασανιστικά χαμηλό (19/28, όπερ 68%), όπως και το αβυσσαλέο αμυντικό κενό μέσα στη ρακέτα.
Η ελληνική ομάδα έχει όλες κι όλες 4 τάπες στα πρώτα δύο παιχνίδια της, όλες από τα χέρια του Θανάση Αντετοκούνμπο, αυτού που παίζει με μέσο ντε.
Ωστόσο, η εικόνα της τελευταίας περιόδου, όπου η Εθνική έπαιξε πραγματικά καλά σαν αναδυομένη που ξέφυγε από ναυάγιο, απέδειξε ότι είναι λάθος η επιμονή σε «σετ» παιχνίδι για μία ομάδα που υστερεί στο μακρινό σουτ.
Οι αιφνιδιασμοί τη βοήθησαν να αναστατώσει τον αντίπαλο, να ανοίξει τον ρυθμό, να φτάσει σε εύκολα καλάθια που της τόνωσαν την ψυχολογία, να απελευθερώσει παίκτες όπως ο Σλούκας (15π., 7ασ.) και ο Καλάθης, αλλά και να βρει τρίποντα πριν οργανωθεί ο αντίπαλος.
Ξέρετε πόσους πόντους έβαλε η Εθνική στα τελευταία 13 λεπτά του αγώνα; Σαράντα. Μάλιστα, σωστά διαβάσατε, το επί μέρους σκορ μετά το 27’ ήταν 40-24, απέναντι σε αντίπαλο που κρατούσε όλα τα ατού στα χέρια του.
Η τελική ευθεία του αγώνα και η αξιέπαινη απόπειρα για μία ανατροπή επικών διαστάσεων ήταν ένα θείο δώρο, αφού εκτός των άλλων, έδειξε ποια είναι τα πρόσωπα και ποιος είναι ο τρόπος παιχνιδιού που θα πρέπει να προκριθούν στη συνέχεια.
Ρίξτε μια ματιά και στο +/- της Εθνικής: ο Πρίντεζης έβγαλε +6, πάει να πει ότι η Εθνική πέτυχε 6 πόντους παραπάνω από τους Γάλλους στα 26,5 λεπτά της συμμετοχής του.
Ο Σλούκας εβγαλε +1, ο Αντετοκούνμπο 0, ο Καλάθης -1, αλλά ο Μπουρούσης -13, ο Παππάς -13, ο Παπανικολάου -4, ο Παπαπέτρου -8, ο Παπαγιάννης -6 σε ένα δίλεπτο.
«Είμαστε θυμωμένοι», είπε ο Νίκος Παππάς. Να το δω και να μη το πιστέψω ή μάλλον …να το πιστέψω, αν είναι να πέσει στα κεφάλια των Σλοβένων, των Φινλανδών και των Πολωνών.
Το αυριανό ματς με τη Σλοβενία, η οποία θα έχει στη διάθεσή της μόλις 18,5 ώρες ξεκούρασης μετά το ντέρμπι με τους Φινλανδούς, είναι μία θαυμάσια ευκαιρία για αντεπίθεση.
Εκτός αν νομίζει κάποιος ότι το Εurobasket (όπου όλα τα φαβορί πλην της Ισπανίας μετρούν ήδη από μία ήττα) ολοκληρώθηκε σήμερα.
Πηγή: Gazzetta
