Του Αλέξη Σπυρόπουλου
Το πρώτο ήταν το 3-0 του ΠΑΟΚ στη Λεωφόρο Αλεξάνδρας, τον Ιανουάριο. Φύσει, το πομπώδες κάνει θόρυβο. Δεν συμβαίνει, με συχνότητα. Αλλά, στο ποδόσφαιρο μπορεί να συμβεί. Και δεν σημαίνει κάτι, πέρα από την αποτύπωση της αλληλουχίας των γεγονότων ενός δίωρου. Είναι αυτό που λέμε, one of those days.
Θόρυβο έκανε πρόσφατα, σε one of those days, και το 7-0 της Λίβερπουλ. Συνήθως σε αυτά τα “κατ’ εξαίρεσιν” ματς, στη Νέα Φιλαδέλφεια δεν ήταν καν αυτό, η εικόνα είναι αμφίρροπη. Δεν προδικάζει. Ωσπου, μπαίνει ένα γκολ. Συνηθέστατα το ένα γκολ που μπαίνει, φέρνει και το επόμενο. Το επόμενο, φέρνει και το μεθεπόμενο. Στο Ανφιλντ ήταν 0-0 ως το 43′ και 3-0 στο 50′. Στη Λεωφόρο ήταν 0-0 ως το 44′ και 3-0 στο 52′. Τώρα, ΑΕΚ-Ολυμπιακός ήταν 0-0 ως το 50′ και 3-0 στο 67′. Και πολύ άργησε δηλαδή, το τρίτο.
Επαναλαμβάνω, δεν λέει κάτι. Η ΑΕΚ και ο Παναθηναϊκός που έφαγαν τα πομπώδη τρίμπαλα μες στο σπίτι τους, είναι στη χρονιά οι ομάδες νούμερο-ένα και νούμερο-δύο σε εντός έδρας επίδοση. Γενικώς, ο Παναθηναϊκός και η ΑΕΚ αυτή τη στιγμή είναι οι ομάδες νούμερο-ένα και νούμερο-δύο στη Σούπερ Λιγκ. Η αλληλουχία γεγονότων σε ένα δίωρο, είναι ένα πράγμα. Φαίνεται, στο σκορ. Η αλληλουχία γεγονότων σε μια ολόκληρη περίοδο, είναι κάτι άλλο. Φαίνεται, στη βαθμολογία.
Η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ που έφαγε τα εφτά (γκολ) από τη Λίβερπουλ, είναι οκτώ (πόντους) μπροστά από τη Λίβερπουλ. Σε 26, ακριβώς όπως εμείς καλή ώρα, αγωνιστικές.
Δεκαεφτά να έτρωγαν σε ένα απόγευμα, τίποτα δεν ακυρώνει την πολύ καλή δουλειά του προπονητή εκεί εφέτος. Τα αποτελέσματα, φυσικά ποικίλουν. Οι αρχές-αρετές όμως, η διακριτή ταυτότητα του παιγνιδιού της ομάδας, είναι οι σταθερές. Οι σταθερές, δεν αλλάζουν και δεν μπαίνουν σε διαπραγμάτευση ανάλογα με το καθένα αποτέλεσμα.
Ο ΠΑΟΚ και ο Ολυμπιακός καταγράφουν τις λιγότερες ήττες, μόλις δύο στα 26 ματς. Η τελευταία ήττα, και για τον Ολυμπιακό και για τον ΠΑΟΚ, χρονολογείται Οκτώβριο. Είναι Μάρτιος. Κι όμως, πρόκειται για τις ομάδες νούμερο-τρία και νούμερο-τέσσερα της regular season. Μία ήττα, πολλές φορές είναι προτιμότερη από δύο ισοπαλίες. Ο Ολυμπιακός στην τριετία των σερί τροπαίων με τον Πέντρο Μαρτίνς, μάζευε 65-67 πόντους. Σήμερα, είναι στους 56.
Ο Μίτσελ στο κύπελλο έθεσε στόχο, να γίνει ο Ολυμπιακός η πρώτη ομάδα που θα νικήσει στην αληθινή έδρα της ΑΕΚ. Δεν έγινε. Ο Μίτσελ ήταν ο πρώτος που είχε μια δεύτερη ευκαιρία σε αυτό. Με τη δεύτερη, έκατσε. Δέχθηκαν καταπάνω τους, την ίδια furia amarilla. Ο Ολυμπιακός νίκησε με παιγνίδι που ήταν πολύ κακό στην ανάσχεση, πρακτικά ανύπαρκτο στη δημιουργία, πολύ καλό στη μετάβαση. Οχι συχνά, αλλά συμβαίνει.
Υποψιάζομαι πως θα συμφωνήσουμε όλοι, και εύκολα, ότι το παιγνίδι του Ολυμπιακού στην OPAP Arena όπου νίκησε, δεν έχει καμία σχέση και δεν μπαίνει σε καμία σύγκριση με τα (δύο) παιγνίδια του Ολυμπιακού εναντίον του Παναθηναϊκού, Λεωφόρος και Καραϊσκάκη, στα οποία δεν νίκησε. Τον Παναθηναϊκό, σε δύο ματς, ο Ολυμπιακός έδειξε ότι τον έχει. Κατά τύχη, δεν τον νίκησε. Την ΑΕΚ, σε τρία ματς, ο Ολυμπιακός δεν έδειξε ότι την έχει. Κατά τύχη, τη νίκησε στο τρίτο.
Ούτε τον ΠΑΟΚ, στα δύο ματς, ο Ολυμπιακός έδειξε ότι τον έχει. Απεναντίας έχει, με δείγμα τεσσάρων ματς, τον Αρη. Κατά τύχη, έχασε το ένα στα τέσσερα. Το πρώτο. Ενα πράγμα που μου τράβηξε την προσοχή Δευτέρα πρωί, μολονότι δεν με αφορά άμεσα αφού δεν παίζω στοίχημα, είναι πώς γίνεται ο ΠΑΟΚ να δίνει υπερτριπλάσια απόδοση για την κατάκτηση του τροπαίου σε σχέση με τον Ολυμπιακό όταν και βαθμολογικά η απόστασή τους είναι μόλις δύο πόντοι.
Σίγουρα οι άνθρωποι που κάνουν επί χρόνια αυτή τη δουλειά στις εταιρείες, τα update στις αποδόσεις, κάτι ξέρουν καλύτερα από εμένα που δεν ασχολούμαι και δεν με ενδιαφέρει. Ποδοσφαιρικά εννοείται, τα success stories της ΑΕΚ και του Παναθηναϊκού είναι αυταπόδεικτα. Η ΑΕΚ μετρά (από πέρυσι) +13 πόντους. Η διαφορά τερμάτων της, από +14 εκτοξεύτηκε στο +37. Ο Παναθηναϊκός που μάζευε 42-45 πόντους την προτέρα τριετία, ήδη μετρά 61.
Για ακόμη καλύτερα πλέι-οφ, ποντάρω στον Αρη και στον Βόλο. Οι αριθμοί του Βόλου, επίσης κάνουν αυταπόδεικτο όλο το έργο. Από (νεοφώτιστη) ομάδα 27-33 πόντων στα προηγούμενα χρόνια, στο ιστορικό υψηλό των 39. Δίχως να κλονιστούν καν, ότι τον χειμώνα έφυγαν ο Πάολο Φερνάντες κι ο Φαν Βέιρτ. Με άνεση +10 πόντων από την αμέσως επόμενη ομάδα, στην εξασφάλιση της 6ης θέσης. Και με μία λεπτομέρεια-καμπανάκι. Τους 22 πόντους στους 39, τους πήραν εκτός έδρας. Το άκρο αντίθετο του Αρη, δηλαδή.
Ο Αρης εκτός έδρας πήρε τους μισούς πόντους του Βόλου, 11. Ενόσω εντός, έκανε 29/39. Η ανισορροπία εκτιμώ ότι πρωτίστως έχει να κάνει με νοοτροπία, δευτερευόντως είναι καθαρά αγωνιστική. Η νοοτροπία, κάνω μία καλή νίκη κι έπειτα για κάνα μήνα δεν κερδίζω κανένα. Τα αγωνιστικά, καθ’ οδόν ο Αρης μοιάζει να τα λύνει. Η εικόνα στη μεσαία γραμμή είναι μέρα, από νύχτα που ήταν πριν τις χειμερινές προσθήκες. Στο γκολ δε, έχει +4 ακόμη κι από πρόπερσι που είχε βγει δεύτερος στη regular season.
Τουλάχιστον ο Βόλος που υστερεί εντός, κατανοούμε ότι δεν έχει αυτό που λέμε έδρα. Ο ΟΦΗ που έχει μία από τις πιο θερμές έδρες, αν μετρούσαν μόνον τα εντός σήμερα θα υποβιβαζόταν! Αξιο παρατήρησης είναι και τα γκολ που δέχθηκε ο ΠΑΣ. Πρόπερσι 26, πέρυσι 24, εφέτος 41 ενόσω οι αμυνόμενοι, καινούργιοι και παλαιοί, διακρίθηκαν! Κλείνω με το failure story του Αστέρα. Κάτω από 20 γκολ, 4/26 νίκες, καμία στα 13 ταξίδια, μονάχα ο Λεβαδειακός είναι χειρότερος σε αυτό, ιστορικό χαμηλό.
Μια υπόμνηση. Ο Παναθηναϊκός επικοινώνησε την ευχή του Ατρόμητου να πάρουν, μπροστά από την ΑΕΚ, το πρωτάθλημα. Η υπόμνηση είναι ότι πριν λίγα χρόνια, επί Δώνη αν δεν απατώμαι, ο Παναθηναϊκός έφυγε από παιγνίδι στο Περιστέρι ακούγοντας τους ίδιους ανθρώπους, του Ατρόμητου, να του εύχονται ευγενώς “να πέσετε στη Β’ Εθνική”. Με μία εξίσου ευγενή…προσφώνηση, που περιττεύει να την αναπαράγουμε. Αυτά στο ποδόσφαιρο, πάνε κι έρχονται σαν άνεμος. Δεν είναι για να λαμβάνονται, τοις μετρητοίς.
Πηγή: Sport DNA
