Του Αλέξη Σπυρόπουλου
Ο ωραίος τελικός του Παγκόσμιου Κυπέλλου 2018, ήταν μία σύνοψη όλου του ωραίου Παγκόσμιου Κυπέλλου 2018. Το ένα ματς του τουρνουά περιέκλεισε ό,τι είχαν, σε αισθητή ποσότητα, τα ματς του τουρνουά. Αυτογκόλ, πέναλτι, γκολ από στημένα, VAR. Ακόμη και πρώτο γκολ αγώνα, ένας άγραφος κανόνας, στα δίχτυα της Κροατίας. Συνέβη σε όλες τις νοκ-άουτ φάσεις, συνέβη και στο τελευταίο παιγνίδι.
Ο τελικός όμως, δεν θα μπορούσε να είναι μόνο μία σύνοψη προηγουμένων. Επρεπε, για να μη μοιάζει απλώς με τα πρότερα, να δώσει το εξτρά. Το έδωσαν οι Pussy Riot, με την άρτια συγχρονισμένη μπούκα. Η μοναδική στο Μουντιάλ δυσάρεστη έκπληξη για τον Βλαντίμιρ Πούτιν, μπροστά στα μάτια του. Από αλλού φυλάχτηκε, από αλλού του ήρθε. Το έδωσε επίσης, το εξτρά, ο αόρατος σκηνοθέτης που αντιλήφθηκε ένα βιβλικό τουλούμι, σαν αρμόζουσα σκηνή για την κορύφωση της ταινίας. Καλά ήταν.
Το ποδόσφαιρο δεν έχει, ακριβώς, μία γοητευτική παγκόσμια πρωταθλήτρια. Η Γαλλία ωστόσο, έχει για τα επόμενα τέσσερα χρόνια τον παγκόσμιο τίτλο. Μια ομάδα που πιο πολύ υπολόγισε και διαχειρίστηκε, παρά έπαιξε. Αλλά το δεύτερο αστέρι στη φανέλα θα είναι εκεί, εσαεί. Δηλαδή, ως το τρίτο. Με τέτοια μέση ηλικία του γκρουπ, αντίστοιχη κολλεγιακής ομάδας σχεδόν, το τρίτο αστέρι δεν φαντάζει σήμερα τόσο απώτερο. Δικαιωματικά δε, θα βάλουν μπρος για το EURO 2020 απ’ την pole position.
Η Κροατία δεν κατέκτησε το δικαίωμα να βάλει, στη φανέλα της, αστέρι. Το δικό της αστέρι στον τελικό, ήταν το ποδόσφαιρό της. Πιο λειτουργικό, απ’ των Γάλλων. Πιο τολμηρό. Πιο παθιασμένο. Πιο ελκυστικό, στον ουδέτερο. Τη Γαλλία, ως τον τελικό την πήγαν οι αμυνόμενοί της. Στον τελικό όπου οι Κροάτες έκαναν όλους τους Γάλλους αμυνόμενους να παραπαίουν, η διαφυγή της Γαλλίας ήταν οι τρεις χαρισματικοί. Οι τρεις ευλογημένοι. Γκριζμάν, Μ’Μπαπέ, Πογκμπά. Οι Τρεις Σωματοφύλακες.
Οι προπονητές στις Εθνικές, προλαβαίνουν να οργανώσουν μονάχα άμυνες και στημένα. Όχι επιθετικές πατέντες, συνδυαστικού ποδοσφαίρου. Η ευθύνη είναι διακριτή. Το πρώτο τρίτο του γηπέδου, και το δεύτερο, είναι του προπονητή. Το τελευταίο τρίτο, είναι των παικτών. Για ό,τι πρόκειται να συμβεί (και να κάνει τη διαφορά) στο τελευταίο τρίτο, ο προπονητής επαφίεται στο ατομικό χάρισμα των παικτών. Ο Ντεσάν δούλεψε, τα «δικά του» δύο τρίτα. Στο τελευταίο, εξαργύρωσε το ταλέντο. Είχε στη διάθεσή του, πολύ απ’ αυτό. Σκανδαλωδώς πολύ.
Το θαυμάζω. Δεν το ζηλεύω. Εάν κάτι ζήλεψα την Κυριακή το βράδι από τους Γάλλους, αυτό δεν είναι η ομάδα τους. Είναι ο Τύπος τους, απέναντι στην ομάδα τους. Ο γαλλικός Τύπος μας φώτισε, μ’ ένα παράδειγμα-ωδή. Πώς είναι η ποδοσφαιρική δημοσιογραφία, απέναντι στην εθνικοπατριωτική δημοσιογραφία. Ο Αντριάν Ζινγκόλ, ο Γάλλος διαπιστευμένος στους Μπλε ρεπόρτερ για το fifa.com, ανάρτησε στον επίσημο ιστότοπο της FIFA την κριτική περίληψή του.
Δεν έδωσε στη Γαλλία, ούτε πόντο παραπάνω. Ιδού: «Απόψε η Κροατία έπαιξε καλύτερο ποδόσφαιρο. Η Γαλλία ήταν πιο αποτελεσματική, ίσως και πιο έξυπνη. Η ισχύς της, είναι ακριβώς αυτό. Με, ένα προς ένα, όλους τους αντιπάλους που συνάντησαν, πάντοτε εύρισκαν την εκάστοτε λύση. Σήμερα, δίχως να λάμψουν, έβαλαν τέσσερα γκολ. Πράγμα που δίνει μια ιδέα, για το επίπεδό τους». Δεν της έκοψε, και κάποιο πόντο. Ακριβής και δίκαιος.
Μιλώντας για πόντους, στην Εκίπ η μέση βαθμολόγηση των παικτών που έβαλαν τέσσερα γκολ στον τελικό και κατέκτησαν το Παγκόσμιο Κύπελλο είναι 5,6 στα 10…
Πηγή: Sport DNA
