Του Αντώνη Καρπετόπουλου
Για την ώρα το μουντιάλ είναι κάτι σαν εγχειρίδιο που το διαβάζεις και παρακολουθείς την ίδια την ιστορία της διοργάνωσης. Μετά την πρώτη ενότητα – η φάση των ομίλων και οι περιπέτειες που σε αυτή προκύπτουν – ακολούθησε η δεύτερη, δηλαδή τα νοκ άουτ ματς. Το πρώτο κεφάλαιό της είχε ως θέμα τις εκπλήξεις: είδαμε τον αποκλεισμό της Γερμανίας και της Ολλανδίας που πάντως έκπληξη μεγάλη δεν ήταν. Το δεύτερο κεφάλαιο είχε θέμα τις εντυπωσιακές εμφανίσεις των φαβορί: η άνετη πρόκριση των Γάλλων (αλλά και του Μεξικού) θύμισε πως όταν είσαι αληθινά καλή ομάδα δεν φοβάσαι την ειδική δυσκολία των μονών ματς. Το τρίτο κεφάλαιο είχε ως θέμα την επιμονή: είδαμε Καναδούς, Βραζιλιάνους και Νορβηγούς να προκρίνονται με γκολ στο τέλος. Και χθες είχαμε ένα άλλο κεφάλαιο στο εγχειρίδιο. Εχει τίτλο «αν έχεις σέντερ φορ και έμπειρο προπονητή μην φοβάσαι όποια αναποδιά κι αν σου τύχει».
Ενα μεγάλο μπλέξιμο
Το ματς της Αγγλίας με το Κονγκό θα είχε διαφορετικό αποτέλεσμα αν η Αγγλία δεν είχε τον Χάρι Κέιν της Μπάγερν Μονάχου και είχε τον Χάρι Κέιν της Τότεναμ. Πρώτα από όλα είναι το κλασσικό ματς που οι Αγγλοι δεν έχουν καταλάβει τι ακριβώς τους περιμένει και μπλέκουν από νωρίς. Το Κονγκό εμφανίζεται με τρίτο διαφορετικό σχηματισμό στο Παγκόσμιο Κύπελλο: ο κόουτς .. αφήνει το 3-5-2 και 4-4-2 στην άκρη και στην Ατλάντα εμφανίζει μια ομάδα που παίζει με άνετη 4-1-4-1. Ο Ματουσαμί ήταν υπεύθυνος για το κλείσιμο των χώρων μπροστά από την μεγάλη περιοχή, οι Μπούκου και Τσιπένγκα ανέλαβαν την δουλειά στα πλάγια, ενώ ο Βίσα δοκίμαζε την συγκέντρωση των Κόνσα και Γκουέχι σε κάθε ευκαιρία. Η Αγγλία, από την πλευρά της, είχε αυτή την φορά από την αρχή τους Μαντουέκε και Ράσφορντ – για τον Τούχελ ο μόνος πονοκέφαλος είναι οι ακραίοι επιθετικοί. Όλα γίνονται καταραμένα πολύπλοκα γιατί το Κονγκό προηγείται γρήγορα. Το γκολ του Τσιπένγκα είναι μια παρουσίασε των προβλημάτων της αγγλικής άμυνας σε παγκόσμια μετάδοση. Ο Σαντίκι κάνει ένα κόψιμο προς το πέναλτι αναγκάζοντας τον Σπενς να τον ακολουθήσει: ο Τσιπένγκα μένει απολύτως ελεύθερος πίσω του και υποδέχεται την μπάλα χωρίς πίεση, αφού η παθητικότητα πολλών παικτών του Τούχελ, που είναι κολλημένοι στις θέσεις τους και δεν δείχνουν προσοχή στην ανάπτυξη της αντίπαλης ομάδας, είναι εγκληματική. Ο Τσιπένγκα κοντρολάρει και σουτάρει: η αργή αντίδραση του Πίκφορντ φέρνει τα υπόλοιπα.
Το γκολ του Κονγκό αναμενόταν να ξυπνήσει την Αγγλία, αλλά αντίθετα την έκανε να μοιάζει νευρική κι αμήχανη για τουλάχιστον είκοσι λεπτά: αργές πάσες, καθόλου επιθετικοί συνδυασμοί, προβλέψιμο παιχνίδι. Στο τελευταίο τέταρτο του πρώτου ημιχρόνου κάτι αλλάζει καθώς η Αγγλία δημιούργησε ευκαιρίες για να ισοφαρίσει: ο Εμ Πάσι όμως έμοιαζε ανίκητος. Βγάζει δυο κεφαλιές του Μπέλινγκχαμ και ένα βολέ του Κέιν, ενώ ο Γουάν-Μπισάκα αποκρούει ένα σουτ του Ράσφορντ στη γραμμή του τέρματος. Ο Κέιν ζητά ένα πέναλτι όταν προσπέρασε τον ΕμΠάσι και κατέληξε στο έδαφος: ο διαιτητής λέει «παίζετε» και το Κονγκό χάνει κι αυτό την ευκαιρία του να κάνει τα πράγματα ακόμα πιο δύσκολα καθώς ο Βίσα, μόνος στην περιοχή μετά απο μια σέντρα του Γουάν-Μπισάκα, στέλνει τη μπάλα στο δοκάρι. Υπάρχουν όλα τα συστατικά ενός αγγλικού δράματος: κακές αμυντικές αντιδράσεις, ένα γκολ δώρο, ένας τερματοφύλακας κέρβερος, γκρίνιες για τον διαιτητή και -το κυριότερο – ένας αντίπαλος που προσφέρεται για να δημιουργηθούν ανέκδοτα. Στο δεύτερο ημίχρονο η Αγγλία κρατά πιο πολύ την μπάλα όμως παίζει χειρότερα. Αλλά έχει τον Χάρι Κέιν. Της Μπάγερν Μονάχου.
Παρεμβάσεις και μεγάλα γκολ
Ο Τούχελ παρεμβαίνει. Αφού άλλαξε τους ακραίους (Μαντουέκε και Ράσφορντ εκτός, Σάκα και Γκόρντον μέσα), αλλάζει και τον Σπενς και βάζει τον Έζε, ζητώντας από τον Ράις να πάει στα δεξιά. Αλλά όλα αυτά δεν ξέρω αν θα είχαν κάποιο αποτέλεσμα αν δεν υπήρχε ο Κέιν.
Ο φορ της Αγγλίας στο Μόναχο έχει χτίσει αυτοπεποίθηση: δεν είναι πια ένας καλός σκόρερ, αλλά ένας πρωταθλητής. Αρνείται να φύγει από το μουντιάλ και βρίσκει δυο γκολ με το έτσι θέλω. Η ισοφάριση είναι εγγλέζικη: σέντρα του Ράις, μετά από άνοιγμα του Γκόρντον στο πλάι και κεφαλιά του σκόρερ. Το δεύτερο γκολ όμως είναι κατάθεση κλάσης και προσωπικότητας. Ο Κέιν περικυκλωμένος από πέντε αντιπάλους μέσα στην μεγάλη περιοχή, καταφέρνει να ξεφύγει και να δημιουργήσει και χώρο για το σουτ: και βρίσκει όχι απλά ένα νικητήριο γκολ αλλά και μια πρόκριση που γλυτώνει την ομάδα του από ένα ιστορικό ρεζιλίκι. Η Αγγλία προκρίνεται, ανακουφίζεται, αλλά εναντίον του Μεξικού στη φάση των 16, θα χρειαστεί κάτι περισσότερο. Θα την βοηθήσει ότι αυτή τη φορά δεν θα κουβαλάει το δυσβάσταχτο βάρος του τεράστιου φαβορί.
Το φιλί της ζωής
Ένα άλλο φορ, ο γερόλυκος Λουκάκου, έδωσε ένα αληθινό φιλί ζωής στο Βέλγιο που απέναντι στην Σενεγάλη έμοιαζε αποκλεισμένο. Ο Λουκάκου, που μπήκε στο ματς στο δεύτερο ημίχρονο αντί του Ντε Κετελάρε, αποφασίζει ότι δεν μπορεί να φύγει από τις ΗΠΑ χωρίς να θυμίσει στον κόσμο ποιος είναι και κάνει δυο πολύ σημαντικά πράγματα. Πρώτα βρίσκει μόνος του στο 87΄το γκολ με το οποίο το Βέλγιο επιστρέφει στο ματς μετατρέποντας το 0-2 σε 1-2. Κι έπειτα στην παράταση αφήνει στον Τίλεμανς την εκτέλεση ενός πέναλτι που ο ίδιος κέρδισε, γιατί όπως είπε στο τέλος η μεν δική του σεζόν ήταν κακή κι ο ίδιος δεν είναι στα καλύτερά του, ο δε συμπαίκτης του άξιζε να πετύχει το γκολ της νίκης γιατί ήταν ο καλύτερος του γηπέδου. Η κλάση και ο αλτρουισμός σπάνια συναντιούνται στο ποδόσφαιρο.
Όπως σπάνια συναντάς κι ένα προπονητή που έχει το κουράγιο να κάνει αυτό που έκανε ο Ρούντι Γκαρσία: με την ομάδα του πίσω στο σκορ με 0-2 μετά τα γκολ του Ντιαρά και του Σαρ (που έκανε πλάκα στην άμυνα των Βέλγων) ο κόουτς βγάζει από το ματς τους Ντε Μπρόιν και Ντοκού και χρίζει παραστάτες του Λουκάκου τον Τίλεμανς και τον Λουκεμπάκιο που μαζί με τον Τροσάρ φέρνουν την ανατροπή. Το Βέλγιο θα βρει τους Αμερικάνους. Κι επειδή έδειξε ψυχραιμία και επιμονή μοιάζει ομάδα ικανή να χαλάσει πάρτι γηπεδούχων καθώς είναι κι εφτάψυχο. Πήρε την πρόκριση στο τρίτο ματς και χθες γύρισε ένα παιγνίδι απίθανο.
Και για τα καλά και για τα στραβά
Ο τρίτος φορ της βραδιάς που είναι πρωταγωνιστής λέγεται Μπαλογκαν. Είναι γεννημένος στη Νέα Υόρκη, έχει βάλει πολλά γκολ με την Μονακό, ξέρει την θέση κι όταν έβαλε μπροστά τους Αμερικάνους με ένα ωραίο γκολ στο 44΄το πανηγύρισε με την χαρά του παίκτη που έχει κάνει την δουλειά του. Το συγκρότημα του Ποτσετίνο δημιουργούσε κι έχανε ευκαιρίες κι αυτό ήταν μάλλον κακό σημάδι απέναντι στην Βοσνία που απλά αμυνόταν: δεν είναι όλες οι ομάδες η Γαλλία που μπορεί να χάσει πέντε γκολ και μετά να βάλει τρία. Η προσφορά του Μπαλογκαν ήταν μεγάλη κι έγινε πολύ ιδιαίτερη και στο δεύτερο ημίχρονο: μια δίκαιη αποβολή του για ένα πάτημα του ποδιού του Κολάσινατς έγινε ο λόγος να δούμε από τις ΗΠΑ ένα ιδιαίτερα μεστό τακτικό παιγνίδι που με εξέπληξε. Με παίκτη λιγότερο για μισή ώρα οι Αμερικάνοι όχι μόνο δεν δέχτηκαν γκολ αλλά βρήκαν με σουτ φάουλ του Τίλμαν κι ένα δεύτερο! Ο Ποτσετίνο παρόλο που οι ΗΠΑ έπαιζαν με παίκτη λιγότερο έκανε την πρώτη του αλλαγή στο 87΄καμαρώνοντας την ομάδα του που έπαιζε άμυνα με άψογες τοποθετήσεις.
Οι Αμερικάνοι είχαν παραδοσιακά πάντα προβλήματα με τις ευρωπαϊκές ομάδες. Στη Βοσνία άφησαν απλά δυο τρια σουτ στο τέλος – προσπάθειες που θύμισαν πως παίκτες όπως ο Μαχμιτς (που μπήκε στο ματς αντί του σβηστού Τζέκο) και ο Αλαϊμπέγκοβιτς έχουν μέλλον. Τώρα έχουν μπροστά τους το Βέλγιο. Δεν θα δούμε την μονομαχία του Λουκάκου με τον Μπαλογκάν γιατί αυτός θα είναι τιμωρημένος. Αλλά και το Τροσάρ εναντίον Πούλισιτς δεν μου μοιάζει άσχημο. Και γιατί το Τροσάρ μου ακούγεται σαν όνομα κακού που πρέπει να αντιμετωπίσει ο Καπτεν Αμέρικα…
Πηγή: Karpetshow
