Του Αντώνη Καρπετόπουλου
Χάρη στην επιμονή της και την ψυχραιμία της η Παρί Σεν Ζερμέν κέρδισε στην Βουδαπέστη την Αρσεναλ στον τελικό του Champions League και κάπως έτσι έγραψε μια μεγάλη ιστορία μπαίνοντας στο κλειστό κλαμπ των ευρωπαϊκών ομάδων που έχουν πετύχει κάτι ανάλογο. Επιμονή έδειξε η πρωταθλήτρια ψάχνοντας το γκολ της ισοφάρισης: η Αρσεναλ προηγήθηκε στο 6΄με ένα καταπληκτικό γκολ του Χάβερτς και λύγισε στο 66΄όταν ο Κβαρατσχέλια κέρδισε ένα πέναλτι και ο Ντεμπελέ ισοφάρισε. Και ψυχραιμία έδειξε η πρωταθλήτρια Γαλλίας κυρίως στην διαδικασία των πέναλτι: αστόχησε μόνο ο Μέντεζ (για την ακρίβεια νικήθηκε από τον τερματοφύλακα της Αρσεναλ Ράγια) ενώ όλοι οι άλλοι εκτελεστές της ομάδας του Λουίς Ενρίκε ήταν άψογοι. Να σημειωθεί ότι ανάμεσα σε αυτούς δεν ήταν ο Κβάρα, ο Ντεμπελέ και ο Ρουίθ – μερικοί από τους σπεσιαλίστες του δηλαδή – που είχαν βγει από το ματς για διαφορετικούς λόγους.
Πολλές αρετές, μέτριο ματς
Ηταν ένα παράξενο ματς αυτό που έγινε στο Φέρενς Πούσκας της Βουδαπέστης όπου οι δύο ομάδες, αν και στα μάτια μου λίγο κατώτερες των προσδοκιών, έδειξαν κάποιες από τις ξεχωριστές αρετές τους. Η Παρί δεν πανικοβλήθηκε όταν βρέθηκε πίσω στο σκορ και συνήρθε μετά το κακό της ξεκίνημα κάνοντας αυτό που ξέρει πολύ καλά, δηλαδή κατοχή μπάλας. Στο πρώτο ημίχρονο έπεσε στην παγίδα του Αρτέτα που της έδινε χώρους στα δεξιά και έπαιζε μονοδιάστατα. Η Αρσεναλ έκανε κάτι που δεν έμοιαζε πολύ λογικό πριν το ξεκίνημα του ματς: επέτρεπε στον Χακίμι να παίζει πολύ με την μπάλα, γεγονός που κατά συνέπεια επέβαλε στον Ντουέ να συμμετέχει στο ματς πολύ κι αυτός και στον Ντεμπελέ να κινείται κυρίως κοντά τους. Η Αρσεναλ, με τον Ντέγκλαν Ράις να κρατά την άμυνα στα σωστά μέτρα, τους Λουίς Σκέλι και Τροσάρ να καλύπτουν τον Ινκαπιέ και τον Γκάμπριελ να βρίσκεται κοντά του, ανάγκαζε την Παρί να σηκώνει την μπάλα και γιατί ο Ντεμπελέ και ο Ντουέ είχαν πάντα δυο παίκτες το κατόπι τους. Το πιο μεγάλο όμως πρόβλημα της Παρί είναι ότι η μπάλα δεν πήγαινε ποτέ στα αριστερά. Κι όσο αυτό συνέβαινε, ο Κβαρατσχέλια απλά δεν υπήρχε.
Όλα άλλαξαν στο δεύτερο ημίχρονο όταν ο Λουίς Ενρίκε έφερε τον Ρουίθ να παίζει σαν δεκάρι κι έστειλε τον Ντεμπελέ δίπλα στον Κβάρα. Η Παρί έπαιζε πια και από τα αριστερά και στην Αρσεναλ δεν αρκούσαν οι επιστροφές του Οντεγκααρντ και του Σάκα. Η Παρί κατεβαίνοντας και από τον αριστερό διάδρομο βρήκε το δρόμο αρχικά για την ισοφάριση (ο Κβάρα κέρδισε πέναλτι κι ο Ντεμπελέ ήταν ψύχραιμος) και στην συνέχεια και για την νίκη: αν αυτή δεν ήρθε πριν τα πέναλτι είναι γιατί ο Μπαρκολά παρά την μοναδική του ταχύτητα δεν τελειώνει σωστά φάσεις. Δεν ήταν ο μόνος από τις αλλαγές του Λουίς Ενρίκε που δεν του έδωσε όσα αυτός περίμενε: λίγα πήρε και από τους Ζαϊρ Εμερί, Γκονζάλο Ράμος και Μπεράλντο – τουλάχιστον κάποιοι χτύπησαν καλά πέναλτι. Η Παρί έδειξε επιθετικά πιο ταλαντούχα, σίγουρα πιο πεισματάρα και σαφώς ομάδα με μεγαλύτερη διάθεση να παίξει ποδόσφαιρο – θα το έκανε ακόμα κι αν δεν βρισκόταν πίσω στο σκορ τόσο νωρίς. Αλλά σε ένα μονό ματς θα μπορούσε να ηττηθεί από την νέα πρωταθλήτρια Αγγλίας. Που τελείωσε το ματς καλύτερα και με τον κόσμο της που είχε κερδίσει την μάχη της εξέδρας να περιμένει στα πέναλτι να κάνει την διαφορά ο τερματοφύλακας Ράγια. Ενας Ισπανός που θα γινόταν ήρωας την βραδιά των Ισπανών προπονητών. Εμοιαζε με σενάριο για ένα ιδανικό πρωταγωνιστή. Αλλά μιλάμε για την Αρσεναλ.
Η ομάδα στην οποία όλα συμβαίνουν
Η Αρσεναλ έφτασε στην Βουδαπέστη αήττητη. Τελικά έχασε και αήττητη το τρόπαιο. Το έχασε ενώ ο τερματοφύλακας της έπιασε ένα πέναλτι: αυτό του Μέντεζ, την στιγμή που ο τερματοφύλακας των αντιπάλων, ο ήρεμος Σαβόνοφ, δεν έπιασε κανένα! Είναι η τρίτη φορά που η Αρσεναλ χάνει τρόπαιο στα πέναλτι και είναι η πιο σκληρή. Αλλά μιλάμε για την Αρσεναλ.
Αφήνοντας κατά μέρους ιστορίες της μοίρας πρέπει να πω ότι οι Κανονιέρηδες θα μπορούσαν να πάρουν το ματς αν απλά είχαν βρει αυτό το υπέροχο γκολ του Χαβερτς όχι στο πρώτο, αλλά στο δεύτερο ημίχρονο. Η Αρσεναλ έπαιξε για περίπου μια ώρα υποδειγματική άμυνα κι είχε και δυο – τρεις (αν όχι περισσότερες) καλές αντεπιθέσεις, η καλύτερη όχι τυχαία με τον Χάβερτς στο 45΄. Αλλά είναι πολύ δύσκολο, όταν μάλιστα αμύνεσαι τόσο χαμηλά, να κρατήσεις το 1-0 για ενενήντα λεπτά απέναντι σε μια ομάδα με παίκτες με ατομικές ενέργειες. Είναι επίσης παράξενο για μια ομάδα που παίζει με αντεπιθέσεις να έχει πληρώσει τόσα χρήματα για ένα φορ όπως ο Γιόκερες, που δεν τρέχει την μπάλα: ίσως ο Αρτέτα έχει παρασυρθεί λίγο από την λατρεία της άμυνας, που δεν μπορεί να είναι πάντα λύση για όλα.
Δεν είδαμε στον τελικό τις καλοχτυπημένες στημένες φάσεις της ενώ η καλύτερη ομαδική στιγμή των Λονδρέζων είναι οι διαμαρτυρίες του πάγκου της για μια φάση που η Αρσεναλ ζητά πέναλτι στην παράταση: πετάχθηκαν όλοι μαζί σαν να τους χτύπησε ηλεκτρικό ρεύμα – περίμενα να τους δω και να μπαίνουν στο γήπεδο, αλλά ο Γερμανός διαιτητής Ζίμπερ είχε άλλη αντίληψη και μαζί του συμφώνησε και το VAR.
Στο τέλος, παρά την παρουσία ενός Βάσκου προπονητή στον πάγκο, και πολλών ξένων παικτών στην ενδεκάδα, αυτό που είδαμε στην Βουδαπέστη ήταν μια κλασσική αγγλική ιστορία: μια αγγλική ομάδα έχασε ένα τελικό στα πέναλτι, χιλιάδες οπαδοί της απογοητεύτηκαν και πολλοί έκλαψαν και όλοι έπνιξαν τον πόνο τους καταναλώνοντας τόνους από μπύρες και ρίχνοντας κατάρες σε όποιον σκέφτηκε ότι τα πέναλτι μπορεί να κρίνουν τρόπαια. Είχαμε δέκα χρόνια να δούμε τελικό να κρίνεται έτσι και επτά να δούμε ένα στον οποίο σκόραραν και οι δύο ομάδες.
Το πανηγύρι του Λουίς
Η γιορτή ολοκληρώθηκε με τον Λουίς Ενρίκε να πανηγυρίζει πάλι. Φέτος κέρδισε τα πάντα χωρίς να κάνει καλοκαιρινή προετοιμασία στην ομάδα του και χωρίς να κάνει και μεταγραφές. Και χάνοντας στην διάρκεια του ματς τους Κβαρατσχέλια – Ντεμπελέ. Αλλά χωρίς ποτέ να χάσει την ψυχραιμία του. Πράγμα που όταν έχεις μια ομάδα που ξέρει τι να κάνει με την μπάλα μερικές φορές αρκεί.
Πηγή: Gazzetta
