Του Αντώνη Καρπετόπουλου
«Μα τι κάνει ο Ολυμπιακός;» με ρωτάνε διάφοροι, και προσθέτουν πως είναι τουλάχιστον παράξενο καλοκαιριάτικα «αντί να παίρνει παίκτες να ανακοινώνει συνεργασίες με νέα και παλιά στελέχη». Η απορία προκύπτει γιατί δεν έχουμε μόνο τον ερχομό του Αντόνιο Μιγκέλ Καρντόσο, αλλά και την επιστροφή του παλιού μας γνώριμου Αντόνιο Κορδόν. Θέλω να σας πω τι πιστεύω.
Απλός αλλά δύσκολος
Πρώτα από όλα δεν μου κάνει εντύπωση τίποτα από αυτά που συμβαίνει. Την περασμένη εβδομάδα είχα γράψει στην εφημερίδα ότι περίμενα αλλαγές και προσθήκες στο τημ που ασχολείται με τις μεταγραφές – το είπα και στο ραδιόφωνο. Επειδή τα γραπτά μένουν κι όχι για να ευλογήσω τα γένια που δεν έχω παραθέτω το σχετικό απόσπασμα: «ο Ολυμπιακός χρειάζεται κάποιον ο οποίος να δύναται να χειριστεί προσωπικά τα πάντα, μιλώντας απευθείας με τον ίδιο τον Βαγγέλη Μαρινάκη. (…) Δεν θα μου κάνει εντύπωση να επιστρέψει στη βάση κάποιος παλιός γνώριμος» έγραφα την περασμένη Κυριακή. Και πριν αλέκτωρ κτλ κτλ ό,τι περίμενα συμβαίνει. Είναι ο λόγος που αυτό συνέβη η απουσία ενός μεταγραφικού σχεδιασμού; Όχι ακριβώς. Είναι κάτι άλλο: ο ίδιος ο σχεδιασμός. Που είναι απλός. Αλλά και δύσκολα υλοποιήσιμος από τον κόσμο που εδώ και καιρό ασχολείται.
Τρεις προτεραιότητες και ένας φόβος
Επιτρέψτε μου να το εξηγήσω. Η δική μου εντύπωση από την αρχή του μεταγραφικού παζαριού είναι ότι ο Ολυμπιακός σε αυτή τη μεταγραφική περίοδο έχει τρεις βασικές προτεραιότητες και ένα φόβο. Η πρώτη προτεραιότητα είναι να ικανοποιηθεί ο Χοσέ Λουίς Μεντιλίμπαρ δηλαδή να αποκτηθούν ποδοσφαιριστές που ο Ισπανός προπονητής γνωρίζει – «αν δεν το συμβεί αυτό θα ξεμείνουμε από παίκτες γιατί ο κόουτς χρησιμοποιεί αυτούς που ξέρει και δοκιμάζει αυτούς που δεν ξέρει» μου έλεγε ένα στέλεχος της ομάδας. Μια τέτοια περίπτωση είναι ο νεοφερμένος Μορφέο και λογικά θα ακολουθήσουν κι άλλοι (Ρότα κτλ). Μια δεύτερη προτεραιότητα είναι οι Ελληνες παίκτες. Για αυτό γύρισε ο Φορτούνης, για αυτό ο Ολυμπιακός ενδιαφέρθηκε για τον Γιαννούλη και για αυτό σίγουρα κοιτάζει κι άλλους. Μία τρίτη προτεραιότητα είναι οι παίκτες που εντοπίζει το τμήμα σκάουτινγκ και ο Κοβάσεβιτς: κάπως έτσι προέκυψαν ο τερματοφύλακας Πόποβιτς που ο Ολυμπιακός ήθελε να αποκτήσει από πέρσι, και ο Στάνιτς για τον οποίο συζητάνε με την Λουντογκόρετς. Και υπήρχε φυσικά κι ένας φόβος: ο φόβος να υπάρξουν οι περσινές αστοχίες για να μην θυμηθώ και τις προπέρσινες.
Η στρατηγική έμοιαζε απλή
Γιατί δεν υπήρξε πιο νωρίς η αναζήτηση και η άφιξη των νέων στελεχών; Γιατί στον Βαγγέλη Μαρινάκη η εφετινή στρατηγική έμοιαζε απλή. Ο Μαρινάκης δίνει τις γενικές κατευθύνσεις και στην συνέχεια ενημερώνεται και αποφασίζει, αλλά σπανίως συμμετέχει σε συσκέψεις, σπανίως κάνει διαπραγματεύσεις, σπανίως βλέπει τους παίκτες που προτείνονται κι όταν τους δει δεν είναι και βέβαιο πως θα πει «προχωρήστε». Πέρυσι ξενύχτησε ένα βράδυ να δει τον Αντίνο κι όταν τον είδε άναψε κόκκινο. Φέτος η τριπλή κατεύθυνση που έδωσε του φαινόταν μάλλον απλή και απλή ήταν. Αλλά νομίζω το πράγμα μπερδεύτηκε λίγο στην οργάνωση της. Για πολύ απλούς και συγκεκριμένους λόγους.
Ο Μεντιλίμπαρ ζητά παίκτες που δεν είναι τόσο γνωστοί (Μαφέο, Ντουάρτε, Ρόκα κτλ) και χρειάζονται κάποιο σκανάρισμα. Επίσης δεν είναι ο προπονητής που θα σηκώσει ένα τηλέφωνο για να πείσει κάποιον παίκτη να πει το ναι για χάρη του: πέρυσι το έκανε μόνο με τον Ταρέμι πχ. Από την άλλη η αναζήτηση Ελλήνων παικτών (αυτό που είναι η δεύτερη προτεραιότητα) επίσης αποδεικνύεται δύσκολη: κάποιος πχ έπρεπε να μιλήσει με τον Γιαννούλη για να δει αν όντως αυτός έχει συμφωνήσει με τον ΠΑΟΚ – αποδείχτηκε πως ήταν πιο απλό να κάνεις μια πρόταση στην Αουγκσμπουργκ παρά να τα βρεις με τον παίκτη και δεν είναι παράξενο αφού οι παίκτες θέλουν κι αυτοί τον χειρισμό τους. Επίσης για να ερχόταν ο Γιαννούλης έπρεπε να φύγει κάποιος από τους Μπρούνο και Ορτέγκα με τους οποίους ο κόουτς είναι ευχαριστημένος: κι αυτό δεν είναι απλό. Και φυσικά φάνηκε πως υπήρχε και μια δυσκολία να γίνουν δεκτές οι εισηγήσεις του τμήματος σκάουτινγκ: όταν οι περσινές αφορούσαν παίκτες όπως ο Νασιμέντο, ο Στρεφέτσα, ο Αντίνο κτλ είναι λογικό να υπάρχουν δισταγμοί.
Το δίλλημα του Μαρινάκη
Ο Μαρινάκης έπρεπε να διαλέξει ανάμεσα στο να δώσει δεύτερες ευκαιρίες και στο να προσλάβει νέους συνομιλητές. Ο πρόεδρος του Ολυμπιακού μοιάζει να έχει κάνει μια κυρίως επιλογή: να ακούει τον προπονητή. Για αυτό έχει στελεχώσει με φίλους του Μεντιλίμπαρ τον Ολυμπιακό Β’. Για αυτό ανανεώθηκε το συμβόλαιο του Ντάνι Γκαρθία. Για αυτό χρειάστηκε να υπάρξει η (εύκολη) έγκριση του Βάσκου για την επιστροφή του Φορτούνη αλλά και η (δύσκολη) έγκριση του κόουτς για την επιστροφή του Κάρμο. Και για αυτό δεν είναι δεδομένο ότι θα επιστρέψει ο Γιάρεμτσουκ παρόλο που όλοι εντός της ομάδας καταλαβαίνουν πως κάτι τέτοιο θα ήταν χρήσιμο. Αλλά η όποια ικανοποίηση του κόουτς δεν μπορεί να είναι ο κύριος στόχος ενός μεταγραφικού σχεδιασμού που προβλέπει πάντα και πωλήσεις. Και για αυτό ο Μαρινάκης δίνει αρμοδιότητες σε ανθρώπους που έχουν αντζέντα, δηλαδή ξέρουν από καλούς παίκτες και μπορούν και να πουλήσουν. Προφανώς κάποιοι από τους υπάρχοντες θα παραμεριστούν. Αλλά αυτό μπορεί να συμβεί αργότερα.
Οι γνωστοί στα γνωστά
Κατά την γνώμη μου κακώς υπάρχει τόση μεγάλη πίεση για μεταγραφές: στις ομάδες του Μεντιλίμπαρ αυτές είναι κάτι δευτερεύον και δείτε στο Netflix το υπέροχο πρώτο επεισόδιο της σειράς La Liga αν θέλετε να τον καταλάβετε. Ο Βάσκος δεν πιέζει και ο Ολυμπιακός θα πρέπει αρχικά να έχει γνώση των δεδομένων της επόμενης σεζόν, να ξέρει πχ σε ποια ευρωπαϊκή διοργάνωση θα αγωνίζεται ώστε να κινηθεί: άλλες απαιτήσεις υπάρχουν αν παίζει στο Τσάμπιονς λιγκ, άλλες αν βρεθεί στο Γιουρόπα λιγκ. Επίσης ο προπονητής του πιστεύει πως δεν χρειάζεται να φτιάξει μια ομάδα από την αρχή ούτε και ζητάει δέκα παίκτες.
Τέλος μπορώ να σας διαβεβαιώσω πως όσοι παίκτες κι αν αποκτηθούν καλοκαιριάτικα στα ματς για τους προκριματικούς του Τσάμπιονς λιγκ ο Ολυμπιακός θα παίξει με τους περσινούς – αν κάποιος από αυτούς δεν φύγει. Τερματοφύλακας θα είναι ο Τζολάκης, στην άμυνα οι Ροντινέι, Ορτέγκα, Πιρόλα, και Ρέτσος, στα χαφ ο Γκαρσία που ανανέωσε, ο Εσε και ο Τσικίνιο και μπροστά ο Ζέλσον, ο Ελ Καμπί και μάλλον ο Φορτούνης. Που δεν ήρθε για να παίζει εικοσάλεπτα και να κάνει την διαφορά ως game changer ερχόμενος από τον πάγκο…
Πηγή: Gazzetta
