Του Αντώνη Καρπετόπουλου
Βλέπω τους προημιτελικούς του μουντιάλ, έτσι όπως έχουν σχηματιστεί, και νιώθω μία σχετική αμηχανία. Πριν αρχίσει η διοργάνωση περίμενα ότι θα έχουμε εκπλήξεις. Η παρουσία στους προημιτελικούς της Νορβηγίας, της Ελβετίας, του Βελγίου και του Μαρόκου κάπως δικαιολογούν αυτή την πρόβλεψη. Μετά το τέλος της πρώτης φάσης πίστευα ότι δύσκολα θα αποκλειστούν στην πορεία οι αληθινά μεγάλες ομάδες αν δεν αγωνιστούν μεταξύ τους κι αυτό γιατί είδαμε πολλούς από τους σταρ πρωταγωνιστές τους σε αυτές σε πολύ καλή κατάσταση. Η παρουσία της Γαλλίας, της Ισπανίας, της Αγγλίας και της Αργεντινής το αποδεικνύει. Αλλά ομολογώ ότι την συγκεκριμένη οκτάδα δεν την περίμενα. Κάτι άλλο φανταζόμουν.
Αν υπάρχει κάτι που λείπει από το φετινό Μουντιάλ είναι τα πολύ μεγάλα ζευγάρια -εννοώ τα παιχνίδια ανάμεσα σε ομάδες που στο ξεκίνημα του μπορούσαν το μουτιάλ να το κερδίσουν: το ξεκαθαρίζω διότι κατά τα άλλα έχουμε δει και πολύ θεαματικά παιχνίδια και πραγματικά δράματα. Μέχρι τώρα παιχνίδι που θα μπορούσε να είναι και τελικός της διοργάνωσης (υπό πολλές προϋποθέσεις βέβαια…) ήταν το ματς Ισπανία – Πορτογαλία ενώ κολασμένο ματς ήταν το Μεξικό – Αγγλία γιατί οι Μεξικάνοι ήταν γηπεδούχοι. Και κανένα άλλο.
Δεν είναι παράξενο διότι μιλάμε για ένα Μουντιάλ 48 ομάδων. Όπως είχα εξηγήσει όταν αυτό ξεκίνησε, αν μια – δυο από τις ομάδες που τοποθετήθηκαν στους ομίλους ως επικεφαλής δεν τους κερδίσουν ή αν αποκλειστούν στα πρώτα νοκ άουτ είναι λογικό τα ματς μεταξύ ομάδων που θέλουν να κερδίσουν το τρόπαιο να λείψουν. Ο δρόμος κάποιων θα γίνει ευκολότερος. Συμβαίνει στην περίπτωση της Αργεντινής αλλά και της Γαλλίας. Το γεγονός ότι η Πορτογαλία δεν κέρδισε τον όμιλο της έκανε την κάτω πλευρά του ταμπλό έναν σχετικά εύκολο δρόμο για τους Αργεντινούς. Ο αποκλεισμός της Γερμανίας από την Παραγουάη μας στέρησε ένα ματς ανάμεσα στην Γαλλία και στην ομάδα του Νάιγκελσμαν. Από την άλλη η Αργεντινή ζορίστηκε απίστευτα και με το Πράσινο Ακρωτήρι και με την Αίγυπτο: εύκολη η πορεία της προς τους προημιτελικούς δεν μπορεί να χαρακτηριστεί. Και η Γαλλία με την Παραγουάη χρειάστηκε ένα πέναλτι για να προκριθεί. Θέλω να πω ότι μπορεί τα μεγάλα ματς να λείπουν, αλλά κανείς δε χαρίζει σε κανέναν τίποτα.
Από την άλλη ένα παγκόσμιο κύπελλο χωρίς αναμετρήσεις ανάμεσα σε ομάδες που το έχουν κερδίσει δεν είναι και ό,τι καλύτερο: το καταλαβαίνω. Ιδανικά θα ήταν τα προημιτελικά στα οποία η Γαλλία, αφού έχει αντιμετωπίσει και αποκλείσει στη Γερμανία θα αγωνιζόταν με την Ολλανδία ενώ οι Αγγλοι θα έβρισκαν κυριακάτικα στον προημιτελικό τους Βραζιλιάνους. Σε αυτό το ιδανικό σενάριο την Αργεντινή θα την περίμεναν τώρα οι Πορτογάλοι ή η Κολομβία: θυμίζω ότι το Αργεντινή -Κολομβία ήταν τελικός στο τελευταίο Κόπα Αμέρικα. Σίγουρα ένα παιχνίδι ανάμεσα στην πρωταθλήτρια Ευρώπης Ισπανία και τις διοργανώτριες Ηνωμένες Πολιτείες θα είχε πολύ μεγαλύτερη ένταση από το Ισπανία – Βέλγιο που θα δούμε την Παρασκευή. Αλλά είμαστε βέβαιοι ότι σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο θα υπήρχε 1 γραμμάριο δικαιοσύνης;
Νομίζω όχι. Θα έλειπε για παράδειγμα ο Χάλααντ που είναι από μόνος του μια τεράστια ατραξιόν για τη διοργάνωση. Θα έχει αποκλειστεί το Μαρόκο που κόντρα στους Ολλανδούς ήταν πάρα πολύ καλύτερο. Δεν θα υπήρχε το Βέλγιο και δικαίως θα θεωρούσε ότι είναι θύμα της πρωτοφανούς απόφασης να μην τιμωρηθεί ο Μπάλγακαν, ενώ είχε αποβληθεί. Για να είμαι ειλικρινής δε μου προκύπτει ότι η Πορτογαλία (το ζήτημα της οποίας δεν ήταν ποτέ το αν θα διακριθεί αλλά το τι θα κάνει ο Ρονάλντο..) έχει κάνει καλύτερο Μουντιάλ από την Ελβετία που όπως σας έγραφα πριν από το παιχνίδι με την Κολομβία ανήκει στις ελάχιστες ομάδες που από παιχνίδι σε παιχνίδι βελτιώνεται.
Το κακό με τις εκπλήξεις είναι ότι δεν μας δίνουν τη δυνατότητα να χαρούμε μεγάλα ζευγάρια. Κάπως έτσι πιάνω τον εαυτό μου να στεναχωριέται όταν αποκλείονται οι Βραζιλιάνοι ή όταν βλέπω τους Αιγύπτιους έτοιμους να πετάξουν έξω την Αργεντινή. Αν το είχαν κάνει θα είχαμε στον ημιτελικό ή τους ίδιους ή τους Ελβετούς: αυτό κι αν είναι από τα απίθανα. Το ακόμα χειρότερο στις ιστορίες αυτές είναι ότι όποιος κάνει την έκπληξη δεν φτάνει μέχρι το τέλος. Συνήθως μας στερεί τη δυνατότητα να δούμε ένα μεγάλο ζευγάρι και στη συνέχεια αποκλείεται. Συνέβη στο προηγούμενο Μουντιάλ με το Μαρόκο αλλά και με την Κροατία. Η Κροατία αποκλείοντας τους Βραζιλιάνους μας στέρησε τη δυνατότητα να δούμε ένα Αργεντινή – Βραζιλία που τελευταία φορά έχουν παίξει αντίπαλοι σε Μουντιάλ το μακρινό 1990. Το Μαρόκο από την άλλη αφού έστειλε σπίτι τον Ρονάλντο ήταν στον ημιτελικό με τη Γαλλία ευχαριστημένο με τη συμμετοχή. Ελπίζω αυτή τη φορά να έχει άλλα σχέδια. Θέλω να πω ότι αν τα καταφέρει απόψε να κάνει την έκπληξη κόντρα στην Γαλλία πρέπει να βάλεις στόχο να κερδίσει και τη διοργάνωση. Αλλιώς θα περάσει στην ιστορία ως ομάδα που έχει αποκτήσει τη δυνατότητα να φτάνει σε ένα θρίαμβο της μιας βραδιάς (άντε σε δύο…) και στη συνέχεια κάπου να χάνεται. Και μαζί του να χάνεται και η πιθανότητα να δούμε κάτι που να μας μείνει αξέχαστο στο μουντιάλ.
Πηγή: Karpetshow
