Αν τα ρεπορτάζ λένε αλήθεια, ο μέσος της Ρεάλ Μαδρίτης Ματέο Κόβατσιτς πρόσφατα απέρριψε την προοπτική να συζητήσει για μεταγραφή στη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ. Ο Κόβατσιτς ψάχνει για έναν τρόπο διαφυγής από τον πάγκο των αναπληρωματικών του Bernabeu εδώ και καιρό αλλά, προφανώς, η προοπτική του να παίξει για τον Ζοσέ Μουρίνιο δεν είναι και τόσο ελκυστική. Ο Πορτογάλος έχει γίνει γνωστός ως εχθρός του απρόβλεπτου και ο Κόβατσιτς, το παιχνίδι του οποίου εξαρτάται από την ελευθερία και την έκφραση, φαίνεται ότι δεν είναι ενθουσιασμένος με την προοπτική να… μειωθεί σε παίκτης που θα πρέπει να κάνει ένα συγκεκριμένο πράγμα.
Σκεφτείτε το λίγο πιο ελεύθερα το θέμα και θα δείτε ότι υπάρχει μια ενδιαφέρουσα περιστροφή και γύρω από τη σχέση του Μουρίνιο με τον πρόεδρο του, τον Εντ Γούντγουορντ που ακούει πολλά. Ενώ ο Γούντγουορντ περιγράφεται συνήθως σαν ο αδύναμος κρίκος για τη μεταγραφική αποτελεσματικότητα της Γιουνάιτεντ και ο Μουρίνιο έχει περάσει το μεγαλύτερο μέρος του καλοκαιριού κάνοντας παράπονα για τα μεταγραφικά, είναι εύλογο ότι οποιεσδήποτε οργανωτικές αδυναμίες της Γιουνάιτεντ, στην πραγματικότητα τονίζονται από τη φήμη του προπονητή της.
Τι περίεργο να το λες. Υπήρχε μια εποχή όπου σχεδόν κάθε παίκτης του κόσμου θα έδινε το… μάτι του για να παίξει για τον Πορτογάλο. Το στυλ ποδοσφαίρου του δεν ήταν ποτέ κάτι άλλο πέρα από μηχανικό, αλλά αυτό δεν ήταν πάντα τόσο απαγορευμένο. Ο συνδυασμός των επιτυχιών του Μουρίνιο και των χρημάτων των ομάδων του, ήταν συνήθως αρκετός για να εξουδετερώσει όποιες αμφιβολίες υπήρχαν για το στυλ. Οχι πλέον, όπως φαίνεται. Ο μοντέρνος επαγγελματίας γνωρίζει τις δυσκολίες που αντιμετώπισαν οι Κέβιν Ντε Μπρόινε, Μοχάμεντ Σαλάχ, Πολ Πογκμπά και Αντονι Μαρσιάλ και αναρωτιέται αν αξίζει τον κόπο.
Η Γιουνάιτεντ παραμένει ένα από τα μεγαλύτερα κλαμπ του κόσμου αλλά υπάρχουν πολλοί άλλοι ποδοσφαιρικοί προορισμοί όπου η ζωή είναι πιο εύκολη και ο βασικός μισθός το ίδιο γενναιόδωρος. Το παλιό ανέκδοτο ήταν ότι οι ξένοι παίκτες απέφευγαν το Μάντσεστερ λόγω του καιρού, αλλά τώρα ο Μουρίνιο έχει φέρει τη βροχή μέσα στο σπίτι. Το να παίξεις για αυτόν είναι σαν να εκτίθεσαι σε συνεχείς θύελλες.
Αυτό είναι και το θέμα της φετινής προετοιμασίας. Αφήνοντας στην άκρη την υπόθεση Μαρσιάλ, η Γιουνάιτεντ “σέρνεται” στη δυτική ακτή των ΗΠΑ με τον προπονητή της να μουρμουρίζει συνεχώς για την έλλειψη μεταγραφών, για μικρές φιλοδοξίες και -ίσως πιο αποθαρρυντικό απ’ όλα- για μια μη ταλαντούχα ομάδα. Πρέπει να είναι εξαιρετικά απελπιστική αυτή η κατάσταση για τους οπαδούς. Για όλους τους άλλους, όπως πάντα, είναι βαρετό.
Και αυτό έχει σημασία. Η πλάνη γύρω από το σύγχρονο ποδόσφαιρο είναι ότι παραμένει καθαρά μια υπόθεση όπου μετράει το αποτέλεσμα. Αυτή, όμως, είναι η μισή αλήθεια. Οι θέσεις στη βαθμολογία και η ευρωπαϊκή πρόκριση συνεχίζει να μετράει, αλλά τώρα μετράνε και οι τρόποι με τους οποίους επιτυγχάνονται τα αποτελέσματα. Τα ποδοσφαιρικά κλαμπ φιλοδοξούν σε κάτι περισσότερο πλέον, λειτουργούν σαν κάτι μεγαλύτερο, αυτός είναι ο παγκόσμιος ακρογωνιαίος λίθος κάθε σημαντικής αθλητικής μάρκας και η Γιουνάιτεντ δεν αποτελεί εξαίρεση. Μπορεί να μην είναι υποχρεωτικό το να παίζεις κάθε εβδομάδα στο φουλ, αλλά αυτά τα επιχειρηματικά μοντέλα βασίζονται στην αντίληψη ότι μπορεί να επιτευχθεί ο στόχος – ότι τα τρόπαια, η δόξα και ο ενθουσιασμός είναι πάντα κοντά και ότι κάθε σεζόν θα είναι καλύτερη από την προηγούμενη.
Μερικοί προπονητές ανταποκρίνονται σε αυτή την εποχή τέλεια. Ο Πεπ Γκουαρντιόλα παραμένει σε μια κατάσταση συνεχούς επανεξέτασης και αυτό εξυπηρετεί το ιδανικό «καλύτερο αύριο» πολύ αποτελεσματικά. Ο Γιούργκεν Κλοπ, για διαφορετικούς λόγους, είναι επίσης ένας τέλεια σύγχρονος προπονητής. Οι αστείες γκριμάτσες του Γερμανού και οι ατάκες του για τα ΜΜΕ μπορεί να γίνουν εκνευριστικά κατά τη διάρκεια μιας οκτάμηνης σεζόν, αλλά η προσωπικότητα του -και η ατμόσφαιρα που βοηθάει να δημιουργηθεί- έχει σφηρηλατήσει τον ενθουσιασμό στο Merseyside και, μαζί με το gegenpress, βοήθησε να αναδιαμορφωθεί η εικόνα της Λίβερπουλ.
Αυτό μπορεί να φανεί σαν ένα ανταγωνιστικό παράδειγμα, αλλά παραμένει σωστό: Είναι δύσκολο να φανταστείς τους Φαμπίνιο, Αλισον Μπέκερ και Ναμπί Κεϊτά να θέλουν απεγνωσμένα να πάνε στη Λίβερπουλ του Μπρένταν Ρότζερς, αλλά ο Κλοπ έχει έναν εντελώς διαφορετικό μαγνητισμό. Υπάρχει κάποιος νέος παίκτης στην Ευρώπη που αν είχε δικαίωμα επιλογής δεν θα ήθελε να παίξει στους Reds;
Ο Κλοπ “ευθύνεται” για αυτό. Στη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, ο Γούντγουορντ μπορεί να είναι συνεργός σε αυτή την αντίθεση κατάσταση που υπάρχει, αλλά είναι και ο Μουρίνιο. Από εκεί που ήταν ο πιο προνομιούχος προπονητής της ηπείρου, έχει γίνει ένα ποδοσφαιρικό Τσέρνομπιλ, διαρρέοντας τη μιζέρια του στην ατμόσφαιρα του παιχνιδιού. Δεν υπάρχει εξέλιξη στο κοουτσάρισμα του πλέον, δεν υπάρχει κάποιο άλλο σαφές πλάνο πλην του να αγοράσει από το πάνω ράφι και να ξεπεράσει τον ανταγωνισμό με το καθαρό βάρος των αριθμών. Καθώς αυτή έγινε πλέον η ταυτότητα του, έτσι έγινε και ο εργοδότης του.
Αυτό είναι πρόβλημα, γιατί αυτή δεν είναι μια ένωση που θα διαρκέσει για πάντα. Σύμφωνα με πρόσφατες έρευνες των οπαδών, οι περισσότεροι περιμένουν ότι ο Μουρίνιο θα φύγει από τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ πριν το τέλος της σεζόν. Και μετά τι; Τα τελευταία τρία χρόνια, κάθε αθλητικός διευθυντής στην Ευρώπη θα έχει προσέξει τα αποτελέσματα του, θα έχει παρατηρήσει την εξοικείωση του και την ανάγκη του για σύγκρουση, και γενικά θα έχουν καταλάβει ότι αυτό είναι ένα πρόβλημα που θα ήθελαν να ζήσουν χωρίς να το έχουν.
Με μια ευρύτερη έννοια, υπό την καθοδήγηση του Μουρίνιο το (κάθε) κλαμπ γίνεται λιγότερο συμπαθές και λιγότερο αξιοθαύμαστο. Συνέβη στη Ρεάλ Μαδρίτης, συνέβη στην Τσέλσι και τώρα συμβαίνει στη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ. Αυτός είναι αυτοί, αυτοί είναι αυτός – είναι τα ασταμάτητα παράπονα του, η συνωμοτική συμπεριφορά του, οι σχέσεις του με κάποιους από τους καλύτερους παίκτες του κόσμου. Είναι αυτονόητο ότι για τους νέους δισεκατομμυριούχους, τους ιδιοκτήτες που μπήκαν στο ποδόσφαιρο αναζητώντας προφίλ, κύρος και δημοτικότητα, όπως και κέρδη, όλο αυτό είναι ένα ανάθεμα.
Υπήρχε μια εποχή όπου, αν άφηνε μια δουλειά το μεσημέρι, ο Ζοσέ Μουρίνιο θα είχε δεχθεί ενδιαφέρουσες κλήσεις από προέδρους που θα τον παρακαλούσαν να συμφωνήσει, πριν τη δύση του ηλίου. Οχι τώρα. Σήμερα, αποκλείοντας μια δραματική και απροσδόκητη επανάσταση, πλησιάζει στο τέλος της ζωής του ως προπονητής μεγάλων κλαμπ. Είναι έξω από το βήμα του παιχνιδιού και δεν ταιριάζει με τον κόσμο που το περιβάλλει…
Πηγή: Four Four Two
