Του Αλέξη Σπυρόπουλου
Ο Ζιντάν πήρε για πάρτη του την κρέμα της υπόθεσης το ’98 με τα δύο γκολ στον τελικό, κόρνερ-κεφαλιά και ξανά κόρνερ-κεφαλιά. Σε τελικό όμως, στον οποίον η Βραζιλία έπαιξε όσο έπαιξε κι ο, τιμωρημένος εκείνη την ημέρα, Λοράν Μπλαν. Καθόλου, δηλαδή.
Ο Ζιζού αποβλήθηκε στον όμιλο (με τη Σαουδική Αραβία) και έκανε το παιγνίδι «δικό του» μονάχα με τη Βραζιλία. Ο Ανρί κι ο Τρεζεγκέ ήταν μικροί, οι σημερινοί Μ’Μπαπέ και Ντεμπελέ ας πούμε. Λίγο φάνηκαν, στην αρχή.
Ο Γκιβάρς’ ήταν ένας Ζιρού. Ο Τζορκαέφ, ένας Γκριζμάν που δεν χτυπούσε καν πέναλτι. Στον προημιτελικό με την Ιταλία, κρύφτηκε. Δείλιασε στην ιδέα ότι θα έπρεπε να το βάλει στον, συμπαίκτη του στην Ιντερ, Παλιούκα.
Οι περσόνες, οι πραγματικοί πυλώνες, ήταν οι πίσω. Ο Μπαρτέζ, ο Μπλαν με τον Ντεσαγί, ο Τιράμ με τον Λιζαραζού. Όπως λέμε Γιορίς, Βαράν και Ουμτίτι, Παβάρ και Ερναντέζ. Εικόνα και ομοίωση. Αλλωστε, ο αρχηγός του ’98 είναι ο προπονητής του ’18. Ο Ντεσάν.
Τον Ντεσάν, εκείνη την εποχή ο Καντονά τον έλεγε βαστάζο του Ζιντάν. Ο Καντονά φυσικά, δεν ήταν στην Εθνική. Όπως δεν είναι τώρα, ο Μπενζεμά. Δεν χωράνε τέτοιοι τύποι, στην ευταξία (ενός Ζακέ, ή) ενός Ντεσάν.
Η μετενσάρκωση του Ντεσάν είναι ο Καντέ. Το τυπάκι μετράει στο τουρνουά, 48 ανακτημένες κατοχές. Σε κάθε αγώνα, ακυρώνει δέκα επιθέσεις των αντιπάλων και προσθέτει δέκα επιθέσεις στις πιθανότητες της δικής του ομάδας να βάλει γκολ.
Εως και ο Πογκμπά…συνεμορφώθη. Από το 2016, δεν είναι δύο χρόνια πιο μεγάλος. Είναι δύο χρόνια πιο υπεύθυνος. Περισσότερο ποδοσφαιριστής πλέον, από σελέμπριτι. Αρχίζει σιγά-σιγά, να μοιάζει στον Βιεϊρά.
Τα γκολ που τους πήγαν ως τον τελικό…για να πάρει την κρέμα ο Ζιντάν, τα έβαλαν ο στόπερ και ο δεξιός μπακ. Ο Μπλαν, το golden goal με την Παραγουάη στην παράταση. Ο… κανείς με την Ιταλία, 0-0 και πέναλτι. Ο Τιράμ, στον ημιτελικό.
Ημουν μέσα, απεσταλμένος της Ελευθεροτυπίας πάνω από ένα μήνα στο Παρίσι, σ’ εκείνο τον ημιτελικό στο Σταντ ντε Φρανς. Ελάχιστα ματς στη ζωή μου, θυμάμαι πιο έντονα απ’ αυτό. Γαλλία-Κροατία. Για να είμαι ειλικρινής, ανέκαθεν οπαδός των εκπλήξεων, κόντεψα να σκάσω λες και ήμουν Κροάτης.
Το πολύ 30 δευτερόλεπτα στο β’ ημίχρονο, δίνει την πάσα ο Ασάνοβιτς, δεν τραβιέται για το όφσαϊντ ο Τιράμ, τετ-α-τετ ο Σούκερ, περνάει τη μπάλα κάτω απ’ τον Μπαρτέζ που έβγαινε, 0-1. Ο ήχος της κηδείας, απλωμένος απ’ άκρου εις άκρον. Η μόνη φορά που τον άκουσα ξανά, ήταν πρόπερσι στον τελικό του Ευρωπαϊκού. Όταν ο Εντερ της Πορτογαλίας, τηλεφώνησε το γκολ…
Αλλά σ’ ένα σκάρτο λεπτό μετά τον Σούκερ, κάνει να κρατήσει τη μπάλα ο Μπόμπαν κοντά στην κροατική περιοχή, του την κλέβουν, Τιράμ με το δεξί, 1-1. Το 2-1 έπειτα, ο Τιράμ το ‘βαλε… με το αριστερό. Γι’ αυτό λένε, στο ποδόσφαιρο έχει μιλήσει κι ο μουγκός.
Η Κροατία ήταν η μοναδική ομάδα του France ’98 που έκανε την καίρια λαβή και έβαλε πλάτη τη Γαλλία. Στην πραγματικότητα, ήταν η μοναδική ομάδα που σκόραρε εναντίον της Γαλλίας. Δύο γκολ δέχθηκαν για την ακρίβεια, σε ολόκληρη τη διοργάνωση, οι Μπλε. Το άλλο ήταν ένα άνευ σημασίας πέναλτι που έδωσε εύκολα ο Κολίνα, στον όμιλο με τη Δανία.
Τους έβαλαν πλάτη, οι άλλοι ξεγλίστρησαν ωστόσο. Μ’ ένα τρόπο που «δεν υπάρχει». Δύο γκολ του Τιράμ!
Πηγή: Sport DNA
