Του Αντώνη Καρπετόπουλου
Ο τελικός του Παγκοσμίου Κυπέλλου ολοκληρώθηκε όπως έπρεπε κι αναφέρομαι στο κομμάτι του που είχε να κάνει με το χορτάρι και το γήπεδο κι όχι με το σόου του Ντόναλντ Τραμπ στην απονομή. Το δεύτερο με άφησε παγερά αδιάφορο: το ματς μεταξύ της Ισπανίας και της Αργεντινής όχι. Η κατάκτηση του τρόπαιου από τους Ισπανούς είναι απόδειξη ότι στο ποδόσφαιρο υπάρχει και δικαιοσύνη: η ομάδα που θέλει να παίζει ποδόσφαιρο πρέπει να επιβραβεύεται – μια νίκη της Αργεντινής στα πέναλτι θα ήταν κακό παράδειγμα διαχείρισης τελικού κυρίως γιατί θα είχε καλό αποτέλεσμα. Φυσικά είναι απολύτως δίκαιη και πρέπουσα και η αποθέωση του Λίο Μέσι και από τον κόσμο που ήταν στο γήπεδο αλλά και από την ίδια την ποδοσφαιρική ανθρωπότητα – τουλάχιστον από όσους αγαπούν αληθινά το ποδόσφαιρο.
Όλα σχεδόν όμοια με το 2010
Οι Ισπανοί κέρδισαν τελικά με 1-0 την Αργεντινή με ένα γκολ του Φεράν Τόρες στην παράταση: ακόμα και το επίθετο του σκόρερ συνδέει τις δυο εθνικές της Ισπανίας που έχουν κερδίσει το παγκόσμιο κύπελλο, αυτή του 2010 και την τωρινή. Γενικά όλο το τουρνουά που έκαναν οι Ισπανοί είχε αρκετές αναλογίες με εκείνο του 2010 που κατέκτησαν.
Όπως και τότε έτσι και τώρα πήγαν στα τελικά τρέχοντας ένα πολύ μεγάλο σερί από νίκες και με τον τίτλο του πρωταθλητή Ευρώπης. Ξεκίνησαν και τότε και τώρα την διοργάνωση με ένα στραβοπάτημα (το 2010 κόντρα στην Ελβετία, τώρα κόντρα στο Πράσινο Ακρωτήρι). Επαιξαν πάλι ένα δύσκολο και απαιτητικό ματς κόντρα στην Πορτογαλία, που ήταν το δυσκολότερό τους τελικά στο τουρνουά. Εκμεταλλεύτηκαν πολύ τον πάγκο τους. Είχαν ένα σκληρό αντίπαλο στον τελικό που έπαιξε πολύ καλή άμυνα: τότε ήταν οι Ολλανδοί τώρα οι Αργεντίνοι που προσπαθούσαν από την αρχή να οδηγήσουν το ματς στα πέναλτι κι έφτασαν κοντά στο να τα καταφέρουν. Όπως το 2010 έτσι και τώρα το ματς κρίθηκε στην παράταση και μάλιστα από ένα παίκτη της Μπαρτσελόνα: ο Τόρες είπε ότι ήταν γραφτό από την μοίρα να διαδεχτεί τον Ινιέστα στο ρόλο του σωτήρα. Όπως το 2010 έτσι και τώρα μέτρησε πολύ το γεγονός ότι ο αντίπαλος έμεινε με παίκτη λιγότερο. Όπως τότε έτσι και τώρα οι Ισπανοί κέρδισαν με τον τρόπο τους και το παιγνίδι τους. Δεν είναι παράξενο που ανάμεσα στους δυο θριάμβους υπάρχουν τόσες αναλογίες. Η επανάληψη των ίδιων συνθηκών δημιουργεί το ίδιο αποτέλεσμα.
Τελικός χωρίς μυστικά
Δεν υπάρχει ιδιαίτερος λόγος ανάλυσης του τελικού και δεν υπάρχουν και τακτικά μυστικά. Η Ισπανία κέρδισε γιατί έπαιξε σαν Ισπανία κι όταν το κάνει είναι δύσκολο να χάσει: το αήττητο σερί της έχει φτάσει σε αστρονομικά επίπεδα – δεν θυμάμαι τα τριάντα τελευταία χρόνια Εθνική ομάδα να έχει να χάσει 38 ματς στην σειρά και πολλά από αυτά να έχουν διεξαχθεί στους τελικούς του Euro και του μουντιάλ. Αν ψάχνουμε μυστικά επιτυχίας ας τα αναζητήσουμε στον τρόπο που αντιλαμβάνονται το ποδόσφαιρο και όχι στην τακτική του Ντε λα Φουέντε στο χθεσινό ματς που ήταν προβλέψιμη ακριβώς γιατί είναι η μοναδικά απαραίτητη.
Ο Ισπανός κόουτς, που έχει δουλέψει σχεδόν αποκλειστικά στις Εθνικές ομάδες της Ισπανίας, έκανε αυτά που όλοι περιμέναμε. Εδωσε την μπακέτα στον Ρόντρι που κατεύθυνε το πρέσινγκ. Ζήτησε να δημιουργηθούν συνθήκες να πάει στο ένας εναντίον ενός ο Γιαμάλ (στην αρχή) και ο Νίκο Γουίλιμας από την στιγμή που πέρασε στο ματς. Εκμεταλλεύτηκε τον μεγάλο του πάγκο γιατί σε αυτόν υπάρχουν παίκτες που θα χωρούσαν σε όλες τις μεγάλες εθνικές ομάδες του καιρού μας. Η παρουσία των Ισπανών στον τελικό ήταν η σύνθεση των αρετών του ίδιου του ποδοσφαίρου τους: υπήρχε η κεντρική του ιδέα (το ισπανικό τίκι τάκα), το πρέσινγκ (δηλαδή οι συνεχείς ανακτήσεις μπάλας που φρέναραν κάθε προσπάθεια αντεπιθέσεων που η Αργεντινή έψαχνε χωρίς ιδέες) και υπήρχε και η παρουσία πολλών παικτών – το γκολ έρχεται από την συνεργασία του Γουίλιαμς με τον Φεράν Τόρες – δυο αναπληρωματικών.
Αν η επικράτηση υπήρξε δύσκολη (δηλαδή αν οι Ισπανοί άργησαν να βρουν το γκολ) είναι γιατί αυτή την φορά είχαν ως φανερή προτεραιότητα να μην δεχτούν γκολ: το μόλις ένα που δέχτηκαν σε όλο το τουρνουά στο ματς με το Βέλγιο (και που πριν την εποχή του VAR ίσως να είχε ακυρωθεί ως οφσάιντ) μαρτυρά πόσο ήταν βέβαιοι ότι το να κρατάς το μηδέν (όχι με μαζική άμυνα αλλά με κατοχή μπάλας και στρίμωγμα του αντιπάλου στα δικά του μετόπισθεν) μπορεί να σου δώσει ένα τρόπαιο.
Είναι παράδοξο αλλά στο μουντιάλ που είχαμε τα πιο πολλά γκολ στην ιστορία (ο μέσος ο όρος που ως στατιστικό μετράει λέει ότι είχαμε πάνω από 3 σε κάθε ματς) το τρόπαιο σήκωσε η ομάδα που δέχτηκε τα λιγότερα γκολ στην ιστορία της διοργάνωσης! Η Ισπανία ήταν καλύτερη των αντιπάλων της σε όλα τα ματς: κάποιες φορές στα σημεία (με την Πορτογαλία, το Βέλγιο, την Ουρουγουάη που απέναντί της έπαιζε τα ρέστα της) και κάποιες άλλες φορές εντυπωσιακά. Κόντρα στην Αργεντινή η υπεροχή της ήταν σαρωτική: το μαρτυρούν οι 19 τελικές της προσπάθειες, το γεγονός ότι ο τερματοφύλακας Μαρτίνες ήταν ο καλύτερος των Αργεντινών (ίσως και του γηπέδου), αλλά και η απόλυτη υπεροχή της σε κάθε τομέα – και δεν αναφέρομαι στην στατιστική. Η Ισπανία ήταν πιο οργανωμένη, πιο επιθετική, πιο παρούσα, είχε μεγαλύτερη ένταση, είχε τρόπους και σχέδιο. Και σου δημιουργούσε την βεβαιότητα πως το γκολ θα το βρει και δεν θα το δεχτεί ποτέ: ακόμα κι αν για μυστηριώδεις λόγους της ακυρώθηκε ένα ήταν βέβαιο ότι θα έβρισκε κι άλλο γιατί δεν θα σταματούσε να το ψάχνει. Αυτή η νοοτροπία της της έδωσε το δεύτερο Παγκόσμιο Κύπελλο στην ιστορία της. Όπως της είχε δώσει και το πρώτο.
Η Αργεντινή λύγισε
Και η Αργεντινή; Η Αργεντινή έκανε μια σειρά από θαύματα για να φτάσει στον τελικό. Τα κατάφερε με την δύναμη της φανέλας της κυρίως – με την εμπειρία της και την άρνησή της να τα παρατήσει, αλλά και γιατί είχε ένα καταπληκτικό αρχηγό που την πήρε από το χέρι: ο Λίο Μέσι έκανε μαθήματα ηγεσίας. Αλλά είναι 39 χρονών και στο τέλος αυτό φάνηκε: με την Αγγλία είχε ένα σπουδαίο μισάωρο, με την Ισπανία δεν πήρε την μπάλα σχεδόν ποτέ. Σαφώς μέτρησε σε αυτό η ικανότητα των Ισπανών, όμως φάνηκε και η δική του κόπωση: δεν θα μπορούσε να κάνει κι άλλα θαύματα, έπρεπε να βοηθήσουν ακόμα πιο πολύ και οι άλλοι, αλλά οι άλλοι είναι κατά βάση καλοί ρολίστες. Παίκτες χρήσιμοι σε ένα ηγέτη, αλλά ανίκανοι να πάρουν τελικούς. Ωστόσο τιμή σε όλους για την προσπάθεια. Ο κόουτς Σκαλόνι δήλωσε περήφανος για το γκρουπ: τον καταλαβαίνω. Η Αργεντινή έδειξε ανθεκτικότητα, πίστη, εσωτερική δύναμη απαραίτητη για να γυρίσεις από την κόλαση δυο τρεις φορές. Η ανθεκτικότητα είναι εθνικό της χαρακτηριστικό. Αλλά δεν αρκεί πάντα. Και ο χθεσινός τελικός μου θύμισε τους χαμένους τελικούς της το 1990 στην Ιταλία κόντρα στους Γερμανούς και το 2014 στο Μαρακανά πάλι κόντρα στους Γερμανούς: και τότε και τώρα λύγισε. Απλά χθες δεν μπορούσε να παίξει κόντρα στους Ισπανούς. Γιατί στο ποδόσφαιρο όταν βρεις ένα πολύ καλύτερό σου πάντα υποφέρεις.
Κάτι μοναδικά δίκαιο
Υπέφερε κι ο Μέσι. Αλλά κάπως έτσι έπρεπε να κλείσει την τεράστια καριέρα του: με μια αποθέωση που δεν θα έπρεπε ποτέ να έχει σχέση με την εμφάνισή του, ούτε φυσικά με το αποτέλεσμα του τελευταίου ματς και το αποτέλεσμά του. Ο Μέσι, ειδικά με όσα έκανε αυτό το καλοκαίρι, είναι υπεράνω λεπτομερειών: μετέτρεψε περισσότερο από ποτέ ένα Παγκόσμιο Κύπελο σε ένα προσωπικό παλκοσένικο. Στο τέλος έχασε τον τελικό από τους αντιπροσώπους της χώρας που τον βοήθησε καθοριστικά να χτίσει τον μύθο του. Κι αυτό ειδικά είναι πολύ δίκαιο. Μοναδικά δίκαιο.
Πηγή: Gazzetta
