Του Αντώνη Καρπετόπουλου
Οι δυο ημιτελικοί του Τσάμπιονς λιγκ ήταν δυο ολότελα διαφορετικά παιγνίδια. Το Παρί Σεν Ζερμέν – Μπάγερν Μονάχου στο Παρίσι ήταν ένα υπερθέαμα επιθετικότητας και κυρίως αποτελεσματικότητας: η γηπεδούχος πρωταθλήτρια Ευρώπης επικράτησε με 5-4 κάνοντας όλο τον κόσμο να απορεί με το τι θα γίνει στην ρεβάνς. Το Ατλέτικο Μαδρίτης – Αρσεναλ ολοκληρώθηκε ισόπαλο (1-1) και ήταν ένα ματς με κάμποση τακτική και αρκετές διαμαρτυρίες για την διαιτησία. Από τα αποτελέσματα και μόνο καταλαβαίνει κανείς πως και οι τέσσερις ομάδες έχουν ελπίδες πρόκρισης στον τελικό. Ολοι είναι στο κόλπο και θα ψάξουν προκρίσεις ο καθένας με τον τρόπο του.
Ας θυμηθούμε λίγο τι είδαμε προσπαθώντας να καταλάβουμε τι μας περιμένει.
Συνεπείς απέναντι στις προσδοκίες
Για το ματς της Παρί με την Μπάγερν επιβάλλονται δυο προσεγγίσεις. Η μια φορά το ματς το ίδιο, η άλλη έχει να κάνει με την διοργάνωση και το γεγονός ότι σε αυτή βρέχει γκολ γενικότερα. Το ματς ολοκληρώθηκε με αυτό το επιβλητικό σκορ για ένα απλό λόγο: γιατί βρέθηκαν αντιμέτωπες δυο επιθετικές μηχανές που έχουν τρόπους να απειλήσουν και να δημιουργήσουν και παίκτες στις επιθέσεις τους που έχουν τρομερές ικανότητες. Η Παρί είναι χάρη στους Κβαρασκέλια – Ντεμπελέ – Ντουέ η πιο γρήγορη ευρωπαϊκή ομάδα στις αντεπιθέσεις. Παίζει χωρίς φορ αλλά και οι τρεις αυτοί φτάνουν εύκολα απέναντι στον αντίπαλο τερματοφύλακα. Τον μηχανισμό εξυπηρετούν πολύ και οι μέσοι και φυσικά ο Χακίμι που είναι δεξιός μπακ μόνο στα χαρτιά. Η αποτελεσματικότητα της Παρί διευκολύνθηκε πάρα πολύ από τον τρόπο άμυνας της Μπάγερν: ο Κομπανί αφήνει τους αντίπαλους κυνηγούς να πηγαίνουν στο «ένας εναντίον ενός», πράγμα που την Τρίτη έκανε τους Ντέιβις, Στάνισιτς και Οπαμαεκανό και Τα να υποφέρουν. Σχεδόν σε όλα τα γκολ των γηπεδούχων η κατασκευή της φάσης είναι όμοια: ο επιθετικός που κουβαλάει μπάλα ξεφεύγει από ένα αμυντικό που προσπαθεί να τον περιορίσει χωρίς βοήθεια από συμπαίκτη. Κάπως έτσι η Παρί βρίσκει πέντε γκολ χωρίς πολλά σουτ: οι κυνηγοί της έχουν την δυνατότητα να απειλήσουν τον Νόιερ χωρίς καν πίεση, αρκεί να έχουν απαλλαγεί από τον αντίπαλο αμυντικό που στην φάση τους έχει χρεωθεί. Γιατί υπάρχει αυτός ο σχεδόν αυστοκαταστροφικός μηχανισμός; Γιατί ο σκοπός της Μπάγερν είναι να έχει πάντα παίκτες με το μυαλό στο πως θα φύγουν στην αντεπίθεση, αν βγει η άμυνα. Η Μπάγερν παίζει με το μυαλό στην επίθεσή (της) κι όταν αμύνεται!
Βέβαια η επίθεση της Μπάγερν δεν λειτουργεί μόνο με αντεπιθέσεις, αλλά είναι εξαιρετικά αποδοτική και στο σετ παιγνίδι. Παρά την απουσία του Γκνάμπρι και μολονότι ο Μουσιάλα είναι ακόμα εκτός ρυθμού η Μπάγερν έκανε κι αυτή από την μεριά της μια επίδειξη δυνατοτήτων χάρη στις μονάδες της. Ο Ολίσε και ο Ντίαζ είναι στα χαρτιά μόνο εξτρέμ: και οι δυο συγκλίνουν περισσότερο από όσο αγωνίζονται στο πλάι. Κι ο Χάρι Κέιν δεν είναι απλά ο φορ περιοχής που βλέπαμε με την Τότεναμ: έχει πλέον και δημιουργικές ικανότητες που φαίνονται.
Όλα αυτά εξηγούν και το γιατί πριν καλά κοπάσουν τα χειροκροτήματα για το καταπληκτικό ματς Μπάγερν – Ρεάλ Μαδρίτης (4-3), είδαμε την Τρίτη το Παρί Σεν Ζερμέν – Μπάγερν Μονάχου (5-4). Οι ομάδες αυτές κάνουν πρωταθλητισμό στη χώρα τους χρόνια τώρα και το κάνουν παίζοντας για να σκοράρουν διότι για να κερδίσεις ένα πρωτάθλημα αυτό πρέπει βασικά να κάνεις. Οι ομάδες αυτές μεταφέρουν στο Τσάμπιονς λιγκ τον επιθετικό τους τρόπο και την νοοτροπία τους, αυτή που τους έχει δώσει τη δυνατότητα να κυριαρχούν στα εθνικά πρωταθλήματα. Η Μπάγερν και η Παρί δεν είναι ομάδες που θα αλλάξουν τα αγωνιστικά τους χαρακτηριστικά γιατί βρίσκονται σε μια άλλη διοργάνωση: παίζουν και στο Τσάμπιονς λιγκ όπως στο πρωτάθλημά τους. Κι όταν σε μία διοργάνωση έχουμε τόσες πολλές ομάδες με νοοτροπία πρωταθλητή έχουμε και πολλά παιχνίδια στα οποία βλέπουμε πολλά γκολ. Σε κάθε φάση της πλέον κι όχι μόνο στη League Phase.
Αληθινός ημιτελικός όμως
Oι ομάδες μεταφέρουν στο Τσάμπιονς λιγκ τον χαρακτήρα τους κι αυτό έγινε και στο άλλο ματς. Μόνο που η Ατλέτικο Μαδρίτης και η Αρσεναλ δεν έχουν ανάλογα πρωταθληματική νοοτροπία: ιδρώνουν για να κάνουν νίκες και βαθμούς τα Σαββατοκύριακα. Εχουν όμως κι αυτές τις αρετές τους και δεν είναι σωστό αυτό που λέγεται, ότι δηλαδή στο μεταξύ τους ματς θα μάθουμε ποιος θα χάσει τον τελικό. Η Αρσεναλ είναι αήττητη στο Τσάμπιονς λιγκ από την αρχή της σεζόν. Η Ατλέτικο είναι πάντα στην εποχή του Σιμεόνε σκληρό καρύδι. Ο δικός τους ημιτελικός θύμιζε πιο πολύ ημιτελικό του Τσάμπιονς λιγκ. Σκόραραν και οι δυο με πέναλτι, αλλά το ματς είχε κι αλλά πολλά.
Η Ατλέτικο θέλησε να σπεκουλάρει στα τεντωμένα νεύρα της Αρσεναλ που κινδυνεύει να χάσει στην Αγγλία ένα πρωτάθλημα που φαινόταν ότι έχει κερδίσει. Ο Σιμεόνε παράταξε την ομάδα του με το αργεντίνικο 4-4-2 στο οποίο υπήρξαν συνολικά τέσσερις κυνηγοί: ο Λουκμαν αριστερά, ο γιός του δεξιά, και ο Γκριεσμάν με τον Αλβαρες που εναλλάσσονταν στη θέση του φορ. Αλλά παρά την παρουσία όλων αυτών η Ατλέτικο δυσκολευόταν στην κατοχή της μπάλας και είχε και μια άμυνα που για ομάδα του Σιμεόνε έμοιαζε λίγο επιπόλαιη – το πέναλτι που ο Χάτσκο παραχωρεί είναι η επιτομή της απροσεξίας, όλα μάλιστα ξεκινούν από ένα λάθος του Αλβαρες. Η Αρσεναλ βρίσκεται να κερδίζει με 0-1 μετά την εκτέλεση του Γιόκερες χωρίς να καταλάβει πως και νομίζει πως πάνω σε αυτό το αβαντάζ μπορεί να βάλει βάσεις νίκης απλά περιμένοντας στην άμυνα και περιμένοντας κι ένα ακόμα λάθος των γηπεδούχων. Αλλά ο Σιμεόνε ξυπνά τους δικούς του και η Ατλέτικο παίρνει κι αυτή το δικό της πέναλτι, ισοφαρίζει κι έχοντας πλέον ανεβεί πολύ στο γήπεδο αξιοποιεί καλύτερα τους κυνηγούς της. Αλλά ο Λουκμαν αστοχεί σε δυο φάσεις κι ο Γκριεζμάν σε άλλη μία και ο Αρτέτα κάνει κάτι που δείχνει, αν μην τι άλλο, καλή νοοτροπία. Δεν αλλάζει κόφτες ή αμυντικούς για να σταματήσει την πίεση, αλλά αλλάζει όλη τη επιθετική γραμμή του. Και αυτοί που έρχονται από τον πάγκο (Εζε, Τροσάρ, Σάκα, Ζεσούς) χωρίς να κάνουν κάτι τρομερό έχουν τρεξίματα και ανεβάζουν την Αρσεναλ και την επικινδυνότητα της. Κάπως έτσι προκύπτει και η φάση του ματς που κάνει στο τέλος έξαλλους τους Αγγλους. Ο διαιτητής Μάκελι δίνει πέναλτι στην Αρσεναλ γιατί ο Χάτσκο μοιάζει να πατάει τον Εζε, αλλά το VAR κρίνει ότι το μαρκάρισμα δεν προκαλεί την πτώση και ο Μάκελι το παίρνει πίσω. Και η ρεβάνς μένει ανοιχτή: αν η Αρσεναλ κέρδιζε θα είχε μεγάλο αβαντάζ.
Σαν να μην πέρασε μια μέρα
Και τώρα νομίζω πως έχει. Βέβαια το Σάββατο παίζει με την Φούλαμ και το μυαλό όλων θα είναι σε αυτό το ματς, ενώ ο Σιμεόνε μπορεί να χρησιμοποιήσει τους αναπληρωματικούς του πριν την μάχη της Τρίτης. Όπως και να χει και οι ρεβάνς λογικά θα είναι όμοιες: στο Μόναχο θα κερδίσει και θα προκριθεί όποιος πετύχει τα γκολ που θα του χρειαστούν για να τα καταφέρει. Και στο Λονδίνο θα περιμενουμε να δούμε ποιος θα πάρει λίγο άγιο ρίσκο να επιτεθεί. Η πιθανότητα μειώνεται και γιατί ο Ράγια και ο Ομπλακ είναι ικανοί και στα πέναλτι…
Πηγή: Gazzetta
